Pęd podziemny


Pęd podziemny w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Pęd nadziemny i podziemny – zgrubiałe kłącze u imbiru

Pęd podziemny – zmodyfikowany rodzaj pędu rosnący pod ziemią. Od pędu nadziemnego różni się brakiem liści, które przekształcone są w łuski, grubością, oraz brakiem ciałek zieleni. Pędy podziemne występują głównie u wieloletnich roślin zielnych – bylin. Są organami spichrzowymi – magazynują materiały zapasowe umożliwiające roślinie przetrwanie okresów spoczynku zimowego (lub letniego u bylin w tropikach). U roślin tych na zimę obumiera pęd nadziemny, przetrwa natomiast pęd podziemny. Ze znajdujących się na nim pączków na wiosnę odnawia się część nadziemna. Pędy podziemne pełnią także drugą funkcję – biorą udział w rozmnażaniu wegetatywnym. Zasadnicze rodzaje pędów podziemnych to:

Rośliny posiadające pędy podziemne często są geofitami.

Bibliografia | edytuj kod

  • Stanisław Tołpa, Jan Radomski: Botanika. Podręcznik dla Techników Rolniczych. Warszawa: PWRiL, 1971.
  • Maria Górska: Podziemne części roślin i ich badanie. Poznań: Polskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk, 1959.
Na podstawie artykułu: "Pęd podziemny" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy