Pajęczynowiec szerokostrzępkowy


Pajęczynowiec szerokostrzępkowy w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania


Pajęczynowiec szerokostrzępkowy (Botryobasidium laeve (J. Erikss.) Parmasto – gatunek grzybów z rodziny pajęczynowcowatych (Botryobasidiaceae)[1].

Systematyka i nazewnictwo | edytuj kod

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Botryobasidium, Botryobasidiaceae, Cantharellales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi[1].

Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w 1958 r. John Eriksson jako odmianę pajęczynowca ziarnistostrzępkowego (Botryobasidium pruinatum). Nadał mu nazwę Botryobasidium pruinatum var. laeve . Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu w 1965 r. Erast Parmasto, podnosząc go do rangi odrębnego gatunku[1].

Nazwę polską zaproponował Władysław Wojewoda w 1999 r.[2] Pochodzi od tego, że ma bardzo szerokie strzępki.

Morfologia | edytuj kod

Owocnik

Rozpostarty na podłożu, cienki, białawy lub szarawy, z wiekiem żółtawy. Anamorfa nie jest znana[3].

Cechy mikroskopowe

System strzępkowy monomityczny. Wszystkie strzępki bez sprzążek. Strzępki generatywne o barwie od żółtawej do żółtej i bardzo grube – mają szerokość 15–20 μm i gładkie ściany. Są silnie rozgałęzione. Podstawki początkowo zaokrąglone, potem elipsoidalne do odwrotnie jajowatych lub krótko cylindryczne. Mają rozmiar 17–22 × 7–9 μm i zazwyczaj 6 sterygm (co jest rzadkością). Zarodniki są ukośnie owalne, na wierzchołku posiadają rozwartą łysinkę, gładką powierzchnię i nieco pogrubione ściany. Mają rozmiar 5–8 × 2,5–3,5 μm

Występowanie | edytuj kod

Notowany w wielu krajach Europy. Na Półwyspie Skandynawskim nie jest rzadki[3]. W piśmiennictwie naukowym do 2003 r. na terenie Polski podano jego stanowiska w Górach Świętokrzyskich, Puszczy Niepołomickiej, Bolestraszycach, Beskidzie Niskim, Beskidzie Sądeckim, Bieszczadach[2]. W Polsce gatunek rzadki. Znajduje się na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski. Ma status R – gatunek potencjalnie zagrożony z powodu ograniczonego zasięgu geograficznego i małych obszarów siedliskowych[4].

Rozwija się na znajdującym się w wilgotnym środowisku próchniejącym drewnie drzew liściastych i iglastych[3]. W Polsce rozwija się od maja do listopada[2].

Gatunki podobne | edytuj kod

Odróżnienie go od innych podobnych gatunków możliwe jest tylko za pomocą badań mikroskopowych.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Index Fungorum [dostęp 2016-01-28]  (ang.).
  2. a b c Władysław Wojewoda, Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski, Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003, ​ISBN 83-89648-09-1
  3. a b c Mycobank. Botryobasidium laeve. [dostęp 2016-01-28].
  4. Zbigniew Mirek, Kazimierz Zarzycki, Władysław Wojewoda, Zbigniew Szeląg, Red list of plants and fungi in Poland. Czerwona lista roślin i grzybów Polski, Kraków: W. Szafer Institute of Botany, PAN, 2006, ​ISBN 83-89648-38-5​.
Identyfikatory zewnętrzne (takson):
Na podstawie artykułu: "Pajęczynowiec szerokostrzępkowy" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy