Paddy Duffy


Paddy Duffy w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Paddy Duffy, właśc. Patrick Duffy (ur. 12 listopada 1864 w Bostonie, zm. 19 lipca 1890 tamże[1]) – amerykański bokser zawodowy, pierwszy zawodowy mistrz świata według Queensberry Rules.

Był z pochodzenia Irlandczykiem. Pierwsze walki zawodowe stoczył w 1884. Zdaniem jednego ze źródeł[2] w całej karierze zanotował tylko trzy porażki, podczas gdy inne[3] wymieniają tylko jedną – z Jackiem McGee w 1884.

Po pokonaniu Billy'ego McMillana 30 października 1888 przez dyskwalifikację w 17 rundzie Duffy został ogłoszony mistrzem świata w kategorii półśredniej[4]. Obronił ten tytuł wygrywając z Tomem Meadowsem z Australii 29 marca 1889 przez dyskwalifikację w 45. rundzie[5].

Była to jego ostatnia walka, gdyż zapadł na gruźlicę, na którą zmarł w lipcu 1890[5].

Został wybrany w 1994 do Międzynarodowej Bokserskiej Galerii Sławy[6].

Przypisy | edytuj kod

  1. Patrick "Paddy" Duffy, The Cyber Boxing Zone Encyclopedia [dostęp 2015-06-07]  (ang.).
  2. Wykaz walk zawodowych Duffy'ego, boxrec.com [dostęp 2015-06-07]  (ang.).
  3. James B. Roberts, Alexander G. Skutt: The Boxing Register. International Hall of Fame Official Record Book. Wyd. 4. Ithaca: McBooks Press, Inc., 2006, s. 24-25. ISBN 978-1-59013-121-3. (ang.)
  4. Barry J.B.J. Hugman Barry J.B.J., 1888-10-30 (144lbs) Paddy Duffy w disq 17 (finish) Billy McMillan, Virginia, USA, boxrec.com [dostęp 2015-06-07]  (ang.).
  5. a b Barry J.B.J. Hugman Barry J.B.J., 1889-03-29 (142lbs) Paddy Duffy w disq 45 (finish) Tom Meadows, California AC, San Francisco, California, USA, boxrec.com [dostęp 2015-06-07]  (ang.).
  6. Paddy Duffy, International Boxing Hall of Fame [dostęp 2015-06-07]  (ang.).

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Paddy Duffy" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy