Paleoscynk


Paleoscynk w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Paleoscynk (Palaeoscincus) – wymarły rodzaj dużego gada należącego do rzędu dinozaurów ptasiomiednicznych (Ornithischia) i rodziny nodozaurów[1] (Nodosauridae). Znany głównie ze skamieniałości zębów. Jego nazwa oznacza "pradawny scynk".

Spis treści

Wymiary | edytuj kod

Paleoscynk osiągał prawdopodobnie długość 5-6 m, wysokość 1,6 m i wagę około 1 t.

Występowanie | edytuj kod

Dinozaur ten żył w późnej kredzie, około 70 mln lat temu na terenie dzisiejszej Ameryki Północnej. Skamieniałości przedstawicieli tego rodzaju znaleziono w stanie Wyoming w Stanach Zjednoczonych.

Opis | edytuj kod

Prawdopodobnie jeden z większych przedstawicieli rodziny nodozaurów. Jako że jest stosunkowo wcześnie opisanym rodzajem, często pojawiał się na dawnych ilustracjach – nierzadko błędnie rekonstruowany z kostną maczugą na ogonie. Dziś uważa się raczej, że paleoscynk jest zbliżony – zarówno rozmiarami, jak i wyglądem – do edmontonii.

Gatunki | edytuj kod

Do rodzaju Palaeoscincus włączanych było, od momentu jego opisania, siedem gatunków:

Przypisy | edytuj kod

  1. Przypuszczalnie.

Bibliografia | edytuj kod

  1. The Paleobiology Database (ang.). [dostęp 29 sierpnia 2008].
  2. Paleofile.com (ang.). [dostęp 29 sierpnia 2008].
Na podstawie artykułu: "Paleoscynk" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy