Paweł Czerwiński (1895–1962)


Paweł Czerwiński (1895–1962) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Paweł Czerwiński, hrabia herbu Lubicz (ur. 7 lutego 1895 w Olchowcu Wielkim, zm. 28 grudnia 1962 w Eastbury) – polski dyplomata, podporucznik broni pancernych Wojska Polskiego.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się 7 lutego 1895[1] w Olchowcu Wielkim koło Kamieńca Podolskiego jako syn Kazimierza Ignacego herbu Lubicz (1859-1942) i Zofii Karoliny Mniszek z Bużenina herbu Poraj (1863-1949)[2][3][4]. Urodził się w ósmym pokoleniu rodu Czerwińskich na Wołyniu, przebywających na tych ziemiach od XVI wieku[5]. Był jednym z ośmiorga dzieci Kazimierza i Zofii, jego rodzeństwem byli: Zygmunt (1885-1940, urzędnik, burmistrz Ołyki, ofiara zbrodni katyńskiej[6][7], Irena (ur. 1886), Kazimierz (1888-1926, major kawalerii, kawaler Orderu Virtuti Militari), Natalia (ur. 1890), Zofia (ur. 1892), Janina (zm. 1919), Maria (zmarła w dzieciństwie)[8].

Wychowywał się w „Polskim Ognisku Wychowawczym”, które prowadził ks. Jan Gralewski w Starej Wsi, a następnie w Prokocimiu[9]. Po wybuchu I wojny światowej został powołany do Armii Imperium Rosyjskiego. Na początku służył w oddziałach Czerwonego Krzyża, następnie został przeniesiony do wojsk samochodów pancernych. W 1917 awansowany na podporucznika.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został praktykantem w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Został przyjęty do Wojska Polskiego i został zweryfikowany w stopniu podporucznika rezerwy wojsk samochodowych ze starszeństwem z 1 czerwca 1919[10][11]. Został prezesem towarzystwa byłych wychowanków byłej szkoły. W 1919 udał się na studia do Paryża. Jako ochotnik wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej i jako podporucznik wojsk samochodowych uczestniczył w obronie Warszawy. W 1928 jako podporucznik rezerwy był zweryfikowany w Korpusie Oficerów Samochodowych z lokatą 16. Po wojnie, w 1921 ukończył studia École libre des sciences politiques (Wolna Szkoła Nauk Politycznych[12][13]) w Paryżu, gdzie przed laty studiował także jego ojciec, po czym powrócił do pracy w Departamencie Politycznym MSZ w Warszawie. W 1922 był pracownikiem sekretariatu w składzie polskiej delegacji na konferencję w Genui. W 1923, 1924 jako oficer rezerwowy był przydzielony do 1 Dywizjonu Samochodowego w Warszawie[14][15]. W 1923 został mianowany attaché poselstwa polskiego w Bukareszcie. Od 1925 pracował w Wydziale I Departamentu Ekonomiczno-Politycznego, do jego dyrekcji i gabinetu ministra spraw zagranicznych. W 1926 został mianowany sekretarzem poselstwa polskiego w Grecji i pełnił tam funkcję chargé d’affaires w czasie nieobecności posła. Później został mianowany pierwszym sekretarzem legacyjnym. W 1934 jako podporucznik rezerwy samochodowy był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr I jako oficer reklamowany na 12 miesięcy i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III[16].

Podczas II wojny światowej pełnił urząd chargé d’affaires w polskiej placówce dyplomatycznej w Grecji. Od 1957 do 1958 był kierownikiem polskiego urzędu dyplomatycznego w Irlandii.

Zmarł na emigracji 28 grudnia 1962 w Eastbury. W 1964 ukazała się pośmiertnie publikacja Pawła Czerwińskiego pt. Zakon Maltański i stosunki jego z Polska na przestrzeni dziejów. Szkic historyczny[17], nakładem Polskiego Ośrodka Naukowego w Londynie[18]

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Dzień urodzenia 7 lutego 1895 podał Rocznik Oficerski Rezerw 1934 (s. 182, 827, 1096) oraz publikacja Zakon Maltański i stosunki jego z Polska na przestrzeni dziejów. Szkic historyczny., natomiast pierwotnie książka pt. Czerwińscy herbu Lubicz. podała datę urodzenia 7 lutego 1896.
  2. Zygmunt Julian Czerwiński h. Lubicz. sejm-wielki.pl. [dostęp 5 marca 2015].
  3. Zygmunt Czerwiński. genealogia.grocholski.pl. [dostęp 5 marca 2015].
  4. Maria Magdalena Blombergowa. Uczeni polscy rozstrzelani w Katyniu, Charkowie i Twerze. „Analecta”, s. 57, R. 9 Z. 2 (18) / 2000. 
  5. Czerwińscy herbu Lubicz. Warszawa: Wydawnictwo Instytutu Heraldycznego w Warszawie, 1930, s. 6.
  6. Maria Magdalena Blombergowa. Uczeni polscy rozstrzelani w Katyniu, Charkowie i Twerze. „Analecta”, s. 57, R. 9 Z. 2 (18) / 2000. 
  7. Zygmunt Julian Czerwiński h. Lubicz. sejm-wielki.pl. [dostęp 5 marca 2015].
  8. Czerwińscy herbu Lubicz. Warszawa: Wydawnictwo Instytutu Heraldycznego w Warszawie, 1930, s. 9-11.
  9. Jan Gralewski. ipsb.nina.gov.pl. [dostęp 5 marca 2015].
  10. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1023.
  11. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 935.
  12. Andrzej Zięba: Szkoła Nauk Politycznych Uniwersytetu Jagiellońskiego. Historia. ptnp.nauka.krakow.pl. [dostęp 5 marca 2015].
  13. Szkoła Nauk Politycznych Uniwersytetu Jagiellońskiego (1920 –1949). Historia. inp.uj.edu.pl. [dostęp 5 marca 2015].
  14. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1006.
  15. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 917.
  16. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 182, 827.
  17. Zakon Maltański i stosunki jego z Polska na przestrzeni dziejów: szkic historyczny. books.google.pl. [dostęp 5 marca 2015].
  18. Zakon Maltański i stosunki jego z Polska na przestrzeni dziejów: szkic historyczny. opac.ciniba.edu.pl. [dostęp 5 marca 2015].
  19. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 49, Nr 5 z 31 grudnia 1963. 
  20. Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 18, s. 208, 1931. 
  21. a b c Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 3, s. 66, 1932

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Paweł Czerwiński (1895–1962)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy