Otto von Habsburg


Otto von Habsburg w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Otto von Habsburg, właśc. Franciszek Józef Otto Robert Maria Antoni Karol Maksymilian Henryk Sykstus Ksawery Feliks Renat Ludwik Kajetan Pius Ignacy von Habsburg-Lotaryński, znany w Austrii jako dr Otto Habsburg-Lothringen, a na Węgrzech – Habsburg Ottó (ur. 20 listopada 1912 w zamku Wartholz w Dolnej Austrii, zm. 4 lipca 2011 w Pöcking[1]) – arcyksiążę, do 2007 głowa Domu Habsbursko-Lotaryńskiego (oficjalnie przekazał tę funkcję swojemu najstarszemu synowi, Karolowi), polityk prawicowy.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się jako najstarszy syn ostatniego władcy Austro-WęgierKarola I i jego żony – Zyty Burbon-Parmeńskiej. Ochrzczony został 25 listopada 1912 przez księcia-arcybiskupa Wiednia, kardynała Franza Xaviera Nagla. Jego rodzicami chrzestnymi byli: cesarz Franciszek Józef I (reprezentowany przez arcyksięcia Franciszka Ferdynanda) i babka – infantka Maria Antonina Portugalska. W listopadzie 1916 ojciec Ottona został cesarzem Austrii i królem Węgier, a Otto został sukcesorem tronu Austrii i Węgier (Kaiserlicher Prinz, Erzherzog von Österreich, Königlicher Prinz von Ungarn). W 1918, po zakończeniu I wojny światowej, Austro-Węgry rozpadły się, a Karol I zrzekł się władzy, ale nie abdykował i nadal uważany był za legalnego władcę także po ustanowieniu republiki w Austrii i na Węgrzech[potrzebny przypis].

Rodzina Ottona udała się na wygnanie. Spędzili kilka lat w Szwajcarii, na portugalskiej Maderze (gdzie zmarł młodo ojciec Ottona) i w baskijskim mieście Lekeitio. W tym czasie parlament austriacki oficjalnie obalił dynastię Habsburgów i skonfiskował ich mienie (3 kwietnia 1919). Używanie przed nazwiskiem „von” jako tytułu szlacheckiego zostało zakazane przez austriacką konstytucję.

W 1935 Otto ukończył nauki polityczne na Katolickim Uniwersytecie w Leuven. Po śmierci ojca, przebywając na wygnaniu, Otto uważał siebie za prawowitego cesarza Austrii i wielokrotnie publicznie tak się o sobie wypowiadał. W lutym 1938 zaproponował swoją kandydaturę na stanowisko kanclerza Austrii, chcąc tym samym zapobiec aneksji tego kraju[2]. Po Anschlussie Austrii Hitler w obawie, że podnoszenie przez Ottona pretensji do tronu austriackiego podważać będzie jego władzę nad tym krajem, nakazał wystawienie za nim listu gończego. Otto razem z rodziną uciekł z Belgii do Paryża, a następnie opuścił Europę i spędził cztery lata w Waszyngtonie, gdzie domagał się restytucji państwa austriackiego po wojnie. Dwaj jego kuzyni – książęta Max i Ernst von Hohenberg zostali aresztowani w Wiedniu przez Gestapo i zesłani do obozu koncentracyjnego Dachau, gdzie przebywali aż do końca wojny[potrzebny przypis].

31 października 1966, po raz pierwszy po obaleniu monarchii, przybył do Austrii. Roszczeń wobec tronu austriackiego zrzekł się pięć lat wcześniej – było to warunkiem udzielenia zgody na powrót. Organizacje monarchistyczne uważały go jednak za potencjalnego monarchę aż do jego śmierci. Nigdy natomiast nie zrzekł się praw do tronu węgierskiego[potrzebny przypis].

Jako działacz europejskich organizacji integracyjnych, Otto był współtwórcą idei Paneuropy. Od 1972 pełnił funkcję przewodniczącego Międzynarodowej Unii Paneuropejskiej. W latach 1979–1999 zasiadał w Parlamencie Europejskim z ramienia CSU; został wybrany czterokrotnie latach 1979, 1984, 1989 i 1994. W 1989 jego pomysłem był „Piknik Europejski”, kiedy na kilka godzin otwarto granicę austriacko-węgierską; z możliwości ucieczki na Zachód skorzystało wówczas wielu obywateli NRD[3]. W późniejszym okresie był zwolennikiem rozszerzenia Unii Europejskiej na wschód jako swego rodzaju ekwiwalentu przywrócenia dawnych Austro-Węgier[potrzebny przypis].

W 1973 Otto był jedynym potomkiem Piastów i Jagiellonów, który przyjechał do Krakowa na ponowny pogrzeb króla Kazimierza Jagiellończyka i jego żony Elżbiety Habsburżanki[potrzebny przypis].

Zmarł 4 lipca 2011 w Pöcking. Został pochowany 16 lipca w Krypcie cesarskiej Kościoła Kapucynów w Wiedniu[4] obok matki – Zyty Burbon-Parmeńskiej i brata – Karola Ludwika.

Małżeństwo i potomstwo | edytuj kod

10 maja 1951, w Nancy Otto ożenił się z Reginą Heleną, księżniczką Saksonii-Meiningen i Hildburghausen (ur. 6 stycznia 1925, zm. 3 lutego 2010). Para miała razem 7 dzieci i 23 wnucząt:

  • Andrea Maria (ur. 30 maja 1953)
∞ 1977 hr. Karl Eugen Neipperg
  • Monika Maria Roberta (ur. 13 września 1954)
∞ 1980 Luis María Gonzaga de Casanova-Cárdenas y Barón, książę Santangelo ∞ 1984–1994 Eric Alba Teran d’Antin ∞ 1994 hr. Hubertus Kageneck
  • Gabriela Maria Charlotte (ur. 14 października 1956)
∞ 1978–1997 Christian Meister ∞ 1992 hr. Archibald Douglas ∞ 1993 baronówna Francesca Thyssen-Bornemisza de Kászon
  • Paul Georg Maria (ur. 16 grudnia 1964)
∞ 1997 księżniczka Eilika Oldenburg

Arcyksiążę Otto mieszkał w Villi Austria w Pöcking, nad jeziorem Starnberger See, w niemieckiej Bawarii.

Pełny tytuł | edytuj kod

Se. Kais. und Kgl. Hoheit Franz Joseph Otto Robert Maria Anton Karl Max Heinrich Sixtus Xaver Felix Renatus Ludwig Gaetan Pius Ignatius, Kaiserlicher Prinz, Erzherzog von Österreich, Königlicher Prinz von Ungarn.

Odznaczenia i wyróżnienia | edytuj kod

Ordery domowe i religijne[5][6]
Odznaczenia państwowe[5][6][8]

Inne

Przypisy | edytuj kod

  1. Kaisersohn Otto Habsburg 98-jährig verstorben – news.ORF.at.
  2. Bartosz T. Wieliński, Zmarł syn ostatniego cesarza Austro-Węgier „Gazeta Wyborcza”, 5 lipca 2011.
  3. Zmarł były arcyksiążę... (pol.). Onet.pl. [dostęp 2011-07-04].
  4. Pogrzeb Otto von Habsburga – syna ostatniego cesarza (pol.). Interia.pl. [dostęp 2011-07-16].
  5. a b Otto von Habsburg. Orden, Auszeichnungen, Bücher. otto.twschwarzer.de. [dostęp 2015-04-02].
  6. a b Orders of merit (ang.). ottovonhabsburg.org. [dostęp 2015-04-02].
  7. Casa Real de Portugal: Real Orden de Nuestra Señora de la Concepción de Villaviciosa.
  8. Death and funeral of Otto von Habsburg. academic.ru. [dostęp 2015-04-02].
  9. A.A. H. A.A., Ko su počasni građani Grada Sarajeva, Haber.ba, 3 marca 2019 [dostęp 2020-06-04]  (bośn.).

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Genealogia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Otto von Habsburg" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy