Petrus Magni


Petrus Magni w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Petrus Magni O.SS.S (szw. Peder Månsson) (ur. ok. 1462 w Jönköping, zm. 17 maja 1534 w Västerås) – szwedzki duchowny, kanonista, pisarz i naukowiec, biskup diecezjalny Västerås w latach 1523-1534

Życiorys | edytuj kod

Petrus Magni pochodził ze szwedzkiego rodu rycerskiego z Västmanland. Był synem gubernatora Västerås, Magnusa Jönssona. Urodził się w Jönköping. W młodości odbył studia w Niemczech, we Francji i we Włoszech. Zdobył gruntowne wykształcenie akademickie zakończone obroną tytułu doktora z dziedziny prawa kanonicznego.

W 1499 roku wstąpił jako mnich do męskiej gałęzi Zakonu Najświętszego Zbawiciela w Vadstena. 6 czerwca 1499 roku przyjął święcenia kapłańskie z rąk ordynariusza diecezji Linköping, Henryka Tidemanna. W latach 1499-1506 pełnił obowiązki rektora szkoły klasztornej i kapelana zakonnego przy kościele parafialnym św. Piotra w Vadstena.

W 1504 roku został wytypowany do podróży zagranicznej z zadaniem objęcia opieki nad domem pielgrzymkowym św. Brygidy w Rzymie. W 1506 roku z grupą zakonników opuścił macierzysty klasztor i wyruszył do Włoch. Jego podróż napotkała jednak przeszkody. Znalazł się w duńskiej niewoli. Petrus Magni musiał z tego powodu przez kilka lat przebywać na dworze króla Jana Oldenburga w Kopenhadze. Do Rzymu dotarł dopiero w 1512 roku. Został tam przełożonym miejscowego konwentu, opiekunem domu pielgrzymkowego św. Brygidy i zwierzchnikiem zgromadzenia Zakonu Najświętszego Zbawiciela.

W stolicy Państwa Kościelnego, poza pracą dla misji szwedzkiej, pełnił również obowiązki kancelarzysty w Kurii Rzymskiej. Nauczył się w tym czasie władać biegle kilkoma językami obcymi.

Swoje obowiązki kościelne łączył z działalnością naukową. Był płodnym badaczem i pisarzem. Zajmował się tłumaczeniami dzieł innych autorów, ale jednocześnie w latach 1512-1524 publikował swoje własne prace z dziedziny: prawa, handlu, geologii i technologii obróbki kopalin.

W 1523 roku został nominowany biskupem przez kapitułę katedralną w Västerås. 27 kwietnia 1524 roku wybór ten zatwierdził bullą Klemens VII. 1 maja 1524 roku z polecenia papieża ceremoniarz, Paris de Grassis udzielił mu sakry biskupiej.

W 1524 roku Petrus Magni powrócił do Szwecji i objął diecezję Västerås. W okresie gdy przybył do ojczyzny w Królestwie Szwecji doszło do reformy kościelnej w duchu narodowym, a uznaniem wśród dworu królewskiego i duchowieństwa zaczął się cieszyć luteranizm. Po 1523 roku ambitny, młody król Gustaw I Waza, po zerwaniu na sejmie w Strängnäs unii kalmarskiej, aby umocnić swoją władzę zwołał w 1527 roku Riksdag do Västerås, na którym uzyskał od stanów szwedzkich zgodę na utworzenie Kościoła państwowego i wprowadzenie reformacji.

Petrus Magni podobnie jak reszta hierarchów szwedzkich początkowo był przeciwny uczynieniu króla głową Kościoła Szwecji i reformom kościelnym. Podpisał nawet tajny dokument, w którym przyrzekał posłuszeństwo papieżowi i doktrynie katolickiej. Zastraszony obawą o własne życie ugiął się jednak przed autorytaryzmem władcy. Na polecenie króla bez uprzedniego uzyskania zgody Stolicy Apostolskiej, 6 stycznia 1528 roku konsekrował nominatów na ordynariuszy diecezji: Åbo, Skara i Strängnäs. Kilka dni później 12 stycznia 1528 roku uczestniczył również w koronacji Gustawa I Wazy, która usankcjonowała symbolicznie suwerenność Szwecji od Danii.

W 1529 roku brał udział w synodzie narodowym w Örebro. 22 września 1531 roku po synodzie narodowym w Uppsali wspólnie z biskupem Strängnäs, Magnusem Sommarem konsekrował pierwszego luterańskiego prymasa Szwecji, arcybiskupa Laurentiusa Petri Nericiusa.

Po utworzeniu ewangelicko-luterańskiego Kościoła Szwecji Petrus Magni zachował dożywotnio urząd biskupi. Pod koniec życia czuł rozgoryczenie z powodu udziału w reformie Kościoła Szwecji.

Postać biskupa dla Kościołów protestanckich | edytuj kod

Sukcesja apostolska przekazana w latach 1528-1531 przez Petrusa Magni ewangelicko-luterańskiemu Kościołowi Szwecji została przez biskupów tej denominacji zachowana do dziś. Pomimo, że ważność święceń w tym Kościele ewangelickim jest podważana m.in. przez Kościół katolicki są one uznawane przez Wspólnotę Anglikańską oraz kilkadziesiąt innych Kościołów protestanckich na całym świecie. Współcześnie znaczna cześć biskupów anglikańskich i luterańskich (głównie w Europie) posiada święcenia biskupie z linii Petrusa Magni przekazane im poprzez Kościół Szwecji.

Linki zewnętrzne | edytuj kod


Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Petrus Magni" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy