Organizacja Paktu Azji Południowo-Wschodniej


Organizacja Paktu Azji Południowo-Wschodniej w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Konferencja SEATO w Manili

Organizacja Paktu Azji Południowo-Wschodniej, ang. South East Asia Treaty Organization (SEATO) – organizacja wojskowo-polityczna z siedzibą w Bangkoku, która powstała na mocy paktu z Manili 8 września 1954 r[1]. Układ spisano w językach angielskim i francuskim, depozytariuszem został rząd Filipin. Zarejestrowany przez Sekretariat ONZ zgodnie z art. 102 Karty ONZ 13 kwietnia 1955 r[2].

Historia | edytuj kod

Była ona odpowiedzią Stanów Zjednoczonych na klęskę Francji w Indochinach. Celem powstania organizacji było powstrzymywanie postępów komunizmu w południowo-wschodniej Azji. Obszar jego działania obejmował także kraje Indochin. Celem Paktu było pokojowe rozwiązywanie sporów, strony Paktu zobowiązywały się do udzielania pomocy w zwalczaniu agresji, co faktycznie oznaczało niedopuszczanie do poszerzania wpływów komunizmu, przejmowania władzy przez ugrupowania lewicowe.

Zrzeszała następujące kraje:

W strefie oddziaływania Paktu (nieformalnie) znajdowały się również:

Pakt zawarto na czas nieograniczony, z możliwością wystąpienia po upływie roku od zawiadomienia depozytariusza (art. 10). Pakistan opuścił organizację 7 listopada 1973, a Francja 30 czerwca 1974. Spowodowało to głosy podważające sens dalszego trwania organizacji. Dnia 30 czerwca 1977 roku podczas konferencji w Bangkoku sojusz został rozwiązany[4].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Southeast Asia Collective Defense Treaty (Manila Pact); September 8, 1954
  2. United Nations Treaty Series No. 2819
  3. Wiesław Olszewski, Historia Wietnamu, Ossolineum 1991, s.376
  4. Southeast Asia Treaty Organization (SEATO)
Kontrola autorytatywna (międzynarodowa organizacja rządowa):
Na podstawie artykułu: "Organizacja Paktu Azji Południowo-Wschodniej" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy