Osiedle Kazimierzowskie


Na mapach: 50°05′07,0″N 20°01′23,6″E/50,085278 20,023222

Osiedle Kazimierzowskie w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Panorama w stronę os. Kazimierzowskiego (po lewej blok nr 18)

Osiedle Kazimierzowskie – osiedle w Krakowie wchodzące w skład Dzielnicy XVI Bieńczyce, niestanowiące jednostki pomocniczej niższego rzędu w ramach dzielnicy.

Historia | edytuj kod

Osiedle Kazimierzowskie stanowi część Bieńczyc Nowych - założenia architektoniczno-urbanistycznego, w zamierzeniu stanowiącego rozbudowę dzielnicy Nowa Huta w kierunku północno-zachodnim. W 1959 roku w wyniku konkursu na projekt założenia wybrano koncepcję autorstwa warszawskiej architekt Jadwigi Guzickiej z zespołem w którym za projekt urbanistyczny odpowiadali Anna Basista i Jan Lewandowski a za architekturę budynków Kazimierz Chodorowski, Stefan Golonka oraz konstruktor dr inż. Tadeusz Kantarek[1][2][3]. Całe założenie było projektowane dla ok. 30 tys. mieszkańców - ok. 5,5 tys. na jednym osiedlu[1]. Cechuje je luźna zabudowa budynkami wolnostojącymi z przeważającą zabudową 5- i 11-kondygnacyjną. Główną osią zespołu urbanistycznego jest park Planty Bieńczyckie, wzorowane na Plantach Krakowskich, który spaja osiedla wchodzące w skład zespołu w jedną urbanistyczną całość. Wzdłuż parkowej osi zaplanowano obiekty użyteczności publicznej - szkoły, przedszkola, domy handlowe, domy kultury, biblioteki[1][3]. Oprócz Osiedla Kazimierzowskiego w skład Bieńczyc Nowych wchodzą jeszcze osiedla Strusia, Kalinowe, Na Lotnisku, Wysokie, Jagiellońskie, Przy Arce, Niepodległości, Albertyńskie oraz Złotej Jesieni[1][3]. Realizacja zespołu urbanistycznego odbyła się w latach 1962-1979[3].

Usytuowanie i rozplanowanie | edytuj kod

Za granice osiedla można uznać: od południa – aleja gen. Andersa, od zachodu – ulica Broniewskiego, od północy – Planty Bieńczyckie oraz od wschodu – ulica Szajnowicza-Iwanowa.

Osiedle składa się z 9 bloków czteropiętrowych, 3 wieżowców dziesięciopiętrowych oraz 9 bloków czteropiętrowych typu „puchatki”. Na osiedlu wybudowano także nowy blok nr 27 z końca lat 80. Pod nr 30 znajduje się typowy dla lat 60. pawilon handlowy. Mieścił on niegdyś restaurację „Orion”. Do dziś w jego kompleksie znajduje się jedna z najstarszych aptek Nowej Huty – Apteka „Pod Jarzębinami”.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d Nowa Huta Architektoniczny portret miasta drugiej połowy XX wieku. Kraków: Ośrodek Kultury im. Cypriana Kamila Norwida, 2018, s. 107, 110. ISBN 978-83-948244-3-3.
  2. Bieńczyce - założenie urbanistyczne. W: Krakowski Szlak Modernizmu [on-line]. [dostęp 2019-06-28].
  3. a b c d Bieńczyce osiedla mieszkaniowe i Planty Bieńczyckie. W: Stowarzyszenie Architektów Polskich Oddział Kraków [on-line]. [dostęp 2020-05-02].
Na podstawie artykułu: "Osiedle Kazimierzowskie" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy