Partia Pracy (Litwa)


Partia Pracy (Litwa) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Viktor Uspaskich – założyciel partii

Partia Pracy (lit. Darbo Partija, DP) – litewska partia polityczna, działająca od 2003, będąca ugrupowaniem centrowym i socjalliberalnym[1].

Spis treści

Historia | edytuj kod

Ugrupowanie zostało założone 18 października 2003 z inicjatywy Viktora Uspaskicha, urodzonego w Rosji milionera i niezależnego posła na Sejm.

Po raz pierwszy swoje listy Partia Pracy wystawiła w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2004. DP zajęła w nich pierwsze miejsce z wynikiem 30,2% głosów, co przyniosło jej pięć mandatów eurodeputowanych, którzy wstąpili do frakcji Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy.

Partia wygrała także wybory parlamentarne w październiku tego samego roku, zdobywając 28,44% głosów i 39 ze 141 miejsc w Sejmie[2].

DP przystąpiła do nowej koalicji rządowej, obejmując pięć tek ministerialnych. Viktor Uspaskich został w gabinecie Algirdasa Brazauskasa ministrem gospodarki. W połowie 2005 podał się do dymisji, składając też mandat poselski. Doszło do tego po pojawieniu się podejrzenia wykorzystywania swojej pozycji do promowania powiązanej z jego rodziną prywatnej firmy. Wkrótce kolejne zarzuty związane z nadużyciami finansowymi zaczęto wysuwać pod adresem innych przywódców Partii Pracy, co doprowadziło do jej wyjścia z koalicji w czerwcu 2006, a także do dymisji premiera[3]. Ugrupowanie opuściło kilkunastu posłów (m.in. Viktoras Muntianas), z których większość współtworzyła nowe stronnictwo pod nazwą Partia Demokracji Obywatelskiej. Viktor Uspaskich zrezygnował z kierowania partią (zastąpił go deputowany Kęstutis Daukšys), jednak po niespełna roku powrócił na stanowisko przewodniczącego.

W 2007 DP odnotowała przeciętne wyniki w wyborach samorządowych, uzyskując w skali kraju 111 mandatów[4]. W 2008 na potrzeby wyborów parlamentarnych część działaczy powołała nowe ugrupowanie, Partię Laburzystów (Leiboristų partija), z którą Partia Pracy stworzyła koalicję wyborczą.

W wyborach tych lista uzyskała 8,99% głosów i zdobyła 10 mandatów (8 z listy wyborczej i 2 w okręgach większościowych)[5]. W 2011 wprowadziła do samorządów 165 radnych[6]. W tym samym roku dołączyło do niej ugrupowanie Nowy Związek (Socjalliberałowie) Artūrasa Paulauskasa[7]

W 2012 ugrupowanie wygrało w okręgu większościowym (19,82% głosów i 17 mandatów)[8], 12 jego przedstawicieli uzyskało mandaty w okręgach większościowych. Partia zawiązała następnie koalicję z LSDP, AWPL oraz partią Porządek i Sprawiedliwość, współtworząc rząd Algirdasa Butkevičiusa, który rozpoczął urzędowanie 13 grudnia 2012[9]. W 2013 DP zasilili działacze Partii Chrześcijańskiej Gediminasa Vagnoriusa, a formalną przewodniczącą ugrupowania została Loreta Graužinienė.

W 2015 laburzyści utracili część samorządowej reprezentacji – otrzymali 145 mandatów radnych[10]. Skutkowało to rezygnacją przewodniczącej Partii Pracy z tego stanowiska – zastąpił ją Valentinas Mazuronis[11], który ustąpił w 2016, gdy partia nie przekroczyła progu wyborczego do Sejmu[12].

W wyborach w 2016 ugrupowanie dostało 4,68% głosów[13], wprowadziło 2 swoich przedstawicieli w okręgach jednomandatowych. W grudniu tegoż roku nową przewodniczącą Partii Pracy została Živilė Pinskuvienė[14]. W 2017 po jej odejściu z partii tymczasowym przewodniczącym został Šarūnas Birutis[15]. W kwietniu 2018 na stanowisko przewodniczącego powrócił Vikor Uspaskich[16].

W 2019 Partia Pracy z własnych list wprowadziła 60 radnych do litewskich samorządów[17].

Poparcie w wyborach | edytuj kod

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Parties and Elections in Europe: Lithuania (ang.). parties-and-elections.eu. [dostęp 2019-07-07].
  2. Sejm litewski – Wybory 2004 (lit.). [dostęp 2018-03-26].
  3. Litewski parlament odrzucił kandydata na premiera. wyborcza.pl, 21 czerwca 2006. [dostęp 2018-03-26].
  4. Główna Komisja Wyborcza – Wybory 2007 (lit.). [dostęp 2018-03-26].
  5. Główna Komisja Wyborcza – Wybory 2008 (lit.). [dostęp 2018-03-26].
  6. Główna Komisja Wyborcza – Wybory 2011 (lit.). [dostęp 2018-03-26].
  7. Naujosios sąjungos suvažiavime nutarta jungtis su Darbo partija (lit.). delfi.lt, 18 czerwca 2011. [dostęp 2018-03-26].
  8. Główna Komisja Wyborcza – Wybory 2012 (lit.). [dostęp 2018-03-26].
  9. Sejm zatwierdził program rządowy. delfi.lt, 13 grudnia 2012. [dostęp 2018-03-26].
  10. Główna Komisja Wyborcza – Wybory 2015 (lit.). [dostęp 2018-03-26].
  11. Darbo partijos pirmininku tapo V. Mazuronis (lit.). lrt.lt, 30 maja 2015. [dostęp 2018-03-26].
  12. Atsistatydina Darbo partijos pirmininkas V. Mazuronis (lit.). delfi.lt, 10 października 2016. [dostęp 2018-03-26].
  13. Główna Komisja Wyborcza – Wybory 2016 (lit.). [dostęp 2018-03-26].
  14. Darbo partijos pirmininke tapo Ž. Pinskuvienė (lit.). delfi.lt, 11 grudnia 2016. [dostęp 2018-03-26].
  15. Ingrida Steniulienė: Darbo partijos pirmininko rinkimai perkeliami į balandį (lit.). diena.lt, 9 lutego 2018. [dostęp 2018-03-26].
  16. Tomasz Otocki: Wiktor Uspaskich powraca na stanowisko szefa Partii Pracy. przegladbaltycki.pl, 17 kwietnia 2018. [dostęp 2018-04-18].
  17. Główna Komisja Wyborcza – Wybory 2019 (lit.). [dostęp 2019-03-04].
  18. Koalicja Partii Pracy i Młodych
  19. Główna Komisja Wyborcza – Wybory 2019 (lit.). [dostęp 2019-05-27].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Partia Pracy (Litwa)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy