Pawieł Kuroczkin


Pawieł Kuroczkin w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Pawieł Aleksejewicz Kuroczkin (ros. Павел Алексеевич Курочкин) (ur. 19 listopada 1900[1] Gorniewo, zm. 28 grudnia 1989 Moskwa) – radziecki wojskowy, generał armii, profesor Akademii Wojskowej im. Frunzego, Bohater Związku Radzieckiego.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się we wsi Gorniewo w obwodzie smoleńskim.

W 1917 roku wstąpił do Gwardii Czerwonej i uczestniczył w uczestniczył w szturmie na Pałac Zimowy. W 1918 roku wstąpił do Armii Czerwonej. Brał udział w wojnie domowej, uczestniczył w walkach przeciwko wojskom gen. Krasnowa w obronie Petersburga, a później w walkach z wojskami interwencyjnym aliantów na Północy. Jako kursant kursy dowódców kawalerii Armii Czerwonej brał udział w walkach przeciwko wojskom gen. Judenicza próbujących zająć Petersburg. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, będąc dowódcą plutonu, szwadronu i pułku kawalerii oraz w tłumieniu powstania tambowskiego.

Po zakończeniu wojny domowej ukończył w 1923 roku Wyższą Szkołę Dowódców Kawalerii Armii Czerwonej. Po jej ukończeniu został dowódcą szwadronu szkoły niższych dowódców kawalerii, a w 1924 roku dowódcą szkoły pułkowej w 30 pułku kawalerii. W 1927 roku został szefem sztabu 30 Saratowskiego Pułku Kawalerii. W latach 1930 – 1932 był słuchaczem Akademii Wojskowej im. Frunzego, a po jej ukończeniu był starszym wykładowcą w katedrze taktyki Akademii.

W 1934 roku został szefem sztabu 1 Samodzielnej Brygady Kawalerii im. Stalina, a następnie w 1935 roku jej dowódcą. Jako dowódca kierował jej przeformowaniem w 1 Dywizję Kawalerii. W grudniu 1937 roku został szefem Wydziału Szkolenia Wyższego Kursu Dowódców Kawalerii im. Budionnego.

W czerwcu 1939 roku został szefem sztabu 2 Korpusu Kawalerii. We wrześniu 1939 roku uczestniczył w agresji ZSRR na Polskę, będąc szefem sztabu grupy kawalerii 6 Armii. W październiku 1939 roku został szefem sztabu 1 Armijnej Grupy Wojsk Samodzielnego Kijowskiego Okręgu Wojskowego. Następnie ukończył kurs w Akademii Sztabu Generalnego.

W trakcie wojny radziecko-fińskiej był dowódcą 28 Korpusu Strzeleckiego. W kwietniu 1940 roku został dowódcą 1 Armijnej Grupy Wojsk Samodzielnego Kijowskiego Okręgu Wojskowego, następnie został dowódcą 17 Armii Zabajkalskiego Okręgu Wojskowego, a od stycznia 1941 roku był dowódcą tego okręgu.

W czerwcu 1941 roku został dowódcą Orłowskiego Okręgu Wojskowego. Po ataku Niemiec na ZSRR, z wojsk okręgu sformowano 20 Armię, którą dowodził w trakcie walk pod Smoleńskiem. W sierpniu został dowódcą 43 Armii, a następnie jeszcze w tym samym miesiącu przedstawicielem Sztabu Generalnego przy dowódcy Frontu Północno-Zachodniego a w dniu 28 sierpnia został dowódcą tego Frontu. Dowodził nim w czasie walk pod Diemiańskiem, w czasie których okrążono znaczne siły niemieckie. Wojsk tych nie udało się zniszczyć i w wyniku kontruderzeń wojsk niemieckich zostały one odblokowane w maju 1942 roku.

W wyniku kilku nieudanych operacji wojsk frontu w październiku 1942 roku został odwołany ze stanowiska dowódcy frontu, pozostając jednak na stanowisku zastępcy dowódcy frontu. W listopadzie 1942 roku został dowódcą 11 Armii, a w marcu 1943 roku dowódcą 34 Armii. W dniu 23 czerwca 1943 roku został ponownie dowódcą Frontu Północno-Zachodniego, którym dowodził do czasu jego rozformowania w dniu 20 listopada 1943 roku.

W grudniu 1943 roku został zastępcą dowódcy 1 Frontu Ukraińskiego. W lutym 1944 roku został dowódcą 2 Frontu Białoruskiego, a po jego rozwiązaniu w kwietniu 1944 roku został dowódcą 60 Armii. Armią ta dowodził do końca wojny. W tym czasie brał udział w operacji lwowsko-sandomierskiej, wiślańsko-odrzańskiej, morawsko-ostrawskiej i praskiej. Wojska dowodzonej przez niego armii zasłużyły się w opanowywaniu Tarnopola, Lwowa, Dębicy, Krakowa, Katowic, Nysy i innych miast.

W dniu 29 czerwca 1945 roku za umiejętne dowodzenie przy forsowanie Odry i Opawy został wyróżniony tytułem Bohatera Związku Radzieckiego.

Po zakończeniu wojny w lipcu 1945 roku został dowódcą Kubańskiego Okręgu Wojskowego. Następnie kolejno był: od lipca 1946 roku zastępcą dowódcy wojsk okupacyjnych w Niemczech, zastępcą do spraw szkolenia dowódcy Wojsk Dalekiego Wschodu i od lutego 1951 roku zastępcą szefa (komendanta) Akademii Wojskowej im. Frunzego.

W maju 1954 roku został szefem (komendantem) Akademii Wojskowej im. Frunzego, równocześnie otrzymał tytuł profesora. W latach 1968 – 1970 był przedstawicielem dowództwa wojsk Układu Warszawskiego w Niemieckiej Republice Demokratycznej. Od 1970 roku był w grupie inspektorów Ministerstwa Obrony ZSRR.

Zmarł w Moskwie, pochowany został na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie.

Awanse | edytuj kod

  • generał porucznik (4 czerwca 1940)[2]
  • generał pułkownik (28 kwietnia 1943)
  • generał armii (8 września 1959)

Odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Według kalendarza juliańskiego 6 listopada 1900 roku.
  2. W związku ze zmianą nazw stopni w Armii Czerwonej.
  3. Указ Президиума Верховного Совета z 11.08.1944
  4. Указ Президиума Верховного Совета z 10.01.1944
  5. Указ Президиума Верховного Совета z 06.04.1945
  6. 24 czerwca 1946 „za wybitne zasługi przy wyzwoleniu Polski spod okupacji niemieckiej” M.P. z 1947 r. nr 27, poz. 210

Bibliografia | edytuj kod

  • Великая Отечественная. Командармы. Военный биографический словарь. Moskwa: Кучково поле, 2005, s. 124-126. ISBN 5-86090-113-5. (ros.)
  • М.М. Козлов (główny redaktor): Великая Отечественная война 1941-1945: Энциклопедия. Moskwa: Сов. энциклопедия, 1985, s. 392. (ros.)
  • Курочкин Павел Алексеевич (ros.). Герои Страны. [dostęp 2011-06-13].
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Pawieł Kuroczkin" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy