Partia Pracy (Nowa Zelandia)


Partia Pracy (Nowa Zelandia) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Partia Pracy (ang.: Labour Party) – centrolewicowa i socjaldemokratyczna nowozelandzka partia polityczna.

Historia | edytuj kod

Labour Party powstała w 1916 z połączenia różnorodnych grup socjalistycznych i związkowych oraz Zjednoczonej Partii Pracy (założonej 1910) i Partii Socjaldemokratycznej (założonej 1913); jednym z założycieli i długoletnim przywódcą był P. Fraser; od 1930 reprezentowana w parlamencie, 1935 po raz pierwszy przejęła władzę; we wczesnym okresie działała na rzecz ustawodawstwa socjalnego, ochrony mniejszości społecznej (zwł. Maorysów), uspołecznienia banków i środków masowego przekazu; obecnie ewoluuje w kierunku liberalizmu gospodarczego; w latach 80. zaangażowała się w ustawodawstwo antynuklearne i ochronę środowiska oraz dążenie do większej niezależności od USA w polityce zagranicznej; skupia część klasy robotniczej, drobną i średnią burżuazję oraz część klasy średniej; jedna z 2 głównych partii Nowej Zelandii; pozostaje w opozycji do Nowozelandzkiej Partii Narodowej (różnice programowe między nimi stopniowo zanikają); rządząca w latach 19351949, 19571960, 19721975 i 19841990, 19992008 i od 2017.

W latach 1999-2008 na czele rządu tworzonego przez Partię Pracy stała Helen Clark, która od 1993 zajmowała stanowisko lidera partii. Po porażce w wyborach w 2008 na czele partii stanął Phil Goff, który w 2011, po kolejnej przegranej partii w wyborach, ustąpił ze stanowiska. Nowym liderem Partii Pracy został wówczas David Shearer.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (partia polityczna):
Na podstawie artykułu: "Partia Pracy (Nowa Zelandia)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy