Paweł Wojas


Paweł Wojas w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Grób Pawła Wojasa na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Paweł Wojas, ps. „Janek”, „Roman” (ur. 19 kwietnia 1905 w Boguminie, zm. 6 września 1978 w Warszawie) – polski polityk komunistyczny, działacz partyjny. Poseł do Krajowej Rady Narodowej, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I, II, III i IV kadencji. Budowniczy Polski Ludowej.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Syn Konstantego (hutnika) i Julii. W latach 1929–1938 członek KPP. W okresie międzywojennym wielokrotnie aresztowany. Uczestnik kampanii wrześniowej. Po ucieczce z niewoli przedostał się do Lwowa, gdzie przeszedł szkolenie wojskowe. Następnie w latach 1942–1948 członek PPR, a po zjednoczeniu od grudnia 1948 należał do PZPR. Oficer Gwardii i Armii Ludowej, którymi dowodził w Okręgu Warszawa Prawa Podmiejska. Uczestnik powstania warszawskiego, w czasie którego był kontuzjowany podczas ataku niemieckiego na siedzibę sztabu warszawskiego AL. Od grudnia 1944 był dowódcą 9 okręgu AL[1].

W marcu 1945 skierowano go na Górny Śląsk do pracy w związkach zawodowych, od tegoż roku do 1948 pełnił stanowisko sekretarza generalnego Związku Zawodowego Górników w Katowicach. W 1945 członek Komitetu Wojewódzkiego PPR w Katowicach. Od grudnia 1948 do kwietnia 1950 był I sekretarzem KW PZPR w Olsztynie, a następnie do lutego 1952 pełnił analogiczną funkcję w Łodzi, od października 1953 do lutego 1955 w Lublinie, a od sierpnia 1956 do grudnia 1966 w Opolu[2].

W latach 1944–1969 zasiadał kolejno w Krajowej Radzie Narodowej, Sejmie Ustawodawczym oraz Sejmie PRL czterech kadencji[3]. W latach 1950–1953 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Centralnej Rady Związków Zawodowych. Zasiadał także w prezydium Zarządu Głównego Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej[4].

Od grudnia 1948 do marca 1954 był zastępcą członka, a następnie do listopada 1968 członkiem Komitetu Centralnego PZPR. W 1955 został przeniesiony do pracy w KC PZPR, gdzie pełnił funkcję zastępcy kierownika Wydziału Organizacyjnego (dwukrotnie – od stycznia do lutego 1955 oraz od listopada 1955 do września 1956), a w międzyczasie (od lutego do listopada 1955) był kierownikiem Biura Sekretariatu KC. Od marca do lipca 1967 sprawował funkcję wiceprzewodniczącego Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej[2].

Pochowany na wojskowych Powązkach (kwatera B4 rząd Tuje nr grobu 8)[5].

Odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Praca zbiorowa 1969 ↓, s. 246.
  2. a b Informacje w BIP IPN.
  3. a b Profil na stronie Biblioteki Sejmowej.
  4. „Trybuna Robotnicza”, nr 294 (2726), 8 grudnia 1952, s. 2.
  5. Wyszukiwarka grobów w Warszawie.
  6. M.P. z 1946 r. nr 3, poz. 5
  7. M.P. z 1946 r. nr 2, poz. 2
  8. M.P. z 1947 r. nr 27, poz. 209
  9. M.P. z 1947 r. nr 27, poz. 233

Bibliografia | edytuj kod

  • Archiwum Państwowe w Opolu, Zespół KW PZPR w Opolu, sygn. 7862
  • Leksykon Historii Polski, Wiedza Powszechna Warszawa 1995
  • Włodzimierz Janowski, Aleksander Kochański: Informator o strukturze i obsadzie personalnej centralnego aparatu PZPR, 1948–1990, Instytut Studiów Politycznych PAN Warszawa 2000, s. 166, ​ISBN 83-88490-03-6
  • Mariusz Patelski: Sekretarz „poczciwy” – Paweł Wojas. Oni rządzili Opolszczyzną, Indeks 2010, nr 9–10, s. 73–76
  • Praca zbiorowa: Czas wielkiej próby. Wspomnienia bojowników o Ojczyznę Ludową 1939–1945. Warszawa: Książka i Wiedza, 1969.
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Paweł Wojas" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy