Olaf Haakonsson


Olaf Haakonsson w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Olaf Haakonsson (ur. 1370, zm. 23 sierpnia 1387) – król Danii w latach 1376–1387 (jako Olaf IIOluf 2.) i Norwegii w latach 1380–1387 (jako Olaf IVOlav 4.).

Olaf był synem norweskiego króla Haakona VI i Małgorzaty I – córki Waldemara IV, króla Danii. Po śmierci dziadka w roku 1376 zajął tron Danii, mimo obietnicy złożonej przez Waldemara księciu meklemburskiemu Albrechtowi II, iż tron obejmie wspólny wnuk Albrechta i króla Waldemara, także Albrecht[1].

Na tron Norwegii Olaf wstąpił po śmierci swego ojca Haakona VI w 1380 roku.

Tydzień po śmierci siedemnastoletniego (i bezdzietnego) Olafa w roku 1387 jego matka Małgorzata I ogłosiła się władczynią Danii (wkrótce również Norwegii), adoptowała Eryka Pomorskiego i rozpoczęła działania dyplomatyczne, które w 1397 roku zostały uwieńczone zjednoczeniem trzech skandynawskich królestw (Danii, Norwegii i Szwecji) w Kalmarze (tzw. Unia kalmarska).

Przypisy | edytuj kod

  1. Ludwig Fromm: Albrecht II., Fürst von Mecklenburg. W: Allgemeine Deutsche Biographie. T. 1. Leipzig: Verlag von Dunckler & Humblot, 1875, s. 271–273. [dostęp 2014-01-06].
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Olaf Haakonsson" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy