Otton Nikodym


Otton Nikodym w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Otton Marcin Nikodym (ur. 3 sierpnia 1887 w Zabłotowie, zm. 4 maja 1974 w Utica) – polski matematyk uznany za wkład w rozwój teorii miary, analizy funkcjonalnej, równań różniczkowych i opisowej teorii mnogości. Jeden z założycieli Polskiego Towarzystwa Matematycznego w 1919.

Ławka z figurami Ottona Nikodyma i Stefana Banacha na krakowskich Plantach (według projektu Stefana Dousy, odsłonięta 14 października 2016 r.)

Był synem Ottona Bogusława inżyniera chemika. Ukończył w 1905 gimnazjum matematyczne we Lwowie z wyróżnieniem. Studia matematyczne na wydziale matematyki Uniwersytetu Lwowskiego ukończył w 1911. Doktoryzował się w 16 czerwca 1924 na Uniwersytecie Warszawskim na podstawie rozprawy Przyczynki do teorii zbiorów, a w lipcu 1927 się tam habilitował. Do roku 1944 mieszkał w Warszawie, po powstaniu warszawskim zamieszkał w Krakowie. 1 kwietnia 1945 został profesorem nadzwyczajnym. na tworzącej się Politechnice Krakowskiej, ale pod koniec 1946 opuścił Polskę. Wyjechał początkowo do Belgii, następnie do Francji. Od 1948 do 1965 pracował w Kenyon College w stanie Ohio w Stanach Zjednoczonych. Członek Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie (od 1960).

Nikodym był znanym dydaktykiem i popularyzatorem matematyki, autorem szeregu audycji radiowych o matematyce. Znał biegle 5 języków.

Przykładowe wyniki | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod


Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Otton Nikodym" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy