Oporność falowa (akustyka)


Oporność falowa (akustyka) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Oporność falowa, impedancja akustyczna – w akustyce, miara oporu jaki stawia ośrodek rozchodzącej się w nim fali dźwiękowej; jest szczególnym przypadkiem impedancji falowej i określa ją wzór:

R = Δ p u , {\displaystyle R={\frac {\Delta p}{u}},}

gdzie:

Δ p {\displaystyle \Delta p} – różnica pomiędzy ciśnieniem w amplitudzie fali dźwiękowej a ciśnieniem niezaburzonego ośrodka, u {\displaystyle u} prędkość cząsteczek ośrodka ruchu drgającego wywołanych różnicą ciśnień.

Jednostką oporności falowej jest:

R = kg m 2 s . {\displaystyle [R]={\frac {\text{kg}}{{\text{m}}^{2}{\text{s}}}}.}

Z definicji oporności falowej wynika związek:

R = ρ v {\displaystyle R=\rho \cdot v}

gdzie:

ρ {\displaystyle \rho } gęstość ośrodka, v {\displaystyle v} prędkość fali w danym ośrodku.

Różnice oporności falowej ośrodków, między którymi przechodzi lub od którego odbija się fala, określają współczynniki odbicia fali od granicy ośrodków, jak i przechodzenia fali do drugiego ośrodka.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Szczepan Szczeniowski, Fizyka doświadczalna, cz. 1.
Kontrola autorytatywna (wielkość fizyczna):
Na podstawie artykułu: "Oporność falowa (akustyka)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy