Operacja „Przywrócić nadzieję”


Operacja „Przywrócić nadzieję” w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Operacja „Przywrócić nadzieję” (ang. Operation Restore Hope) – nazwa operacji humanitarnej, prowadzonej od 9 grudnia 1992 roku do maja 1993 roku w Mogadiszu. Głównym celem operacji było zabezpieczenie dostaw humanitarnych i ich dystrybucja wśród mieszkańców Somalii.

Spis treści

Przyczyny i przygotowania do operacji | edytuj kod

W wyniku kradzieży żywności przez milicję Mohameda Farraha Aidida zmarło około 500 tys. Somalijczyków[3]. Pomysł na operację wojskową, zabezpieczającą rozdział żywności powstał w ONZ. Prezydent Stanów Zjednoczonych George H.W. Bush wahał się z przyjęciem propozycji i przeprowadzeniem misji[4]. Działanie militarne wydawało się wówczas jedynym rozwiązaniem, które mogło zabezpieczyć organizację pomocy humanitarnej. 3 grudnia 1992 roku uchwalono Rezolucję Rady Bezpieczeństwa nr 794, która upoważniła państwa członkowie do podjęcia wszelkich działań w celu stworzenia odpowiednich i bezpiecznych warunków dla operacji humanitarnej w Somalii[5].

Przebieg | edytuj kod

Operacja pod kryptonimem „Przywrócić nadzieję”, z mandatem Rady Bezpieczeństwa ONZ, rozpoczęła się 9 grudnia 1992 roku lądowaniem na plażach niedaleko Mogadiszu jednostek amerykańskiej piechoty morskiej[4]. Misję podzielono na dwa etapy. W pierwszym etapie wojsko miało przejąć kontrolę nad lotniskami, portami i drogami w celu dokonania bezpiecznego rozładunku i dystrybucji pomocy humanitarnej. W drugiej części misji armia ONZ miała przywrócić funkcjonowanie państwa i doprowadzić do pogodzenia skłóconych frakcji politycznych, aby powstał rząd jedności narodowej[5].

Do przeprowadzonych zadań powołano siły UNITAF, w skład których weszło ok. 37 tys. żołnierzy spośród 24 państw[5]. W operacji wzięli udział żołnierze z Arabii Saudyjskiej, Australii, Belgii, Botswany, Egiptu, Francji, Grecji, Indii, Kanady, Kuwejtu, Maroko, Niemiec, Norwegii, Nowej Zelandii, Pakistanu, Stanów Zjednoczonych, Szwecji, Tunezji, Turcji, Wielkiej Brytanii, Włoch, Zimbabwe i Zjednoczonych Emiratów Arabskich[6]. Większość żołnierzy pochodziła ze Stanów Zjednoczonych. Żołnierzy rozmieszczono w środkowej i południowej Somalii, obejmując w ten sposób około 40% powierzchni państwa.

W grudniu 1992 roku powołano wojskowe centrum operacyjne CMOC (Civil-Military Operations Center). Głównym zadaniem CMOC stała się koordynacja wojsk i organizacji humanitarnych w celu sprawnego i bezpieczeństwa przekazania pomocy humanitarnej dla Somalijczyków[5].

3 marca 1993 roku Sekretarz Generalny ONZ przedstawił sprawozdanie zalecające przekształcenie UNITAF do UNOSOM II[5]. Operacja zakończyła się 4 maja 1993 roku.

Ocena operacji | edytuj kod

Różnie ocenia się wynik operacji[3][4][1].

Niektórzy uważają wynik operacji za sukces, ponieważ żywność trafiła do potrzebujących. Siły pokojowe przywróciły do funkcjonowania 107 posterunków policji oraz przeszkoliły i powołały do służby 6737 policjantów[5]. Siły ONZ przyczyniły się do powołania sądów w ośmiu regionach i 26 dystryktach[5]. Przeszkolono również 311 pracowników sądów oraz około 700 pracowników więziennych[5].

Z drugiej strony interwencję uważa się za porażkę, gdyż w wyniku złej koordynacji działań oraz zbyt dużej pewności siebie amerykańskich dowódców zginęło wielu żołnierzy (głównie amerykańskich). Podczas operacji zginęło 53 wojskowych z USA[1]. Siły pokojowe nie pokonały wszystkich frakcji w Somalii, nie namówiły skłóconych ugrupowań politycznych do współpracy oraz nie doprowadziły do zaprowadzenia porządku i bezpieczeństwa, przez co druga część operacji zakończyła się niepowodzeniem. Amerykańska opinia publiczna zniechęciła się do angażowania się w tego rodzaju działania[4]. Decyzję o wycofaniu wojsk podjął nowy prezydent USA, Bill Clinton.

„Bieg po kawałek chleba” | edytuj kod

 Osobny artykuł: Bieg po kawałek chleba.

Jednym z symboli operacji „Przywrócić nadzieję” stało się zdjęcie zrobione przez francuskiego fotoreportera Joël Robine’a. „Bieg po kawałek chleba” przedstawia małego chłopca biegnącego z chlebem oraz francuskiego legionistę pilnującego konwoju z pomocą humanitarną. Zdjęcie uhonorowano nagrodą World Press Photo of the Year w kategorii „Children’s Award” (tłum. nagroda dzieci) za 1992 rok[7].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c American War and Military Operations Casualties: Lists and Statistics (ang.). Congressional Research Service, 2015-01-02. [dostęp 2016-01-18].
  2. United Nations Operation in Somalia (UNOSOM) 1992 (ang.). awm.gov.au. [dostęp 2016-01-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-02-09)].
  3. a b Operation Restore Hope (ang.). globalsecurity.org. [dostęp 2016-01-15].
  4. a b c d Dariusz Stokwiszewski: Interwencja międzynarodowa w Somalii w latach 1991–1994 (pol.). Stosunki Międzynarodowe, 2010-09-10. [dostęp 2016-01-15].
  5. a b c d e f g h Współpraca cywilno-wojskowa w ramach wielonarodowych misji wojskowych. W: pod redakcją: Robert Kłosowicz, Andrzej Mania: Problem upadku państw w stosunkach międzynarodowych. UJ, 2012-09-01, s. 255–256. [dostęp 2016-01-19].
  6. UNITED NATIONS OPERATION IN SOMALIA I (ang.). un.org. [dostęp 2016-01-23].
  7. Children’s Award, prize singles (ang.). World Press Photo. [dostęp 2016-01-15].
Na podstawie artykułu: "Operacja „Przywrócić nadzieję”" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy