Ojciec zadżumionych


Ojciec zadżumionych w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ojciec zadżumionychpoemat Juliusza Słowackiego z 1838 roku. Napisany prawdopodobnie we Florencji. Został wydany rok później w Paryżu w dziele Trzy poemata[1]. Utwór reprezentuje tzw. poezję egzystencji (A. Witkowska) w twórczości Słowackiego.

Opiera się na opowieści, którą Słowacki usłyszał w Al-Arisz, w trakcie podróży do Palestyny w roku 1836. Była to historia Araba, tytułowego ojca zadżumionych, któremu ta choroba zabrała żonę i siedmioro dzieci. Mężczyzna nie buntuje się ani nie pogrąża w skrajnej rozpaczy; przyjmuje postawę bliską biblijnemu Hiobowi. Oddziela się także od świata ludzi nie dotkniętych epidemią dżumy.

W utworze nadzieja przeplata się z rozpaczą. Mężczyzna opowiada o etapach kwarantanny i kolejnych zgonach najbliższych sobie osób. W kompozycję utworu włączone są opisy pustyni, mają one podkreślić bezsilność bohaterów wobec rzeczywistości oraz bezduszność przyrody w kontraście z głębokimi rozterkami egzystencjalnymi bohatera. Narrator analizuje odbiór wrażeń poprzez własne, w tym przypadku tragiczne, przeżycia.

W 1883 poemat jako pierwsze dzieło Słowackiego został przetłumaczony na język hebrajski[2]. Do roku 2000 utwór ukazał się jeszcze w 13 innych językach, m.in. w esperancie[1][3].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b HalinaH. Gacowa HalinaH., Juliusz Słowacki, t. 11, Bibliografia Literatury Polskiej "Nowy Korbut", s.50-51 .
  2. Jehuda Warszawiak. Słowacki w języku Biblii. „Nasz Przegląd”, s. 10, 1939-07-09 (pol.). 
  3. La Patro de Pestuloj, tłumaczenie Antoniego Grabowskiego na esperanto w serwisie Polona

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Ojciec zadżumionych" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy