Otto Ernst Remer


Otto Ernst Remer w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Otto-Ernst Remer (ur. 18 sierpnia 1912 w Neubrandenburgu, zm. 4 października 1997 w Marbella) – niemiecki oficer Wehrmachtu w stopniu generała majora, który odegrał decydującą rolę w zatrzymaniu zamachowców po zamachu na Adolfa Hitlera (20 lipca).

Po wojnie rozpoczął współpracę z Socjalistyczną Partią Rzeszy (SRP). Był propagatorem kłamstwa oświęcimskiego.

Niemieckie sądy skazały go w czterech procesach na łączną karę pozbawienia wolności na 22 miesiące:

  • w 1952 sąd w Brunszwiku skazał Remera za zniesławienie pamięci ofiar faszyzmu.
  • w 1986 sąd w Kempten (Allgäu) skazał Remera za podżeganie do buntu i szerzenie nienawiści rasowej.
  • w 1992 sąd w Monachium skazał Remera za propagację kłamstwa oświęcimskiego.
  • w 1992 sąd w Schweinfurcie skazał Remera za podżeganie do buntu i szerzenie nienawiści rasowej.

Po wyczerpaniu wszystkich możliwości apelacji od wyroków Remer zbiegł do Hiszpanii, gdzie pozostał do końca życia.

Odznaczenia | edytuj kod

Literatura | edytuj kod

  • Herbert Kraus: Die im Braunschweiger Remerprozess erstatteten moraltheologischen und historischen Gutachten nebst Urteil. Girardet, Hamburg 1953.
  • Willi Lasek: „Revisionistische” Autoren und ihre Publikationen. In: Brigitte Bailer-Galanda, Wolfgang Benz, Wolfgang Neugebauer (Hrsg.): Die Auschwitzleugner. Elefanten-Press, Berlin 1996, ​ISBN 3-88520-600-5​.
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Otto Ernst Remer" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy