Okręty podwodne typu VII


Okręty podwodne typu VII w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Typ VIIC.

Typ VII – seria kilku typów niemieckich okrętów podwodnych z okresu II wojny światowej. Potoczne określenie serii U-Bootów, nigdy w rzeczywistości nie istniejącego typu VII. Wszystkie jednostki serii VII, błędnie nazywanej przez niektórych autorów „typem VII”, należały w Kriegsmarine do odrębnych, różniących się od siebie konstrukcyjnie typów VIIA, VIIB, VIIC, VIID, VIIE oraz VIIF.

Spis treści

Typ VIIA | edytuj kod

 Osobny artykuł: Okręty podwodne typu VIIA.

Wywodzący się bezpośrednio z udanego typu UB III (budowanego w latach I wojny światowej). Pierwsze próby nowego projektu: zbudowane dla Finlandii okręty typu Vetehinen oraz U-27, potwierdziły bardzo dobre parametry modelu. Typ VIIA (oznaczenia literowe pojawiły się później w celu odróżnienia kolejnych projektów) był jednostką półtorakadłubową ze zbiornikami balastowymi wewnątrz kadłuba. Okręt posiadał zdolność do błyskawicznego zanurzenia – głębokość 20 m osiągał w 50 sekund. Posiadał 4 wyrzutnie torped (dziobową, dwie burtowe i rufową) i zabierał 11 torped. Rufowa wyrzutnia umieszczona była w kadłubie lekkim i można jej było użyć tylko w wynurzeniu (i nie można było przeładowywać).

Do służby w latach 1936-1937 wprowadzono 10 okrętów: U-27, U-28, U-29, U-30, U-31, U-32, U-33, U-34, U-35, U-36.

Typ VIIB | edytuj kod

 Osobny artykuł: Okręty podwodne typu VIIB. Profil modelu U-47 "Günther Prien", typu VIIB

Wyniki prób oraz wnioski z ćwiczeń załóg pierwszych okrętów doprowadziły do przygotowania projektu nowego okrętu typu VII. Największym mankamentem był zbyt duży promień skrętu w zanurzeniu. Zaradzono temu dodając drugą płetwę steru. Podwójny ster umieszczono za śrubami. Na miejsce zwolnione w kadłubie sztywnym przeniesiono rufową wyrzutnię torpedową, a w jej miejscu w kadłubie lekkim można było przechowywać dodatkowe 2 torpedy. Zwiększono zasięg (dwa zbiorniki bunkrowe) oraz prędkość maksymalną (sprężarka). Dzięki zwiększeniu zbiorników balastowych okręty tego typu mogły zanurzyć się na głębokość 20 m już w 30 sekund.

Do służby wprowadzono 24 jednostki tego typu (U-45, U-46, U-47, U-48, U-49, U-50, U-51, U-52, U-53, U-54, U-55; U-73, U-74, U-75, U-76; U-83, U-84, U-85, U-86, U-87; U-99, U-100, U-101, U-102).

Typ VIIC | edytuj kod

 Osobny artykuł: Okręty podwodne typu VIIC. U-52 typu VIIB U-50 typu VIIB podczas II wojny światowej U-100 typu VIIB w 1940 roku Ładowanie torpedy na jeden z okrętów podwodnych serii VII, 22 grudnia 1939 roku Poddający się U-1023, należący do typu VIIC/41, w porcie w Plymouth w maju 1945 roku Przebudowa kiosku w jednostkach przeciwlotniczych Przebudowa kiosku w jednostkach przeciwlotniczych

Głównym celem stawianym przed projektantami nowej wersji okrętu było "znalezienie" miejsca na nowe wyposażenie elektroniczne – aktywnego sonaru S-Gerät. Przedłużenie kadłuba o jedną wręgę (60 cm) umożliwiło nie tylko zainstalowanie nowej aparatury, lecz także na powiększenie zbiorników paliwowych (zwiększenie zasięgu) oraz dołożenie kolejnych zbiorników szybkiego zanurzania. Maksymalna głębokość zanurzenia wynosiła 280 m, w praktyce kadłub pozwalał na osiągnięcie większych głębokości.

Do służby weszło 568 jednostek tego typu.[1]

Dowództwo przeprowadziło (raczej nieudaną) próbę zmodyfikowania kilku jednostek tego typu na tzw. U-flak (przeciwlotnicze U-Booty). U-441, U-256, U-621 i U-951 uległy modyfikacjom – na pokładzie zainstalowano 2 poczwórne działka plot. Flakvierling oraz eksperymentalne działko automatyczne 37 mm. Celem tych modyfikacji było przystosowanie okrętów do służby eskortowej w Zatoce Biskajskiej. U-flak miały eskortować inne okręty podwodne przechodzące przez zatokę na powierzchni, z pełną prędkością. Eksperymentowano nawet, bez powodzenia, z baterią 86 mm rakiet przeciwlotniczych odpalanych z zanurzenia.

Zmodyfikowanym U-flak ograniczono zapasy paliwa i torped (tylko 5 torped załadowanych do wyrzutni) celem zmieszczenia obsługi dodatkowych działek plot. Jednostki tego typu nie sprawdziły się – bez względu na siłę ognia przeciwlotniczego, były zbyt podatne na ogień z działek samolotów. W czasie 6 misji zmodyfikowane U-flak zestrzeliły tylko dwa samoloty. Pół roku po rozpoczęciu eksperymentu, w listopadzie 1943 roku, zmodyfikowane jednostki przezbrojono i przeznaczono do prowadzenia normalnych działań bojowych.

Zobacz: Lista okrętów podwodnych typu VII C

Typ VIIC/41 | edytuj kod

Wciąż udoskonalane metody walki aliantów z U-Bootami wymuszały zmiany w projekcie VIIC: większą prędkość nawodna, grubszy kadłub sztywny (na poszycie użyto arkuszy stali o grubości 2,15 cm) umożliwiający głębsze zanurzanie się. Zmieniono także kształt dziobu w celu zmniejszenia oporów. Takie kosmetyczne zmiany pozwoliły stoczniom budującym standardowe VIIC na prostą zmianę projektu i szybkie wdrożenie nowego podtypu okrętu. Uzbrojenie i napęd nowych okrętów nie zmieniły się.

Pierwsze jednostki typu VIIC/41 weszły do służby w 1943 r., ogółem zbudowano 91 jednostek tego typu. U-995 przetrwał do dzisiaj. Po zakończeniu powojennej służby w norweskiej flocie, został zakupiony (za symboliczną markę) przez swojego ostatniego dowódcę Hansa-Georga Hessa i stał się okrętem-muzeum w Laboe.

Zobacz: Lista okrętów podwodnych typu VII C/41

Typ VIIC/42 | edytuj kod

Przewidywano dalsze modyfikacje projektu. Takie jak zastosowanie dodatkowej sprężarki, znacznie zwiększającej moc silników, osiągając w ten sposób zasięg 12600 Mm przy prędkości marszowej 10 węzłów, oraz szybkość większą o 0,9 w. niż w typie VIIC/41, która miałaby wynosić 18,6 w. Poszerzenie do 6,9 m oraz wydłużenie do 68,7 m kadłuba zewnętrznego jak również zwiększenie średnicy kadłuba sztywnego do 5 m, który miałby pomieścić dodatkowe wyposażenie oraz większe zbiorniki paliwa. Zastosowanie do budowy kadłuba wysokogatunkowej stali pancernej o grubości 28 mm pozwoliłoby na zwiększenie maksymalnego zanurzenia do oszołamiającej jak na tamte czasy głębokości 500 metrów. Projekt przewidywał też umieszczenie w nowym opancerzonym kiosku dwóch peryskopów, zwiększenie liczby przewożonych torped do 16, 3 dodatkowe sprężarki do szybszego napełniania zbiorników balastowych, udoskonalone chrapy, pompy o zwiększonej wydajności, system ogrzewania oraz wentylacji przedziałów, lodówki do przechowywania żywności, oraz wiele innych innowacji.

Na wiosnę 1943 zakontraktowano w stoczniach budowę 164 jednostek tego typu. Pierwsze okręty miały opuścić pochylnie we wrześniu 1944 roku. Wkrótce po rozpoczęciu prac 30 września 1943 dowództwo wydało decyzję o wstrzymaniu budowy, która 6 listopada 1943 roku zatrzymała pracę przy budowie. Kontrakty zostały anulowane na rzecz nowego okrętu typu XXI. Ostatecznie budowę okrętów typu VIIC/42 anulowano 22 lipca 1944 roku.

W momencie anulowania kontraktu, żaden okręt nie był na tyle skończony, aby mógł być włączony do służby.

Typ VIIC/43 | edytuj kod

Projekt oznaczony symbolem VIIC/43 przewidywał zwiększenie możliwości bojowych w związku z coraz trudniejszą sytuacją U-Bootów w walkach z aliantami. Modyfikacje dotyczyły zmian w uzbrojeniu, przewidywano zamontowanie sześciu dziobowych wyrzutni torped (dwie kolumny po trzy wyrzutnie) oraz czterech rufowych (dwie podwójne kolumny). Projekt jednak został zarzucony na rzecz nowych okrętów typu XXI.

Typ VIID | edytuj kod

 Osobny artykuł: Okręty podwodne typu VIID.

Ten typ zaprojektowany w latach 1939-1940 w oparciu o projekt jednostek typu VIIC i wprowadzony 1941-1942 miał spełniać rolę podwodnego minowca. Za kioskiem dodano dodatkową prawie 10 metrową sekcję zawierająca pięć pionowych pojemników na miny (każdy na 3 sztuki). Tak znaczne wydłużenie okrętu znacznie poprawiło zasięg zmniejszając jednak prędkość.

Do służby wprowadzono 6 jednostek tego typu: U-213, U-214, U-215, U-216, U-217, U-218. Nowe realia walki uwydatniły małą przydatność min. Wymienione jednostki przeznaczono do normalnej służby bojowej.

Typ VIIE | edytuj kod

Kompletne plany jednostki typu VIIE nigdy nie powstały. Plan jego budowy powstał wraz z pracami nad nowym rodzajem ultralekkiego silnika Deutz V-12. „Zaoszczędzoną” masę miano spożytkować na zwiększenie grubości ścian kadłuba. Fiasko testów nowego silnika spowodowało jednak, że projekt zarzucono.

Typ VIIF | edytuj kod

Zaprojektowany w 1941 roku nowy rodzaj jednostki oznaczony jako typ VIIF miał służyć jako transportowiec torped. Podczas projektowania skorzystano z doświadczeń budowy okrętów typu VIID. Za kioskiem dodano ponad 10 metrową sekcję, w której mieściło się 25-27 dodatkowych torped. Korzystając z dodatkowego miejsca powiększono także zbiorniki paliwa. W projekcie tym powiększono także średnicę kadłuba.

Po dużych opóźnieniach do służby wprowadzono w 1943 roku 4 jednostki tego typu: U-1059, U-1060, U-1061, U-1062. Jednak ze względu na znaczne skrócenie zasięgu patroli U-Bootów, zadania dla nowych okrętów zdezaktualizowały się. Wykorzystywano je zatem do transportowania materiałów i surowców z baz w Norwegii.

Dane techniczne | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. AndrzejA. Perepeczko AndrzejA., U-Booty II Wojny Światowej, Instytut Wydawniczy Erica, 2012, ISBN 83-88920-33-2 .
  2. 2 wysokoprężne, sześciocylindrowe silniki firmy MAN
  3. 2 wysokoprężne, sześciocylindrowe silniki z doładowaniem F46 firmy Germaniawerft lub M6V 40/46 firmy MAN o mocy 1160 KM
  4. 2 silniki elektryczne GG UB 720/8 firmy BBC, zasilane 2 bateriami AFA 27 o pojemności całkowitej 7500 Ah
  5. 2 silniki elektryczne GU 460/8-276 firmy AEG lub GGUB 720/8 firmy BBC, zasilane 2 bateriami AFA 27 (pojemność 7500 Ah) lub AFA 33 (pojemność 9160 Ah)
  6. W nawiasie podano prędkość przy której osiągnięto dany zasięg
  7. Używając kombinacji obu napędów (diesla i elektrycznego) przy tej samej prędkości 10 w. zasięg wynosił 13000 Mm
  8. Przy prędkości 12 w. zasięg okrętu wynosił 9500 Mm
  9. W późniejszym okresie montowano dwa działka 20 mm lub jedno 37 mm
  10. 14 szt. do użytku własnego i dodatkowo 25-27 sztuk transportowanych

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Okręty podwodne typu VII" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy