Półbajt


Półbajt w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Półbajt, tetrada (ang. nibble, nybble) – połowa bajtu[1]. W polskiej literaturze nazwy angielskie są równie często używane jak polska.

Przy najczęściej spotykanym bajcie ośmiobitowym (oktecie) półbajt ma długość 4 bitów[1], czyli może przybierać jedną z 16 różnych wartości. Pozwala to na zapisanie pojedynczej cyfry z szesnastkowego systemu liczbowego, co przedstawia poniższa tabela.

Z tej własności wynika również, że półbajt umożliwia przechowywanie jednej cyfry dziesiętnej, co jest wykorzystywane w systemie kodowania liczb BCD, stosowanym szeroko w księgowości i bankowości.

W każdym bajcie można wyróżnić dwa półbajty, które nazywane są starszym (bity 4 – 7) i młodszym (bity 0 – 3). W języku C wydzielenie obu półbajtów można wykonać następująco:

starszy = bajt>>4 & 0x0F; mlodszy = bajt & 0x0F; 

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Markowski, Rydzewski i Kruszyński 1989 ↓, s. 53.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Półbajt" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy