Pech Merle


Na mapach: 44°30′29″N 1°38′40″E/44,508056 1,644444

Pech Merle w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Pech Merle – odkryta w 1922 roku jaskinia znajdująca się w miejscowości Cabrerets we francuskim departamencie Lot, zawierająca paleolityczne malowidła i ryty naskalne. Od 1951 roku posiada status monument historique, w kategorii classé (zabytek o znaczeniu krajowym)[1].

Jaskinia należy do tzw. sanktuariów głębokich, malowidła znajdują się w dolnym piętrze jaskini, mającym długość około 300 metrów. W położonej na lewo od wejścia galerii głównej znajduje się czarnofigurowy fryz z przedstawieniami koni, mamutów, byków oraz znakami geometrycznymi[2]. W pozostałych częściach jaskini dominują wizerunki mamutów i żubrów, którym towarzyszy kilka postaci antropomorficznych, m.in. trzy ujęte z profilu postaci kobiece, kobieta przemieniającą się w żubra oraz mężczyzna przeszyty strzałami. W najgłębszej partii groty znajdują się odciski ludzkich dłoni i ryty przedstawiające m.in. głowę niedźwiedzia[2].

Malowidła w jaskini Pech Merle zaliczane są do stylu III i częściowo IV, charakterystyczne są wizerunki koni ozdobione kropkami. Data powstania malunków i rytów jest niepewna, określana na między 20 a 14 tysięcy lat p.n.e.[3]

Przypisy | edytuj kod

  1. Grotte de Pech-Merle (fr.). W: base Mérimée [on-line]. ministère français de la Culture. [dostęp 2020-05-11].
  2. a b Encyklopedia Historyczna Świata. T. 1. Prehistoria. Kraków: Agencja Publicystyczno-Wydawnicza Opres, 1999, s. 501.
  3. A Dictionary of Archaeology. edited by Ian Shaw and Robert Jameson. Oxford: Blackwell Publishers, 1999, s. 461.

Bibliografia | edytuj kod

  • Wielka Historia Świata. T. 1. Świat przed „rewolucją” neolityczną. Kraków: Wydawnictwo Fogra, 2004.
Na podstawie artykułu: "Pech Merle" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy