Odkształcenie postaciowe


Odkształcenie postaciowe w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Odkształcenie postaciowe – deformacja ośrodka ciągłego, która nie powoduje zmiany objętości elementarnego sześcianu wyodrębnionego z tego ośrodka. Sześcian ten, doznaje jedynie wzajemnego przesunięcia ścian równoległych bez zmiany długości ich krawędzi. W ten sposób sześcian przekształca się w ukośny równoległościan[1].

W danym punkcie ośrodka odkształcenie postaciowe sumuje się z odkształceniem objętościowym, które nie zmienia postaci elementarnego sześcianu, ale przekształca go w prostopadłościan o bokach różnej długości.

Przykładem czystego odkształcenia postaciowego może być czyste ścinanie i skręcanie[2].

Ten rodzaj odkształcenia jest wynikiem działania naprężeń stycznych (ścinających).

Przypisy | edytuj kod

  1. Bielajew N.M., Wytrzymałość materiałów, Wyd. MON, Warszawa 1954
  2. Piechnik S., Wytrzymałość materiałów, PWN, Warszawa-Kraków 1980

Zobacz też | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Odkształcenie postaciowe" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy