Paweł Królikowski


Paweł Królikowski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Paweł Zbigniew Królikowski (ur. 1 kwietnia 1961[1][2] w Zduńskiej Woli[1], zm. 27 lutego 2020 w Warszawie[3]) – polski aktor filmowy, telewizyjny, teatralny i dubbingowy, prezenter i realizator telewizyjny oraz prezes Związku Artystów Scen Polskich (2018–2020).

Spis treści

Kariera | edytuj kod

Jego pierwszą rolą ekranową był chuligan w filmie dla dzieci i młodzieży Dzień kolibra (1984), który został wyróżniony na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym dla Dzieci w Chicago. W czasie studiów zagrał w telefilmie Łukasza Wylężałka Ludożerca (1987), przygodowym Opowieść Harleya (1987), gdzie skomponował i napisał tekst piosenki Mój Harley, oraz dramacie Pantarej (1987) w roli narkomana.

W 1987 ukończył studia na Wydziale Aktorskim filii krakowskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej we Wrocławiu i związał się z Teatrem Studyjnym'83 im. Juliana Tuwima w Łodzi (1987–1990), w którym zadebiutował rolą Konduktora w spektaklu Lewisa Carrolla Przygody Alicji w krainie czarów. Następnie wraz z żoną przeprowadził się do Wrocławia. W Oddziale Regionalnym Telewizji Wrocław TVP3 reżyser Jan Jakub Kolski zaproponował mu zrobienie własnego programu. Podjął więc pracę w ośrodku telewizyjnym, realizując przez trzynaście lat programy dla młodych widzów – Truskawkowe studio (1990–2000), do którego napisał ponad sto piosenek i cykl dokumentalny To twoja droga (2000–2002). W 1991 wystąpił na scenie Wrocławskiego Teatru Współczesnego im. Edmunda Wiercińskiego w musicalu Bertolta Brechta Opera za trzy grosze jako żebrak.

Powrócił na szklany ekran rolą dziennikarza w serialu Czwarta władza (2004). Następnie zagrał postać charyzmatycznego, pełnego energii lekarza onkologa profesora Sławomira Starzyńskiego w telenoweli TVP2 Na dobre i na złe (2005–2006). Telewidzowie mogli go oglądać w roli nieugiętego policjanta Igora Rosłonia (w jednym z odcinków nazwanego Jaworek) w serialu TVP2 PitBull (2007–2008), w roli zakamuflowanego gliniarza w serialu Fałszerze – powrót Sfory (2006) oraz Kusego w serialu TVP1 Ranczo (2006–2009, 2011–2016), za którą otrzymał w 2007 statuetkę „Melonika” dla najlepszego aktora komediowego na Festiwalu Dobrego Humoru w Gdańsku.

16 kwietnia 2018 został wybrany na prezesa Związku Artystów Scen Polskich, zastępując Olgierda Łukaszewicza[4]. 21 lutego 2020 złożył rezygnację z pełnionej funkcji[5].

Był uczestnikiem trzech odcinków programu Kocham cię, Polsko! (w 2009, 2016 i 2018 roku). W latach 2014–2019 zasiadał w jury programu rozrywkowego Polsatu Twoja twarz brzmi znajomo.

Życie prywatne | edytuj kod

Grób Pawła Królikowskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Rodzina | edytuj kod

Praprababka Teresa Królikowska z domu Breier (1840–1886) w połowie XIX wieku przybyła z Czech do Zduńskiej Woli[6].

Młodszy brat Rafał, także jest aktorem. W wieku 21 lat, na egzaminach do wrocławskiej szkoły aktorskiej, poznał swoją przyszłą żonę aktorkę Małgorzatę Ostrowską, powszechnie znaną z roli Grażyny Lubicz w telenoweli TVP1 Klan. Zawarli związek małżeński w 1988 w Łodzi. Mieli piątkę dzieci; trzech synów: Antoniego (ur. 1989), Jana (ur. 1992) i Ksawerego (ur. 2007) oraz dwie córki: Julię (ur. 1999) i Marcelinę (ur. 2001) oraz wnuka Józefa (ur. 19 września 2019) . Razem z żoną wcielili się w role w wyreżyserowanym przez syna Antoniego filmie krótkometrażowym Noc życia (2010), do którego muzykę skomponował ich drugi syn Jan[7].

Choroba i śmierć | edytuj kod

W 2015 przeszedł zabieg usunięcia tętniaka mózgu. Operacji neurochirurgicznej musiał się poddać również w 2019 z powodu ujawnionego guza mózgu[8]. Zmarł 27 lutego 2020 w Warszawie w wieku 58 lat[3]. Został pochowany 5 marca 2020 w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera G-tuje-51)[9] w Warszawie. Pośmiertnie został odznaczony przez prezydenta Andrzeja Dudę Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi dla kultury polskiej (2020)[10][11].

Filmografia | edytuj kod

Dyskografia | edytuj kod

Nagrody i wyróżnienia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Paweł Królikowski (cz.). ČSFD.cz. [dostęp 2016-07-22].
  2. Paweł Królikowski (ang.). Listal. [dostęp 2016-07-22].
  3. a b KacperK. Rogacin KacperK., Paweł Królikowski nie żyje. Zmagał się z chorobą neurologiczną. Miał 58 lat, Polska Times, 27 lutego 2020 [dostęp 2020-02-27] .
  4. Paweł Królikowski nowym prezesem ZASP. interia.pl, 2018-04-17. [dostęp 2018-04-29].
  5. Paweł Królikowski wycofuje się z pracy, fakt.pl, 21 lutego 2020 [dostęp 2020-02-27] .
  6. Genealogy – Geni – private profile – Genealogy, www.geni.com [dostęp 2020-03-03]  (ang.).
  7. filmpolski.pl: Noc życia.
  8. Paweł Królikowski otarł się o śmierć. Interweniował neurochirurg. [dostęp 2019-09-11].
  9. Tłumy na pogrzebie Pawła Królikowskiego. Rodzinę wsparli przyjaciele (pol.). W: Plejada.pl [on-line]. plejada.pl, 2020-03-05.
  10. M.P. z 2020 r. poz. 449
  11. a b Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski dla śp. Pawła Królikowskiego. Oficjalna strona Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. [dostęp 2020-03-05].
  12. Płyta do zjedzenia – Various Artists. Empik. [dostęp 7 maja 2015].
  13. Płyta do zjedzenia. Fundacja Szczęśliwe Macierzyństwo, październik 2012. [dostęp 7 maja 2015].
  14. Płyta do zjedzenia. Polskie Radio S.A., 7 marca 2013. [dostęp 7 maja 2015].
  15. Kołysanki naszego dzieciństwa + CD – Opracowanie zbiorowe. Empik. [dostęp 7 maja 2015].
  16. Kołysanki Naszego Dzieciństwa + CD (Gwiazdy śpiewają). Wydawnictwo Martel. [dostęp 7 maja 2015].
  17. Piosenki na każdą okazję + CD – Opracowanie zbiorowe. Empik. [dostęp 7 maja 2015].
  18. Piosenki Na Każdą Okazję + CD (Gwiazdy śpiewają). Wydawnictwo Martel. [dostęp 7 maja 2015].
  19. a b Koncerty w Trójce vol. 9 – Paweł Królikowski i Goście „Uczucia nieparzyste”. Polskie Radio S.A., 6 grudnia 2013. [dostęp 6 maja 2015].
  20. Glorie Artis dla wybitnych przedstawicieli polskiej kultury. mkidn.gov.pl, 12 lipca 2018. [dostęp 2019-09-15].

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Paweł Królikowski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy