Pierre Cabanis


Pierre Cabanis w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Pierre Cabanis

Pierre Cabanis (ur. 5 czerwca 1757 w Cosnac, zm. 5 maja 1808 koło Meulan) – filozof i lekarz nadworny Ludwika XVI (prawdopodobnie świadek ścięcia króla, a później jego żony Marii Antoniny).

Należał do filozofów francuskiego oświecenia; empirystów, którzy przyczynili się do rozwoju psychologii. Przedmiotem jego refleksji były zaburzenia umysłu – w ten sposób wyjaśniał zjawisko przestępczości. Cabanis uznał mózg ludzki za najwyższy mechanizm nerwowy. Uczynił to, zastanawiając się podczas licznych w okresie rewolucji francuskiej egzekucji, czy ofiary gilotyny cierpią po odcięciu głowy. W myśl empirystycznej teorii poznania poprzez doświadczenie, zaproponował analizowanie rozwoju dzieci od stadium embriona aż do późnej starości, w kategoriach kryzysów – była to riposta na teorię Johna Locke'a mówiącą o rozwoju dzieci w kontekście narastania ich doświadczenia.

Najważniejsze postulaty Cabanisa:

  • mózg to najwyższy mechanizm nerwowy,
  • mózg i system nerwowy rządzi produkowaniem myśli, instynktami,
  • doznanie wrażeń jest funkcją całego organizmu,
  • zaburzenia umysłu – przestępczość to wynik pomieszania się umysłu,
  • rozwój człowieka – od stadium embriona do późnej starości w kategoriach kryzysów.

Dzieła | edytuj kod

  • Rapports du physique et du moral de l’homme (1802)[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. Cabanis Pierre Jean Georges, Encyklopedia PWN [dostęp 2019-08-31] .
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Pierre Cabanis" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy