Państwo środkowofrankijskie


Państwo środkowofrankijskie w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Podział imperium Karolingów po traktacie w Verdun w 843

Państwo środkowofrankijskie (nazwane również Królestwem Lotara, łac. Lotharii Regnum) – jedno z trzech państw powstałych na mocy traktatu z Verdun z 843 roku. Jego królem został najstarszy syn Ludwika I Pobożnego, Lotar I, który zatrzymał także godność cesarską.

Obszar państwa był niejednolity pod względem geograficznym i etnicznym. W jego skład wchodziły:

Królestwo rozpadło się po śmierci Lotara I w 855 roku na trzy królestwa, których władcami zostali jego synowie:

  • Lotaryngii składająca się z zachodniej Austrazji i dolnej Burgundii – jego władcą został Lotar II
  • Prowansji (łac. regnum provinciae) w skład którego wchodziła także górna Burgundiia – jego władcą został Karol
  • Italii – jego władcą został Ludwik II

Porozumienie sukcesyjne zawarte 8 sierpnia 870 w Meerssen pomiędzy Karolem II Łysym a Ludwikiem Niemieckim zakończyło symbolicznie istnienie odrębnego Królestwa Lotaryngii, będącego pozostałością państwowości środkowofrankijskiej.

Zobacz też | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Państwo środkowofrankijskie" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy