Odra Opole


Odra Opole w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Odra Opolepolski klub piłkarski z siedzibą w Opolu, występujący w I lidze.

Założony 16 czerwca 1945 jako Opolski Klub Sportowy Odra. Dawniej był klubem wielosekcyjnym, obecnie pod szyldem OKS występuje jedynie sekcja piłkarska: drużyny seniorów i młodzieżowe oraz akademia.

Spis treści

Historia klubu | edytuj kod

Nazwy klubu
  • 1945-1949: Odra Opole
  • 1949-1958: Budowlani Opole
  • 1958-1999: Odra Opole
  • 1999-2000: Odra/Varta Opole (po fuzji z Vartą Alkaline Namysłów)
  • 2000-2001: Ryan Odra Opole (głównym sponsorem był namysłowski browar Ryan)
  • 2001–2002: Odra Opole
  • 2002–2004: Odra/Unia Opole (po fuzji z Unią Opole)
  • 2004–2009: Odra Opole
  • 2009–2011: Oderka Opole
  • 2011–: Odra Opole[1].

Lata 1945–1959: Początki klubu | edytuj kod

Leonard Olejnik, pierwszy prezes Odry Opole

Dnia 16 czerwca 1945 roku w opolskim ratuszu odbyło się zebranie organizacyjne założycieli pierwszego powojennego polskiego klubu sportowego (pierwsze kluby, m.in. Polski Klub Sportowy w Opolu, powstały w okresie międzywojennym)[2]. Przyjął on nazwę Opolski Klub Sportowy „Odra”, a pomysłodawcą założenia klubu był mecenas Leonard Olejnik, który został zarówno pierwszym prezesem nowo powstałego klubu[3]. Pierwszą imprezą zorganizowaną przez klub był bieg uliczny w lipcu tego samego roku. Odra była organizatorem pierwszego błyskawicznego turnieju piłkarskiego w Opolu z udziałem: Chrobrego Groszowice, Rodło Gosławice, KKS Kluczbork oraz miejscowych: Trójki, ZZK, MKS i Lwowianki. Zespoły rywalizowały o puchar przechodni starosty opolskiego. W finale Lwowianka pokonała KKS 1:0[4]. Poza piłkarską, powstały również sekcje lekkiej atletyki oraz tenisowa, a w 1946 roku: bokserska, hokeja na lodzie i siatkówki. W roku 1947 kierownikiem sekcji wybrano Romana Dąbrowskiego, a jego zastępcą został mgr Kowalski. Podczas walnego zebrania sekcji podsumowano rok 1946, informując, że Odra rozegrała 36 spotkań (17 zwycięstw, 4 remisy i 15 porażek)[5]. W 1948 roku nastąpiła fuzja Odry z Klubem Sportowym Chrobry Groszowice. W latach 1948–1958 po połączeniu z Lwowianką Opole klub występował pod nazwą Budowlani Opole.

W 1951 roku pod wodzą Mieczysława Bieńka Budowlani awansowali do II ligi, gdzie po dwóch sezonach po dwumeczu z Włókniarzem Kraków (3:2 oraz 1:1) osiągnęli historyczny awans do ekstraklasy. Pierwszy mecz w najwyższej rozgrywce ligowej „Odra” rozegrała 15 marca 1953 roku w Opolu przeciwko Gwardii Warszawa, który zakończył się dla Odry porażką 1:2. Honorowego gola zdobył Augustyn Poćwa, a Niebiesko–Czerwoni wystąpili w następującym składzie: Rybczyk, Wojtkiewicz, Kania, Skronkiewicz, Trojanowski, Mruczyński, Mielniczek, Poćwa, Klik, Żabicki, Adamiec. Klub z Opola po zaledwie jednym sezonie spadł do II ligi.

W 1954 roku, kiedy Odrze nie udało się awansować do ekstraklasy, w miejsce trenera Czesława Bartolika powrócił Mieczysław Bieniek, a działaczom udaje się pozyskać z Polonii Nysa napastnika Engelberta Jarka i Franciszka Stemplowskiego[6], który okazuje się później ogromnym wzmocnieniem drużyny prowadzonej przez Mieczysława Bieńka. W sezonie 1955 Odra awansowała I ligi, a Engelbert Jarek z 19 golami został królem strzelców drugiego poziomu rozgrywek oraz dotarła półfinału Pucharu Polski w którym Odra przegrała na wyjeździe z Lechią Gdańsk 0:2.

Kolejne trzy sezony były średnio udane dla drużyny Niebiesko–Czerwonych. Sezon 1956 Odra zakończyła na 7. miejscu. Dnia 26 września 1956 roku w Opolu doszło do bezprecedensowego wydarzenia. Odra Opole rozegrała towarzyski mecz z brazylijskim zespołem AFC America Belo Horizonte. Opolanie przegrali ten mecz 0:3[7]. W sezonie 1957, kiedy to trenerem Odry został Teodor Wieczorek[8], drużyna z Opola zajęła 10. miejsce w tabeli. W następnym sezonie Odra zajęła 11. miejsce w lidze i spadła do II ligi, by po roku gry znów awansować do ekstraklasy. Najwięcej bramek dla klubu strzelił wówczas Engelbert Jarek – 17 trafień[9].

Lata 1960–1975: Czołówka w Polsce | edytuj kod

Początki lat 60. były bardzo udane dla klubu. O sile drużyny stanowili m.in.: bramkarz Konrad Kornek, Henryk Szczepański, Norbert Gajda, Henryk Brejza, Engelbert Jarek, którzy również stanowili trzon reprezentacji Polski. W sezonie 1960 Odra Opole prowadzona przez Teodora Wieczorka po zwycięstwie z Ruchem Chorzów 5:2 w 29. kolejce była bliska zdobycia mistrzostwa kraju, ale porażka w ostatniej kolejce z Gwardią Warszawa 0:2 spowodowała, że zespół rozgrywki ligowe zakończył na 4. miejscu.

W latach 1961–1963 Niebiesko–Czerwoni plasowali się w czołówce ekstraklasy. W 1962 roku, Odra Opole po zwycięstwie na Cracovią 3:1 zajęła 3. miejsce w Pucharze Polski. Sezon 1963/1964 był jednym z najlepszych w wykonaniu Niebiesko–Czerwonych. Najpierw drużyna pod wodzą Artura Woźniaka zajęła 3. miejsce w lidze (najwyższe miejsce w historii występów w ekstraklasie) oraz dotarła półfinału Pucharu Intertoto[10].

Następnie sezony w wykonaniu Odry nie były już takie udane, a w sezonie 1965/1966 zespół spadł do II ligi, ale po znakomitym sezonie 1966/1967 zespół prowadzony przez trenera Tadeusza Forysia powróciła do ekstraklasy[11]. Odra Opole nie była już tak mocną drużyną jak kiedyś. O sile drużyny prowadzonej przez Engelberta Jarka stanowili: bramkarz Andrzej Krupa, Zbigniew Gut, Bogdan Harańczyk, Józef Klose. W 1972/1973 Odra zajęła ostatnie – 14.miejsce w tabeli, ale względu na rozszerzenie ligi do 16 drużyn, Odra została na następny sezon w ekstraklasie, ale mimo tego i tak zajęła 15. miejsce i spadła II ligi. Po sezonie 1974/1975 Jarek zrezygnował z funkcji trenera „Niebiesko–Czerwonych”.

Lata 1975–1979: Era Antoniego Piechniczka | edytuj kod

W 1975 roku, po rezygnacji trenera Engelberta Jarka, jego miejsce zajął przybyły z BKS Stal Bielsko-Biała Antoni Piechniczek, który już po roku pracy w klubie w znakomitym stylu awansował do ekstraklasy, a Wojciech Tyc wraz z Januszem Kupcewiczem z Arki Gdynia z 14 golami został królem strzelców drugiego poziomu rozgrywek. Sezon 1976/1977 był średnio udany dla Odry i zakończyła go na 12. miejscu.

18 czerwca 1977 Odra Opole po zwycięstwie nad wicemistrzem Polski – Widzewem Łódź 3:1 (2:0) (2 bramki dla Odry strzelił Wojciech Tyc, a jedna padła po strzale samobójczym), zdobyła Puchar Ligi, co zapewniło jej start Pucharze UEFA 1977/1978, w którym uległa w pierwszej rundzie drużynie z NRD 1. FC Magdeburg (1:2, 1:1). Rozgrywki ligowe w sezonie 1977/1978 drużyna Antoniego Piechniczka zakończyła na dobrym 6. miejscu.

Sezon 1978/1979 zaczął się średnio, ale końcówka rundy jesiennej była dla Odry rewelacyjna. Do najbardziej pamiętnych meczów zalicza się: 29 października 1978 roku w Warszawie mecz z Legią Warszawa wygrany przez Odrę 5:3 po Hat-tricku Alfreda Bolcka, Wiesława Korka i Wojciecha Tyca, mimo iż przegrywali 1:3 oraz dnia 19 listopada 1978 roku w Opolu z Ruchem Chorzów, który Odra wygrała 3:1 po bramkach Zbigniewa Kwaśniewskiego, Romana Wójcickiego i Wojciecha Tyca i Odra w ten sposób zapewniła sobie tytuł mistrza jesieni. Jednak runda wiosenna nie była już tak udana jak runda jesienna i rozgrywki ligowe Odra zakończyła na 5. miejscu, a trener Antoni Piechniczek podał się do dymisji.

Lata 1980–1999: II i III liga | edytuj kod

Następne sezony dla Odry nie były już takie udane. Sezon 1979/1980 Odra Opole pod wodzą trenera Józefa Zwierzyny zajęła 9. miejsce w tabeli, które jest zasługą świetnej gry obrońców „Niebiesko–Czerwonych”, a najlepszym strzelcem zespołu był Alfred Bolcek – 6 goli[12].

Sezon 1980/1981 jest jak na razie ostatnim sezonem Odry w I lidze. Pod wodzą czechosłowackiego trenera Józefa Stanko, a następnie Grzegorza Polakowa bilans meczów wygląda następująco: 6 zwycięstw – 6 remisów – 18 porażek. Ostatni mecz Odry w ekstraklasie miał miejsce dnia 14 czerwca 1981 roku w Warszawie. Wtedy Odra grała z Legią Warszawa, a mecz zakończył się remisem 1:1, a bramkę zdobył Wojciech Tyc. Najlepszymi strzelcami zespołu okazali się Andrzej Przenniak i Wojciech Tyc – 5 bramek[13].

Następne sezony w wykonaniu Odry były coraz słabsze aż w 1984 roku po raz pierwszy w historii spadła do III ligi. Po roku gry w lidze w sezonie 1984/1985 Odra Opole wróciła w szeregi II ligi odnosząc m.in. zwycięstwo z WKS Wieluń 13:0 – najwyższe zwycięstwo Odry w historii[14]. W sezonie 1985/1986 Odra ponownie spadła do III ligi, a trenera Ireneusza Browarskiego zastąpił słynny piłkarze Odry – Antoni Kot i Andrzej Krupa, który ponownie wprowadził Odrę do II ligi, ale już po roku Odra ponownie spadła do III ligi przez dziewięć lat trenerzy: najpierw Wojciech Tyc (1988-1991), potem Wiesław Łucyszyn (1991-1996) nie potrafili awansować z Odrą do II ligi, aż ta sztuka udała się Zygfrydowi Blautowi, który w sezonie 1996/1997 awansował do drugiej ligi.

W sezonie 1997/1998 Odra zajęła 17. miejsce w lidze co oznaczało spadek do niższej ligi. Jednak już po kilku miesiącach dzięki dokonanej przez biznesmena Ryszarda Raczkowskiego fuzji z Vartą Alkaline Namysłów drużyna z Opola powróciła do ligi gdy jeszcze trwał sezon 1998/1999 i występowała w niej pod nazwą Odra/Varta Opole[15]. Niebawem sponsorem klubu został namysłowski browar, funkcjonujący wówczas pod nazwą Ryan. Stąd też występy Odry w sezonie 2000/01 pod nazwą Ryan Odra Opole.

Od 2000 | edytuj kod

Na początku XXI wieku prezesem Odry Opole był Ryszard Niedziela, właściciel sklepów Spar w Opolu, którego kierowała zbyt duża ambicja osiągnięcia sukcesu sportowego. Runda jesienna sezonu 2000/2001 była rewelacyjna w wykonaniu Odry (13 zwycięstw, 3 remisy, 3 porażki) i zajmowała 1. miejsce w tabeli. Ale wiosna nie była już tak udana, Odra Opole zajęła 4. miejsce w lidze i nie awansowała do ekstraklasy[16]. Po latach na jaw wyszło, że runda jesienna była udana dzięki współpracy Niedzieli z Ryszardem Forbrichem ps. „Fryzjer”[17], którą Niedziela opisał w książce „Mafia Fryzjera”[17]. W sezonie 2001/2002 drużyna spadła do III ligi. W okresie występów w III lidze najlepszym zawodnikiem Niebiesko–Czerwonych był Józef Żymańczyk, który jest nazywany przez kibiców i działaczy „symbolem” klubu[18].

Na koniec sezonu 2005/2006 zajęła drugie miejsce w trzecioligowej tabeli i po rozegraniu dwumeczu barażowego z Radomiakiem Radom awansowała do II ligi (obydwa spotkania zakończyły się wynikiem 1-1 i o awansie zadecydowały rzuty karne wygrane przez Odrę w stosunku 4-2). W okresie gry Odry w II lidze, jej najlepszym zawodnikiem był Nigeryjczyk Hugo Enyinnaya. W październiku 2006 roku, po raz pierwszy w historii klubu prezesem został obcokrajowiec – Holender Guido Vreuls.

9 stycznia 2008, trenerem Odry został Rob Delahaije, pierwszy holenderski trener polskiego klubu w historii polskiej piłki nożnej[19]. Prowadził zespół w sześciu ligowych meczach, z których 4 zremisował, a 2 przegrał. 16 kwietnia 2008 Guido Vreuls zrezygnował z funkcji prezesa klubu, a wraz z nim trener Delahaije[20][21].

W 2009 roku, ze względu na zadłużenie klubu, które spowodowało cofnięcie licencji na występy w I lidze, oraz brak możliwości spłacenia zaległości, klub został postawiony w stan upadłości[22]. W miejsce upadającego klubu powstało Stowarzyszenie Kultury Fizycznej „Oderka” Opole, zarejestrowane 16 czerwca 2009 w opolskim urzędzie miasta, mające kontynuować tradycje klubu[23]. Prezesem został wówczas Mariusz Gnoiński, właściciel prywatnej przychodni rehabilitacyjnej, trener odnowy biologicznej i piłkarz rezerw Odry[24]. 14 czerwca 2011 walne zebranie zdecydowało o powrocie do nazwy Odra Opole[25].

Klub w rozgrywkach | edytuj kod

Sezon po sezonie | edytuj kod

Odra Opole rozegrała 22 sezony w najwyższej klasie rozgrywkowej. Statystyki w ekstraklasie – 564 mecze: 182 zwycięstwa, 159 remisów i 223 porażki, bramki 645–740. W drugim poziomie rozgrywkowym Odra występowała w 22 sezonach. Bilans występów – 652 mecze: 264 zwycięstwa, 163 remisy i 225 porażek, bramki 834–698.

Najlepszym zawodnikiem Odry w historii jej występów w ekstraklasie jest Engelbert Jarek (92 gole).

Europejskie puchary | edytuj kod

Dotychczas Odra rozegrała 44 mecze w europejskich pucharach. Bilans spotkań – z 21 zwycięstwami, 11 remisami i 12 porażkami. Największym sukcesem było dojście do półfinału Pucharu Intertoto w sezonie 1963/1964[27] oraz start w Pucharze UEFA w sezonie 1977/78. Niebiesko–Czerwoni wygrali również grupę Pucharu Intertoto w 1968[28] i 1969[29] roku[30].

Najskuteczniejszym zawodnikiem w Europie jest Engelbert Jarek (14 goli).

Sukcesy | edytuj kod

Piłka nożna
Podnoszenie ciężarów

Stadion Odry | edytuj kod

 Osobny artykuł: Stadion Miejski „Odra”.

W czerwcu 2017 roku prezydent Opola Arkadiusz Wiśniewski ogłosił plany budowy nowego stadionu pod koniec 2019 roku[37].

Kibice | edytuj kod

Odrze Opole kibicują głównie ludzie mieszkający w województwie opolskim. Odra posiada fankluby w Brzegu, Dobrzeniu Wielkim, Głuchołazach, Gogolinie, Grodkowie, Kędzierzynie-Koźlu, Kluczborku, Kolonowskim, Krapkowicach, Lewinie Brzeskim, Łubnianach, Namysłowie, Niemodlinie, Nysie, Oleśnie, Oławie, Ozimku, Prudniku, Strzelcach Opolskich, Skorogoszczu, Strzelinie, Turawie, Tułowicach, Tarnowie Opolskim, Zawadzkiem, Zdzieszowicach i Ziębicach[38].

Zgody

Jedna Odra | edytuj kod

Kibice Odry na „Młynie”

Stowarzyszenie Sympatyków Odry Opole „Jedna Odra” – stowarzyszenie kibiców Odry Opole, powstałe w 2001 roku, zarejestrowane sądownie dnia 25 sierpnia 2010 roku. Jest oficjalnym reprezentantem kibiców Odry Opole oraz członkiem Ogólnopolskiego Związku Stowarzyszeń Kibiców. Zajmuje się popularyzacją Odry Opole, propagowaniem bezpiecznego uczestnictwa w meczach Odry Opole wśród młodzieży szkolnej, organizacją ruchu kibicowskiego, konsultacje oraz porady marketingowe z władzami Klubu Odra Opole oraz promowanie postaw patriotycznych wśród kibiców Odry Opole i mieszkańców Opolszczyzny. Pierwszym prezesem Stowarzyszenia „Jedna Odra” był Tomasz Szymański, obecnie prezesem jest Grzegorz Lech. Członkowie stowarzyszenia biorą udział w różnych obchodach rocznicowych i akcjach charytatywnych m.in. Marsz Niepodległości, Narodowy Dzień Pamięci „Żołnierzy Wyklętych”, Międzynarodowy Turniej Kibiców Odry Opole z okazji 65-lecia istnienia klubu (19 czerwca 2010), złożenie kwiatów pod pomnikiem podziemia antykomunistycznego w 65. rocznicę założenia WiN-u (2 września 2010), akcje: „Stadion dla Opolszczyzny” (wrzesień 2010), „Niebiesko–czerwony Mikołaj” (5 grudnia 2010), „Niebiesko–czerwone serce” – zbiórka krwi kibiców Odry Opole (od 2010 roku).

Informacje ogólne | edytuj kod

  • Pełna nazwa: Stowarzyszenie Sympatyków Odry Opole „Jedna Odra”
  • Data założenia: 2010
  • Adres: ul. Oleska 51, 45-222 Opole
  • Numer KRS: 000363788
  • Prezes: Grzegorz Lech

Rekordy i statystyki | edytuj kod

Engelbert Jarek, najlepszy strzelec w historii klubu

Młynarczyk Gut Adamiec Król Szczepański Masztaler Kwaśniewski B.Blaut Wójcicki Tyc Jarek Jedenastka wszech czasów według Historii polskiej piłki nożnej[39]

Statystyki klubowe | edytuj kod

Rekordy indywidualne | edytuj kod

Zawodnicy | edytuj kod

 Z tym tematem związana jest kategoria: Trenerzy piłkarzy Odry Opole.

Piłkarze Odry w reprezentacji Polski | edytuj kod

W reprezentacji Polski grało 14 zawodników w barwach Odry. Łącznie wystąpili w 105 meczach reprezentacji.

Skład w sezonie 2019/2020 | edytuj kod

Stan na 29 sierpnia 2019
Sztab szkoleniowy
  • Trener: Dietmar Brehmer[49]
  • Asystent: Piotr Plewnia
  • Trener II: Tomasz Copik
  • Trener bramkarzy: Adam Kania
  • Trener przygotowania fizycznego: Grzegorz Maroński
  • Trener analityk: Łukasz Cebula
  • Fizjoterapeuta: Szymon Guc
  • Fizjoterapeuta: Przemysław Noga
  • Kierownik drużyny: Łukasz Babik

Trenerzy | edytuj kod

Antoni Piechniczek prowadził Odrę w latach 1975–1979  Z tym tematem związana jest kategoria: Trenerzy piłkarzy Odry Opole.

Prezesi | edytuj kod

...

  • 1967–1973: Witold Sobolewski
  • 1973–1981: Feliks Gruchała

...

  • 1993–1995: Witold Majerski
  • 1995: Tadeusz Jarmuziewicz
  • 1996–1998: Bruno Tomaszek
  • 1998–1999: Ryszard Raczkowski
  • 1999–2001: Ryszard Niedziela
  • 2001–2002: Ryszard Raczkowski
  • 2002: Mariusz Górniak
  • 2002–2003: Andrzej Mazurek
  • 2003: Arkadiusz Karbowiak
  • 2003–2006: Janusz Wysocki
  • 2006–2008: Guido Vreuls
  • 2008–2009: Andrzej Duszyński
  • 2009–2011: Mariusz Gnoiński[50]
  • 2011–2013: Krystian Golec[51]
  • 2013–2016: Janusz Wysocki[52]
  • 2016–2017: vacat
  • 2017–2019 Karol Wójcik[53]
  • 2019-nadal Tomasz Lisiński[54]

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f g h i j k Podstawowe informacje historyczne o klubie.
  2. a b Sebastian Bergiel: Odra Opole Antoniego Piechniczka w latach 1975–1979, s. 17 Piłka nożna na Opolszczyźnie do czasu powstania OKS Odra Opole.
  3. Jak „Odra” stała się „Odrą”?
  4. Turniej piłkarski w Opolu. Lwowianka zdobywa puchar, „Sport Tygodnik”, 10 maja 1946 [dostęp 2020-08-19] , Ciekawostką był fakt, że w przypadku remisu w regulaminowym czasie, o wygranej decydowała większa ilość wykonywanych rzutów rożnych.
  5. Drobiazgi z Opola, „Sport”, 6 lutego 1947 [dostęp 2020-08-23] .
  6. Historia klubu w latach 1945–1963/64 – Od narodzin po brązowy medal mistrzostw Polski [data dostępu: 2010-06-15].
  7. Brazylijscy czarodzieje na opolskim stadionie [data dostępu: 2009-06-27].
  8. Teodor Wieczorek – Historia-odry.opole.pl.
  9. 1959 – II LIGA (Grupa Północna).
  10. Artur Woźniak szkoleniowcem OKS-u (1962) [data dostępu: 2012-07-09].
  11. 1966/67: Awans „Odry” Opole do I ligi [data dostępu: 2009-07-18].
  12. 1979/1980 – I LIGA.
  13. 1980/1981 – I LIGA.
  14. 1984/85: Najwyższe zwycięstwo ligowe w historii! [data dostępu: 2009-11-29].
  15. 1998/1999 – II LIGA (Grupa Zachodnia) [data dostępu: 2012-07-26].
  16. 2000/2001 – II liga.
  17. a b Odra Opole – korupcja w opolskiej piłce [data dostępu: 2007-10-17].
  18. Józef Żymańczyk – Historia-odry.opole.pl.
  19. Rob Delahaije nowym trenerem Odry Opole [data dostępu: 2008-01-08].
  20. Odra Opole bez prezesa i trenera. Nowa Trybuna Opolska, 2008-04-16. [dostęp 2019-09-27].
  21. Marcin Sagan: Odra Opole – prezes i trener rezygnują. Nowa Trybuna Opolska, 2008-04-17. [dostęp 2019-09-27].
  22. MOSiR Opole złożył w sądzie wniosek o upadłość Odry Opole. Nowa Trybuna Opolska, 2009-10-15. [dostęp 2019-09-27].
  23. Oderka już została zarejestrowana. Nowa Trybuna Opolska, 2009-06-16. [dostęp 2019-09-27].
  24. Mariusz Gnoiński prezesem Oderki Opole. Nowa Trybuna Opolska, 2009-06-16. [dostęp 2019-09-27].
  25. Odra Opole zastąpi Oderkę. Nowa Trybuna Opolska, 2011-06-14. [dostęp 2011-06-14].
  26. Po reorganizacji lig w 2008 roku I liga została drugim poziomem rozgrywkowym.
  27. Puchar Intertoto 1963/1964.
  28. Puchar Intertoto 1968.
  29. Puchar Intertoto 1969.
  30. Rozgrywano wtedy jedynie fazę grupową.
  31. Dziewiąte miejsce ciężarowców Sanoczanki. „Nowiny”, s. 2, nr 270 z 26 listopada 1976. 
  32. Sport. Ciężarowcy Odry Opole mistrzami Polski. Sanoczanka najlepsza w II lidze. „Nowiny”, s. 2, nr 271 z 28 listopada 1978. 
  33. Wacław Burzmiński. Debiut na „9”. „Nowiny”, s. 5, nr 252 z 20 listopada 1980. 
  34. Sport. Sztangiści Sanoczanki opuścili ekstraklasę. „Nowiny”, s. 2, nr 255 z 3 listopada 1988. 
  35. Sport. Z różnych dyscyplin. Sanoczanka wśród najlepszych. Lechia Sędziszów zdegradowana. „Nowiny”, s. 2, nr 291 z 7 grudnia 1984. 
  36. OKS Odra Opole – Stadion.
  37. Opole wybuduje nowy stadion, prezydent zdradził szczegóły. Początek w 2019 roku [data dostępu: 2017-06-04].
  38. Odra Opole, Wszystko o kibicach... Wiki [dostęp 2020-10-13]  (pol.).
  39. a b c | tytuł = Opolski Klub Sportowy „Odra” Opole.
  40. 1965/1966 – I liga.
  41. 1968/1969 – I liga.
  42. 1972/1973 – I liga.
  43. 1976/1977 – I liga.
  44. Historia spotkań: Odra Opole – Legia Warszawa.
  45. Historia spotkań (I i II liga): Odra Opole – Ruch Chorzów.
  46. Historia spotkań (I i II liga): Odra Opole – Wisła Kraków.
  47. Historia spotkań (I i II liga): Odra Opole – Zagłębie Sosnowiec.
  48. „Odra” Opole w Pucharze Karla Rappana (Puchar Intertoto).
  49. Dietmar Brehmer nowym szkoleniowcem Odry, odraopole.pl, 23 grudnia 2019 [dostęp 2020-02-01] .
  50. Mariusz Gnoiński prezesem Oderki Opole [data dostępu: 2009-06-16].
  51. Krystian Golec prezesem Odry Opole [data dostępu: 2011-07-20].
  52. Walne w Odrze. Janusz Wysocki prezesem [data dostępu: 2013-07-05].
  53. Odra Opole ma nowego prezesa! [data dostępu: 2017-07-13].
  54. Kolejny etap zmian w OKS Odra Opole, odraopole.pl, 9 grudnia 2020 [dostęp 2020-02-01] .

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Odra Opole" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy