Paolo Conti


Paolo Conti w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Paolo Conti (ur. 1 kwietnia 1950 w Riccione), włoski piłkarz grający na pozycji bramkarza. Podczas kariery piłkarskiej mierzył 182 cm wzrostu, ważył 74 kg.

Kariera klubowa | edytuj kod

Conti rozpoczął piłkarską karierę w klubie Valleverde Riccione, wywodzącego się z jego rodzinnego miasta Riccione. W 1970 roku trafił do grającej w Serie B, Modeny. W Modenie był podstawowym bramkarzem i występował tam przez dwa lata. W 1972 roku przeszedł do AC Arezzo, a już po roku trafił do Serie A i został piłkarzem stołecznej Romy. W ekstraklasie włoskiej zadebiutował 7 października 1973 w wygranym 2:1 meczu z FC Bologna. W Romie wygrał rywalizację z Albertem Ginulfim i w sezonie 1974/1975 miał już pewne miejsce w składzie. Wtedy też zajął z Romą 3. pozycję w Serie A. Przez kolejne lata rzymianie zajmowali jednak miejsce w środku tabeli i dopiero w 1980 roku Conti osiągnął swój pierwszy sukces - zdobył Puchar Włoch. Wtedy też był rezerwowym dla młodszego o 5 lat Franca Tancrediego.

W 1980 roku Conti przeniósł się do Hellas Werona i wrócił tym samym do Serie B. W klubie z Werony występował przez jeden sezon. W 1981 roku podpisał kontrakt z Sampdorią, gdzie początkowo grał w pierwszej jedenastce i w 1982 roku wywalczył awans do Serie A. W 1983 roku występował w Serie C1 w AS Bari i awansował do Serie B. W 1984 roku po raz kolejny trafił do ekstraklasy, ale przez 2 lata rozegrał dla Fiorentiny raptem dwa spotkania. W 1986 roku zakończył karierę.

Kariera reprezentacyjna | edytuj kod

W reprezentacji Włoch Conti zadebiutował 21 grudnia 1977 roku w wygranym 1:0 wyjazdowym sparingu z Belgią. W 1978 roku został powołany przez Enza Bearzota do kadry na Mistrzostwa Świata w Argentynie. Tam był rezerwowym dla Dino Zoffa i nie zagrał w żadnym spotkaniu. W kadrze narodowej zagrał 7 razy.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Paolo Conti" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy