Ostatni prom


Ostatni prom w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ostatni prompolski film psychologiczny z 1989 roku, w reżyserii Waldemara Krzystka. Pierwowzorem scenariusza do filmu była nowela filmowa autorstwa Sławomira Sosnowskiego pt. Wyspy samotne.

Spis treści

Opis fabuły | edytuj kod

Polska 1981 roku. W kraju narasta kryzys ekonomiczny i polityczny. Ze Świnoujścia do Hamburga odpływa prom „Wilanów” z wycieczką po bałtyckich miastach. Jej uczestników interesuje jednak wyłącznie pierwszy port na trasie – Hamburg, gdzie niemal wszyscy planują opuścić statek i pozostać na Zachodzie. Jednak w połowie drogi na prom dociera wiadomość o wprowadzeniu w kraju stanu wojennego i rozkaz zawrócenia do kraju. Na wieść o powrocie pasażerowie podnoszą swoisty bunt i na własną rękę zaczynają spuszczać szalupy, aby tylko nie wracać. Dramatyzm sytuacji zwiększa się, kiedy do statku podpływają niemieckie kutry, które przez megafony informują zgromadzonych na pokładzie ludzi o sytuacji w Polsce. Pasażerowie zaczynają skakać wprost do morza. W jednej z ostatnich scen, na zawijającym do portu pustym promie znajdują się tylko ci którzy nie mogli uciec – załoga, kilku pasażerów i pies.

W akcję filmu wpleciony jest wątek licealnego nauczyciela Marka Ziarno, który ma za zadanie przemycić na Zachód ważne dokumenty związane z NSZZ „Solidarność” i jego pojedynek z usiłującymi temu przeszkodzić agentami SB znajdującymi się na promie.

Ciekawostki | edytuj kod

Pod koniec filmu główny bohater pojawia się na lekcji w klasie, którą uczył. Tymczasem po wprowadzeniu stanu wojennego lekcje w szkołach zostały zawieszone.


Obsada aktorska[1] | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Główni bohaterowie. W filmie zagrało jeszcze kilkunastu aktorów drugoplanowych.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Ostatni prom" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy