Order Alawitów


Order Alawitów w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Order Alawitów, daw. Order Alauitów (franc. pocz. Ouissam Alaouite Cherifien, od 1966 Ouissam Alaouite) – początkowo najwyższe odznaczenie państwowe Królestwa Marokańskiego ustanowione 11 stycznia 1913 przez króla Jusufa ibn Hassana w miejsce dotychczasowego Orderu Hafida. Od reformy systemu orderowego z 14 grudnia 1966 jest szóstym odznaczeniem marokańskim, a zarazem orderem dynastycznym Alawitów.

Order podzielony został na pięć klas:

  • I kl. – Wielka Wstęga (Grand Cordon)
  • II kl. – Wielki Oficer (Grand Officier)
  • III kl. – Komandor (Commandeur)
  • IV kl. – Oficer (Officier)
  • V kl. – Kawaler (Chevalier)

Wielkim Mistrzem orderu jest zawsze panujący władca odznaczony z urzędu Wielką Wstęgą.

Wstęga orderowa początkowo była jednolicie pomarańczowa, a w 1956 dodano białe paski wzdłuż brzegów.

Odznaczeni | edytuj kod

 Z tym tematem związana jest kategoria: Odznaczeni Orderem Alawitów.  Z tym tematem związana jest kategoria: Polacy odznaczeni Orderem Alawitów.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Order Alawitów" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy