Pałasz (broń)


Pałasz (broń) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Pałasz ciężkiej kawalerii M1769 Pałasze wschodnie

Pałaszsieczno-kolna broń biała, z prostą jedno- lub obosieczną głownią. Pałasze posiadały najczęściej rękojeści w stylu szablowym, niektóre posiadały rękojeści rapierowe.

Pałasz wywodzi się z krajów Bliskiego Wschodu. W Polsce pałasze używane były w XVI–XVIII wieku przez husarię, obok szabli, a zamiast koncerza, oraz na początku XIX wieku przez kirasjerów Księstwa Warszawskiego. Broń popularna w Europie w XVIII i XIX wieku wśród ciężkiej i średniej jazdy (kirasjerzy oraz dragoni), jak i oficerów piechoty liniowej i lekkiej.

Pałasz husarski charakteryzował się metrową, jednosieczną głownią oraz rękojeścią posiadającą esowaty jelec, zastąpioną później rękojeścią identyczną jak w szabli husarskiej. Terminem pałasz husarski określa się często szablę husarską, co może być mylące. W starych inwentarzach nazwą pałasz często określano każdą długą broń sieczną. Szczególnym typem pałasza jest pałasz koszowy o obosiecznej głowni i rękojeści z furdymentem. Pałasze tego typu od XVII wieku po dziś dzień (reprezentacyjnie) są narodową bronią Szkotów. Współcześnie jedynym używanym pałaszem w Polsce jest szabla oficerska Marynarki Wojennej wzór 1976 (tradycyjnie nazywany szablą jednak konstrukcyjnie jest to pałasz, gdyż posiada prostą głownię).

W języku staropolskim pod pojęciem pałasz rozumiano również szable i tasaki używane przez wojsko.

Pałasz jest przywoływany w jednej ze zwrotek Hymnu Polskiego:

Niemiec, Moskal nie osiędzie, gdy jąwszy pałasza, hasłem wszystkich zgoda będzie i ojczyzna nasza.

Zobacz też | edytuj kod

Bibliografia | edytuj kod

Broń biała
Na podstawie artykułu: "Pałasz (broń)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy