Oficerska Szkoła Łączności


Oficerska Szkoła Łączności w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Oficerska Szkoła Łączności (OSŁ) – szkoła wojskowa Sił Zbrojnych PRL

Spis treści

Formowanie | edytuj kod

Sieradz - w tych koszarach stacjonowała Oficerska Szkoła Łączności Przewodowej

Szkoła została utworzona rozkazem Naczelnego Dowódcy WP z 19 października 1944 w Zamościu. Do jej formowania wykorzystano 67 Samodzielny Zapasowy Batalion Łączności Armii Czerwonej, Szkołę Radiową Sztabu Partyzanckiego i Oddział Łączności Centralnej Szkoły Podchorążych. Szkoła etatowo miała: 236 oficerów, 90 podoficerów, 132 szeregowych oraz 800 słuchaczy-podchorążych. Do października 1945 szkoła wykształciła 836 absolwentów. W październiku 1945 OSŁ została przeniesiona do Sieradza. W ramach szkoły utworzono Kurs Doskonalenia Oficerów Łączności dla 60 słuchaczy. W czerwcu 1950 szkołę rozformowano. W jej miejsce powstały Oficerska Szkoła Łączności Przewodowej w Sieradzu i Oficerska Szkoła Łączności Radiowej w Zegrzu.

Oficerska Szkoła Łączności Przewodowej (OSŁP) została zorganizowana w oparciu o kadrę i bazę sprzętową rozwiązanej OSŁ. W związku z redukcją sił zbrojnych szkoła w 1955 została rozformowana. W ciągu pięciu lat szkołę ukończyło 1087 słuchaczy.

Oficerska Szkoła Łączności Radiowej (OSŁR) powołana została rozkazem MON nr 050/Org. z 6 czerwca 1950 w oparciu o szkolny pułk radio w Zegrzu. Zgodnie z etatem liczyła ona: 277 wojskowych i 93 kontraktowych pracowników stanu stałego oraz 360 podchorążych i 100 oficerów - słuchaczy stanu zmiennego. W ciągu 5 lat istnienia szkołę ukończyło 1248 podchorążych.

W styczniu 1956 r. Oficerska Szkoła Łączności Radiowej została przemianowana na Oficerską Szkołę Łączności. Etat szkoły przewidywał 340 wojskowych i 123 kontraktowych pracowników stałego stanu osobowego oraz 650 podchorążych. W 1967 r. szkołę przekształcono w Wyższą Szkołę Oficerską Wojsk Łączności.

Kierunki kształcenia | edytuj kod

Słuchacze OSŁ kształceni byli w następujących specjalnościach:

  • profil dowódców plutonów i dowódców radiolinii - technik radiokomunikacji o specjalności eksploatacja urządzeń radiokomunikacyjnych
  • profil radiotechniczny - technik o specjalności radiomechanika
  • profil telekomunikacji - technik o specjalności eksploatacja urządzeń teletechnicznych łączeniowych.

Struktura OSŁ (1956) | edytuj kod

  • komenda
  • wydział ogólny
  • wydział techniczny
  • wydział polityczny
  • sekcja finansowa
  • jednostki dydaktyczne
    • cykl taktyki ogólnej
    • cykl taktyki łączności
    • cykl telefoniczno-telegraficzny
    • cykl radio i elektrotechniki
    • cykl służby ruchu radio
    • cykl polityczny
    • cykl ogólnokształcący
  • poligon szkolny
  • batalion podchorążych
  • kurs doskonalenia oficerów łączności
  • kompania poligonowa
  • kompania techniczna

Komendanci | edytuj kod

OSŁ

  • ppłk Mikołaj Mackiewicz (1944-1946)
  • płk Michał Ratuszniakow (1946-1949)
  • płk Michał Janiszewski (1949-1950)
  • płk Edward Gierasimczyk (1956-1967)

OSŁP

  • ppłk Jan Klusik (1950-1951)
  • płk Stefan Maksymin (1951-1954)
  • ppłk Bronisław Krynicki (1954-1955)

OSŁR

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Oficerska Szkoła Łączności" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy