Patricia Hitchcock


Patricia Hitchcock w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Patricia Alma O’Connell (wym. pəˈtrɪʃə ˈɑlmə oʊˈkɑnəl, z domu Hitchcock; ur. 7 lipca 1928 w Londynie) – angielska aktorka filmowa i teatralna, producentka. Jedyna córka reżysera Alfreda Hitchcocka i jego żony Almy Reville. Wystąpiła w trzech filmach fabularnych swojego ojca (Trema; 1950, Nieznajomi z pociągu; 1951 i Psychoza; 1960) oraz w latach 1956–1960 w kilku odcinkach serialu kryminalnego Alfred Hitchcock przedstawia.

W 2003 opublikowała wspólnie z Laurentem Bouzereau biografię swojej matki pod tytułem Alma Hitchcock: The Woman Behind the Man.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Młodość i rodzina | edytuj kod

Alma Reville, Joan Harrison, Alfred Hitchcock i dziewięcioletnia Patricia Hitchcock, 24 sierpnia 1937

Patricia Alma Hitchcock urodziła się 7 lipca 1928 w domu przy Cromwell Road 153 w Londynie[1], jako jedyna córka reżysera filmowego Alfreda Hitchcocka (1899–1980) i Almy Reville (1899–1982)[2]. Od najmłodszych lat nazywano ją „Pat”[2]. Po jej narodzinach, ojciec zakupił za kwotę 2,5 tys. funtów 11-akrową posiadłość Winter’s Grace nieopodal Shamley Green[3], położoną pięć mil od Guildford, gdzie cała rodzina spędzała weekendy[4]. Uczęszczała do szkoły z internatem w Sussex. Od najmłodszych lat przejawiała uzdolnienia sceniczne. Reżyser Alexander Korda napisał do niej list z pochwałami za występ w szkolnym przedstawieniu Król, który niczego się nie nauczył oraz zaoferował dziewczynce kontrakt filmowy[5]. W marcu 1939 przeniosła się z rodzicami do Stanów Zjednoczonych[6]. Uczęszczała do prywatnej szkoły dla dziewcząt Marymount High School[7], prowadzonej przez siostry z zakonu przy Bulwarze Zachodzącego Słońca w Bel Air, dzielnicy Los Angeles[8]. Do grona jej ulubionych gwiazd filmowych należeli: Bette Davis, Bing Crosby, Bob Hope, Cary Grant, Clark Gable, Fredric March, Gene Autry i Humphrey Bogart[9].

Debiut teatralny i filmowy | edytuj kod

W 1941 Patricia Hitchcock zadebiutowała w teatrze. Wystąpiła u boku Victora Kiliana w komediodramacie Solitaire Johna Van Drutena, reżyserowanym przez Dudleya Diggesa[a][10][11]. Za swoją rolę zebrała przychylne opinie krytyków, w przeciwieństwie do spektaklu, uważanego za „błahy i bez innowacji”[10]. Z uwagi na atak na Pearl Harbor, przedstawienie zdjęto z afisza po trzech tygodniach[12]. „Przed premierą nie czułam się zbyt pewnie. Byłam zdenerwowana. Ale odetchnęłam, gdy dowiedziałam się, że na widowni nie będzie ojca. Kręcił wtedy film Sabotaż w Hollywood” – wspominała[10].

Belasco Theatre w Nowym Jorku, gdzie Patricia Hitchcock występowała w sztuce Violet jesienią 1944

Po raz drugi wystąpiła na scenie w 1944, w wieku szesnastu lat. Zagrała w broadwayowskiej komedii Violet, będącej adaptacją cyklu opowiadań o młodej Pannie Majsterklepce[13] autorstwa Whitfielda Cooka[14]. Premiera odbyła się w nowojorskim Belasco Theatre, lecz krytyczne recenzje – Violet określano jako „nad wyraz przygnębiającą komedię” – spowodowały zdjęcie sztuki z afisza po dwudziestu trzech przedstawieniach[14][15].

Po ukończeniu w 1947 Marymount High School, mając aktorskie ambicje, Patricia Hitchcock przeniosła się do Londynu, gdzie od 1948 do 1950 studiowała na Royal Academy of Dramatic Art[16][17]. W 1950 zadebiutowała w filmie fabularnym Trema, reżyserowanym przez jej ojca. Otrzymała drobną rolę Chubby Bannister, przyjaciółki Evy (Jane Wyman)[18]. Hitchcock w żartobliwym tonie przyznawał w wywiadach: „Chcę sprawdzić, czy nauczyła się czegoś na studiach i czy warto było na to wydawać pieniądze”[19]. W tym samym roku zagrała w dramacie historycznym The Mudlark (reż. Jean Negulesco) z głównym rolami Aleca Guinnessa i Irene Dunne[20].

Robert Walker i Patricia Hitchcock w filmie Nieznajomi z pociągu (1951)

Rok później otrzymała angaż do psychologicznego dreszczowca noir Nieznajomi z pociągu, także reżyserowanego przez Hitchcocka. Wcieliła się w postać Barbary, młodszej siostry Anny (Ruth Roman). W ocenie Patricka McGilligana była to „najbardziej złożona postać, jaką córka Hitchcocka zagrała w filmie swojego ojca, została ukazana jako wesoła miłośniczka zbrodni”[21]. Mimo że Hitchcock wymyślił postać Barbary Morton specjalnie z myślą o córce (nie występuje ona w książce autorstwa Patricii Highsmith, na podstawie której zrealizowano film), to musiała ona uczestniczyć w castingach do produkcji ojca, podobnie jak i inni aktorzy, oraz traktowano ją na planie bez żadnych przywilejów[21]. Wspominając prace nad Nieznajomymi z pociągu przyznawała: „Na planie [ojciec] dawał mi polecenia i zachowywał się bardzo krytycznie. Mogłabym równie dobrze nazywać się Jane Jones, a nie Patricia Hitchcock”[b][23].

W 1956, będąc już mężatką, O’Connell wystąpiła w roli damy dworu w dramacie religijnym Dziesięcioro przykazań (reż. Cecil B. DeMille)[24]. W 1960 po raz trzeci zagrała u swojego ojca, w dreszczowcu psychologicznym Psychoza. Wcieliła się w rolę Caroline, rozgadanej współpracownicy Marion Crane (Janet Leigh) (postać Caroline nie występowała w powieści pióra Roberta Blocha z 1959)[25]. Otrzymywała 500 dolarów dziennie, z gwarancją dwudniowej pracy[19].

W 1975 wystąpiła u boku Barbary Baxley i Cloris Leachman w filmie telewizyjnym Ladies of the Corridor (reż. Robert Stephens), emitowanym w stacji PBS. Rok później zagrała w telewizyjnej wersji Six Characters in Search of an Author (reż. Stacy Keach)[26]. Ostatni raz na ekranie pojawiła się w 1978, występując w produkcji Skateboard (reż. George Gage)[26].

Po zakończeniu kariery aktorskiej | edytuj kod

W 1984 Patricia O’Connell przekazała Margaret Herrick Library w Beverly Hills dokumentację ojca, jego zdjęcia, pamiątki i materiały produkcyjne[26]. Zajmowała się również recenzjami książek poświęconych jej ojcu. Publicznie skrytykowała biografię Donalda SpotoAlfred Hitchcock: The Dark Side of Genius z 1980, w której autor przedstawił reżysera jako „makabrycznego żartownisia, przerażone dziecko i tyrańskiego artystę”. Współpracownicy Hitchcocka i ludzie znający go osobiście wyrażali swoje oburzenie. Patricka O’Connell uznała, że „Spoto przekręcił fakty”[27].

W 2000 była współproducentem krótkometrażowego filmu dokumentalnego The Man on Lincoln’s Nose (reż. Daniel Raim)[28]. Trzy lata później O’Connell opublikowała wspólnie z Laurentem Bouzereau biografię swojej matki – Alma Hitchcock: The Woman Behind the Man, która ukazała się nakładem wydawnictwa Berkley Books[29].

Życie prywatne | edytuj kod

Patricia Alma O’Connell z mężem Josephem, dwiema córkami oraz rodzicami, Alfredem Hitchcockiem i Almą Reville (lata 50.)

17 stycznia 1952 Patricia Hitchcock wyszła za mąż za Josepha E. O’Connella Jr., pochodzącego z Newton w stanie Massachusetts absolwenta prywatnej szkoły średniej Georgetown w Garrett Park w Maryland, który służył w United States Navy w czasie II wojny światowej[30]. O’Connell Jr. sprawował funkcję skarbnika Thomas Dalby Corporation w Watertown w Massachusetts[31]. Był on wnukiem stryjecznym późniejszego kardynała, arcybiskupa Bostonu[31]. Uroczystości weselne odbyły się kaplicy Najświętszej Marii Panny w Katedrze Świętego Patryka w Nowym Jorku[32]. Po ślubie wydano przedpołudniowe przyjęcie na górnym tarasie hotelu St. Regis[32]. Hitchcock usiłował przekonać swojego zięcia do pracy w przemyśle filmowym, lecz bez skutku[31]. O’Connell doczekała się wraz z mężem narodzin trzech córek: Mary Almy Stone (ur. 17 kwietnia 1953), Teresy „Tere” Carrubby (ur. 2 lipca 1954) i Kathleen „Katie” Fiala (ur. 27 lutego 1959)[31][33]. Pozostali małżeństwem przez ponad czterdzieści lat, do śmierci męża, który zmarł na atak serca w 1994[34].

Od dzieciństwa jej pasją, którą zaszczepiła w niej matka, była jazda konno. Uprawiała ją dopóki stan zdrowia jej na to pozwalał[34].

W rozmowie z dziennikiem „The Guardian” z okazji setnej rocznicy urodzin swojego ojca (1999), przyznała: „Miałam całkowicie normalne życie. Moi rodzice byli zwykłymi ludźmi. Wiem, że wiele osób twierdzi, że mój ojciec musiał mieć mroczną wyobraźnię. Cóż, nie miał. Był genialnym filmowcem i wiedział, jak opowiadać historię, to wszystko”[34].

Filmografia | edytuj kod

Scena | edytuj kod

Uwagi | edytuj kod

  1. Pierwotnie reżyserią spektaklu Solitaire miała zająć się Auriol Lee, aktorka grająca między innymi w filmie Podejrzenie (1941) Hitchcocka (zajmowała się ona reżyserią sztuk autorstwa Van Drutena), lecz zginęła w wypadku samochodowym w drodze do Nowego Jorku[10].
  2. Według publikacji prasowej działu Warner Bros. z 30 listopada 1950 w trakcie zdjęć do filmu Hitchcock uwięził córkę na najwyższym punkcie diabelskiego koła. Na jego polecenie w maszynie zgaszono wszystkie światła. Dopiero po godzinie nakazał obrócenie koła i wypuszczenie przestraszonej córki[22].
  3. Sztukę wystawiano od 24 października do 11 listopada 1944[38]. Łącznie odbyły się dwadzieścia trzy przedstawienia[14].
  4. Sztukę wystawiano od 20 lutego do 10 marca 1951[38].

Przypisy | edytuj kod

  1. Spoto 2000 ↓, s. 147; Adair 2002 ↓, s. 37; McGilligan 2005 ↓, s. 137.
  2. a b McGilligan 2005 ↓, s. 138.
  3. Ackroyd 2017 ↓, s. 113.
  4. Ackroyd 2017 ↓, s. 59.
  5. Spoto 2000 ↓, s. 201.
  6. Spoto 2000 ↓, s. 225; Adair 2002 ↓, s. 62; McGilligan 2005 ↓, s. 291; Ackroyd 2017 ↓, s. 101.
  7. Spoto 2000 ↓, s. 232.
  8. McGilligan 2005 ↓, s. 307.
  9. Spoto 2000 ↓, s. 282.
  10. a b c d Spoto 2000 ↓, s. 281.
  11. a b Adair 2002 ↓, s. 76.
  12. a b McGilligan 2005 ↓, s. 373.
  13. McGilligan 2005 ↓, s. 456.
  14. a b c d Spoto 2000 ↓, s. 311.
  15. McGilligan 2005 ↓, s. 457.
  16. McGilligan 2005 ↓, s. 523.
  17. Patricia Hitchcock – RADA (ang.). Royal Academy of Dramatic Art. [dostęp 2019-06-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-06-27)].
  18. Spoto 2000 ↓, s. 252; McGilligan 2005 ↓, s. 538.
  19. a b Rebello 2013 ↓, s. 122.
  20. a b Capua 2017 ↓, s. 151.
  21. a b McGilligan 2005 ↓, s. 566.
  22. Spoto 2000 ↓, s. 363.
  23. Spoto 2000 ↓, s. 362.
  24. a b AFI: 10 Top 10 – The Ten Commandments (ang.). American Film Institute. [dostęp 2019-06-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-06-27)].
  25. McGilligan 2005 ↓, s. 738.
  26. a b c d Rebello 2013 ↓, s. 318.
  27. McGilligan 2005 ↓, s. 929–930.
  28. Stephen Whitty: The Alfred Hitchcock Encyclopedia. Rowman & Littlefield Publishers, 2016, s. 42. ISBN 978-1442251595. (ang.)
  29. Patricia Hitchcock, Laurent Bouzereau: Alma Hitchcock: The Woman Behind the Man. Berkley Books, 2003. ISBN 978-0-425-19005-0. (ang.)
  30. McGilligan 2005 ↓, s. 569–570.
  31. a b c d Spoto 2000 ↓, s. 372.
  32. a b McGilligan 2005 ↓, s. 570.
  33. McGilligan 2005 ↓, s. 616.
  34. a b c The Woman Who Knew Too Much. „The Guardian”. ISSN 0261-3077 (ang.). [dostęp 2019-06-27]. [zarchiwizowane z adresu 2019-06-27]. 
  35. Spoto 2000 ↓, s. 619–620; McGilligan 2005 ↓, s. 538, 966.
  36. Spoto 2000 ↓, s. 620; McGilligan 2005 ↓, s. 566, 967.
  37. Spoto 2000 ↓, s. 472, 624; McGilligan 2005 ↓, s. 974; Rebello 2013 ↓, s. 311.
  38. a b c Patricia Hitchcock – Broadway Cast & Staff (ang.). [dostęp 2019-07-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-07-03)].
  39. McGilligan 2005 ↓, s. 456–457.
  40. The High Ground – Broadway Play (ang.). [dostęp 2020-03-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-03-28)].

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Patricia Hitchcock" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy