PRIDE Fighting Championships


PRIDE Fighting Championships w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

PRIDE Fighting Championships – działająca w latach 1997-2007 japońska organizacja promująca walki MMA. W ciągu dziesięciu lat swojego istnienia PRIDE było gospodarzem w sumie 68 gal (66 na terenie Japonii i 2 w Las Vegas), stając się jedną z dwóch (obok UFC) największych organizacji MMA na świecie. Swój byt zakończyła w 2007 roku, kiedy została sprzedana amerykańskiej spółce ZUFFA – głównemu udziałowcowi konkurencyjnego UFC.

Prezentacja zawodników przed jedną z gal PRIDE FC (2005)

Spis treści

Historia | edytuj kod

1997-2000 | edytuj kod

Inauguracyjna gala PRIDE odbyła się 11 października 1997 roku w Tokio. W walce wieczoru zmierzyli się mistrz brazylijskiego jiu-jitsu Rickson Gracie oraz jeden z najpopularniejszych ówcześnie japońskich wrestlerów Nobuhiko Takada.

Charakterystyczne dla PRIDE FC było nadawanie tytułów mistrzowskich zarówno w drodze turniejów PRIDE Grand Prix, jak i w pojedynczych walkach o przechodni pas mistrza PRIDE w danej kategorii wagowej. Pierwszy tytuł mistrzowski został przyznany 1 maja 2000 roku Markowi Colemanowi, zwycięzcy 16-osobowego turnieju bez podziału na kategorie wagowe − PRIDE Openweight Grand Prix 2000. W ćwierćfinale tego turnieju zmierzyli się ze sobą Kazushi Sakuraba i Royce Gracie. Ich walka toczyła się według specjalnych zasad i trwała 90 minut, będąc najdłuższym pojedynkiem MMA w historii.

2001-2005 | edytuj kod

3 listopada 2001 roku, podczas gali PRIDE 17 zainicjowano walki o mistrzostwo PRIDE FC w kategoriach wagowych. Pierwszymi mistrzami zostali Brazylijczycy Antônio Rodrigo Nogueira (w wadze ciężkiej) i Wanderlei Silva (w wadze średniej).

Zorganizowana wspólnie w 2002 roku z FEG wielka gala sportów walki PRIDE Shockwave zgromadziła na Stadionie Olimpijskim w Tokio co najmniej 70-tysięczną widownię (według organizatorów nawet ponad 90-tysięczną), ustanawiając pod tym względem światowy rekord dla zawodów MMA[1][2].

W marcu 2003 roku na gali PRIDE 25 Rosjanin Fiodor Jemieljanienko pokonał przez decyzję sędziów Nogueirę i odeberał mu mistrzostwo, rozpoczynając tym samym swoją ponad czteroletnią dominację w wadze ciężkiej oraz stając się jedną z największych gwiazd światowego MMA.

W październiku 2003 roku wprowadzono serię gal Bushido i dwie nowe kategorie wagowe – lekką i półśrednią. W 2005 roku wyłoniono mistrzów w obu tych kategoriach: czempionem w wadze lekkiej został Takanori Gomi, a w półśredniej Dan Henderson.

W czerwcu 2005 roku na gali PRIDE Critical Countdown 2005 w walce przeciwko Antonio Rodrigo Nogueirze zadebiutował Paweł Nastula, jedyny Polak występujący w PRIDE FC (w sumie w latach 2005-2006 stoczył cztery walki).

2006-2007 | edytuj kod

W październiku 2006 roku zorganizowano pierwszą galę poza granicami Japonii – PRIDE 32 w Las Vegas.

W tym samym roku z transmisji zawodów PRIDE FC zrezygnowała ogólnojapońska stacja Fuji TV (nieoficjalnym powodem zerwania kontraktu były pogłoski o rzekomym zdobyciu kontroli nad organizacją przez yakuzę). Był to wielki cios, gdyż wpływy ze sprzedaży praw do transmisji stanowiły lwią część przychodów PRIDE. Organizacja stanęła zatem w obliczu poważnych problemów finansowych. Ogłoszono zaprzestanie organizowania gal Bushido.

W lutym 2007 roku odbyła się druga gala PRIDE na terenie USA (PRIDE 33), podczas której Dan Henderson znokautował Wanderleia Silvę, odbierając mu mistrzostwo w wadze średniej. Wkrótce potem, 27 marca 2007 roku właściciel PRIDE, spółka Dream Stage Entertainment (DSE), sprzedała całość udziałów braciom Frankowi i Lorenzo Fertita (ZUFFA Ltd.), kasynowym potentatom z Las Vegas, a zarazem głównym udziałowcom UFC – największego konkurenta PRIDE. Ostatnia gala PRIDE odbyła się 7 kwietnia 2007 roku w Tokio (PRIDE 34).

5 października 2007 roku Jamie Pollack, zatrudniony przez ZUFFA jako doradca prawny, który krótko po transakcji przybył do Japonii, aby zarządzać nowo powstałym holdingiem PRIDE Worldwide, zamknął drzwi oddziału i zwolnił wszystkich jego pracowników. Zawodnicy, którzy mieli ważne kontrakty, zostali automatycznie przejęci przez ZUFFA (m.in. Antônio Rodrigo Nogueira, Wanderlei Silva); część z nich już wcześniej podpisała nowe umowy na walki w UFC (Mirko Filipović, Quinton Jackson). Pozostali przenieśli się do innych organizacji lub zostali wolnymi agentami (m. in. Fiodor Jemieljanienko, Mark Hunt czy Takanori Gomi).

Kategorie wagowe | edytuj kod

Specyfiką PRIDE było to, że zawodnicy mogli walczyć pomiędzy sobą bez względu na różnicę wagi. Podział na kategorie wagowe miał jedynie znaczenie w przypadku walk o mistrzostwo lub turniejów Grand Prix w danej kategorii. Od 2003 roku obowiązywał podział na cztery kategorie wagowe:

  • ciężka (ponad 93 kg / 205 lb)
  • średnia (do 93 kg / 205 lb)
  • półśrednia (do 83 kg / 183 lb)
  • lekka (do 73 kg / 161 lb)

Reguły | edytuj kod

Walka toczyła się na ringu o wymiarach 7 na 7 metrów.

Rundy | edytuj kod

Walka trwała trzy rundy (2 minuty przerwy pomiędzy każdą):

  • pierwsza runda 10 minut
  • druga i trzecia po 5 minut

Wyjątek stanowiły reguły turniejów Pride Bushido (lżejsze kategorie wagowe) – tylko dwie rundy:

  • pierwsza 10 minut
  • druga 5 minut

Zakończenie walki | edytuj kod

Wygrana następowała przez:

  • poddanie się przeciwnika
  • nokaut
  • nokaut techniczny – walkę przerywa sędzia, lekarz lub sekundanci
  • dyskwalifikację – 3 żółte kartki,
  • na punkty – punkty przyznawane przez 3 sędziów; kryteria: agresywność, stopień obrażeń zadanych przeciwnikowi, liczba ciosów i kontrola walki w parterze, różnica wagi pomiędzy rywalami.

Wyjątkowo niektóre walki toczyły się według specjalnych zasad, które przewidywały, że w przypadku nie zakończenia się walki przed czasem, zostawał automatycznie ogłaszany remis.

Akcje zabronione | edytuj kod

  • atakowanie krocza
  • uderzenia łokciami w głowę
  • uderzenia głową
  • atakowanie oczu przeciwnika
  • ciągnięcie za włosy lub uszy
  • gryzienie
  • wkładanie palców do ust, nosa lub uszu
  • kopanie lub uderzanie rękoma w tył głowy przeciwnika i kark
  • dźwignie na małe stawy (dozwolone atakowanie co najmniej 4 palców rąk lub nóg)
  • wyrzucanie przeciwnika poza ring
  • uciekanie poza ring
  • przytrzymywanie się lin ringu
  • kopanie w głowę przeciwnika leżącego twarzą do ziemi
  • stosowanie olejków i innych substancji natłuszczających

Mistrzowie PRIDE FC | edytuj kod

Waga ciężka (ponad 93 kg) | edytuj kod

Waga średnia (93 kg) | edytuj kod

Waga półśrednia (84 kg) | edytuj kod

Waga lekka (73 kg) | edytuj kod

Pas zwycięzcy PRIDE Grand Prix

Przypisy | edytuj kod

  1. UFC 68 Breaks North American Attendance Record (ang.). [dostęp 2009-11-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-05-28)].
  2. Dave Meltzer: UFC 129 sellout means more Toronto shows (ang.). sports.yahoo.com, 15 lutego 2011. [dostęp 2012-02-08].
  3. White not worried about the competition, sports.espn.go.com [dostęp 2017-11-25] .
  4. UFC 82 results and LIVE fight commentary for 'Pride of a Champion' fight night - MMAmania.com, www.mmamania.com [dostęp 2017-11-25] .


Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "PRIDE Fighting Championships" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy