Paguma larvata


Paguma chińska w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii (Przekierowano z Paguma larvata) Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Paguma chińska[5], łaskun chiński[6] (Paguma larvata) – gatunek drapieżnego ssaka z podrodziny łaskunów (Paradoxurinae) w rodzinie wiwerowatych (Viverridae).

Spis treści

Zasięg występowania | edytuj kod

Paguma chińska występuje w zależności od podgatunku[7]:

Taksonomia | edytuj kod

Gatunek po raz pierwszy naukowo opisał w 1827 roku angielski przyrodnik Charles Hamilton Smith nadając mu nazwę Gulo larvatus[8]. Smith nie wskazał skąd pochodził holotyp[8]; Temminck w 1841 roku wskazał „Nepal”, natomiast Gray w 1864 roku jako że nie znał żadnych okazów z Nepalu jako miejsce typowe wskazał Canton w Chinach na podstawie dwóch okazów z kolekcji J. R. Reeve’a[9]. Jedyny przedstawiciel rodzaju paguma[5] (Paguma) który został opisany w 1831 roku przez brytyjskiego zoologa Johna Edwarda Graya[2]. Wyróżniono sześć podgatunków P. larvata, lecz zachodzi potrzeba ich rewizji taksonomicznej[7].

Etymologia | edytuj kod

  • Paguma: etymologia nieznana, Gray nie wyjaśnił znaczenia nazwy rodzajowej; Palmer sugerował że jest to wymyślone słowo, najwyraźniej oparte na Puma[10].
  • Ambliodon: gr. αμβλυς amblus „tępy”, od αμβλυνω amblunō „stępić”; οδους odous, οδοντος odontos „ząb”[11].
  • larvata: łac. larvatus „zamaskowany, maskowy”, od larva „maska, duch, widmo”[12].

Charakterystyka | edytuj kod

Długość ciała 50-76 cm, ogona 50-64 cm, masa ciała 3,6-5 kg. Ubarwienie szare do żółtopomarańczowego, przez środek części twarzowej głowy - od czoła do nosa - przebiega biały, szeroki pas, w okolicach oczu widoczne są białe znakowania. Stopy ciemne do czarnych, zakończone pięcioma pazurami. Posiadają silnie rozwinięte gruczoły zapachowe, których wydzielina jest używana jako sygnał ostrzegawczy. Samice mają dwie pary sutków.

Tryb życia | edytuj kod

Gatunek nadrzewny, aktywny nocą, dzień spędza odpoczywając w legowisku na drzewach w pobliżu wody. Prowadzi samotniczy tryb życia. Wykazuje zachowania terytorialne. Jest wszystkożerny, odżywia się roślinami, owadami i drobnymi kręgowcami. Zasiedla tereny zalesione. Spotykany również w pobliżu siedzib ludzkich.

Rozród | edytuj kod

Biologia rozrodu tego gatunku nie została poznana. Wiadomo, że samica rodzi 3 do 4 młodych, które otwierają oczy po dziewięciu dniach od urodzenia i osiągają rozmiary dorosłych po około trzech miesiącach. W niewoli żyją do 20 lat, a w warunkach naturalnych prawdopodobnie około 10.

Znaczenie dla człowieka | edytuj kod

Łaskun chiński jest poławiany lokalnie ze względu na smaczne mięso.

Przypisy | edytuj kod

  1. Paguma larvata, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b J. E. Gray. Characters of three New Genera, including two New species of M1mmalia from China. „Proceedings of the Committee of Science and Correspondence of the Zoological Society of London”, s. 94, 1831 (ang.). 
  3. A.J.L. Jourdan. Mémoire sur deux mammiferes nouveaux de Clnde, considérés comme types de deux genres voisins des Paradoxures, genres Hémigale et Ambliodon. „Comptes rendus hebdomadaires de l’Académie des Sciences”. 5, s. 445, 1837 (fr.). 
  4. Paguma larvata. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  5. a b W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 139. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  6. Praca zbiorowa: Zwierzęta: encyklopedia ilustrowana. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005, s. 150. ISBN 83-01-14344-4.
  7. a b A.P. Jennings & G. Veron: Family Viverridae (Civets, Genets and Oyans). W: D.E. Wilson & R.A. Mittermeier: Handbook of the Mammals of the World. Cz. 1: Carnivores. Barcelona: Lynx Edicions, 2009, s. 228–229. ISBN 978-84-96553-49-1. (ang.)
  8. a b C.E.H. Smith: Supplement on the Carnivora. W: G. Cuvier: The animal kingdom: arranged in conformity with its organization. Cz. 2. London: Printed for G.B. Whittaker, 1827, s. 281. (ang.)
  9. D.E. Wilson & D.M. Reeder (red.): Species Paguma larvata. W: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2020-03-13].
  10. Palmer 1904 ↓, s. 497.
  11. Palmer 1904 ↓, s. 90.
  12. J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2020. [dostęp 2020-03-13]. (ang.)

Bibliografia | edytuj kod

  1. T.S. Palmer. Index Generum Mammalium: a List of the Genera and Families of Mammals. „North American Fauna”. 23, s. 1–984, 1904 (ang.). 
  2. K. Kowalski: Ssaki, zarys teriologii. Warszawa: PWN, 1971.
  3. Lundrigan, B. and S. Baker: Paguma larvata (ang.). (On-line), Animal Diversity Web, 2003. [dostęp 27 grudnia 2007].
  4. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Paguma larvata. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 27 grudnia 2007]
Na podstawie artykułu: "Paguma larvata" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy