Pietro Damiano


Piotr Damiani w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii (Przekierowano z Pietro Damiano) Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Piotr Damian(i), wł. Pier Damiani, również Petrus Damiani, lub Pietro Damiani (ur. 1007 w Rawennie, zm. 22 lutego 1072 w Faenzie) – eremita, biskup Ostii, kardynał, święty katolicki, doktor Kościoła.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Piotr Damiani pochodził z biednej rodziny. Zaraz po narodzeniu porzuciła go matka. Zaopiekowało się nim starsze rodzeństwo: brat Damian i siostra Rozelina. Ponieważ okazał się zdolnym człowiekiem, to pomimo biedy umożliwiono mu zdobycie wykształcenia. Studiował w Rawennie, Faenzie i Parmie. Po studiach przyjął święcenia kapłańskie. Po pewnym czasie pracy w szkole parafialnej postanowił wieść życie pustelnika. Najpierw mieszkał sam, ok. 1035 przyłączył się do benedyktynów. W 1043 został opatem w Fonte Avellana. Stale rosła liczba jego uczniów, tak że zaczął zakładać dla nich nowe eremy i ułożył dla nich osobną regułę.

Piotr Damiani był doradcą papieży: Klemensa II, Damazego II, Leona IX, Wiktora II oraz Stefana IX. W 1057 mianowano go kardynałem i biskupem Ostii. Nie chciał przyjąć tych godności, uległ dopiero pod naciskiem papieża. Wielokrotnie był legatem papieskim i pełnił funkcję mediatora. Był znawcą Biblii i pism ojców Kościoła, a także uznawanym prawnikiem. Pisał rozprawy o stanie Kościoła i konieczności jego naprawy. Pozostawił ok. 240 utworów poetyckich, 53 kazania, 170 listów i kilka rozpraw. Najbardziej ceniona była jego rozprawa o życiu pustelniczym, która przyczyniła się do znacznego rozpowszechnienia zakonu kamedułów.

Jako pierwszy biskup i teolog zaczął głosić teorię o dwóch kluczach, które Chrystus przekazał Świętemu Piotrowi (por. Mt 16,19). Jeden z nich miał symbolizować władzę duchowną, zaś drugi świecką. W swojej teorii utrzymywał, że władza świecka i duchowa są od siebie różne, ale równe[1][2]. Potwierdzał w ten sposób doktrynę papieża Gelazjusza I, mówiącą o dwuwładzy.

Zmarł podczas podróży powrotnej z Rawenny, gdzie przebywał z misją zażegnania konfliktu z Rzymem.

Relikwie

Jego relikwie znajdują się w katedrze w Faenza.

Ikonografia

W ikonografii święty jest przedstawiany jako biskup w mitrze, jako kardynał lub jako mnich w habicie.

Atrybuty

Jego atrybutami są: anioł trzymający kapelusz kardynalski, czaszka, krucyfiks.

Aprobata kultu

W 1828 roku papież Leon XII zatwierdził kult Piotra Damianiego i ogłosił doktorem Kościoła.

Dzień pamięci

Wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 21 lutego.

W literaturze

Dante Alighieri umieścił go w swojej Boskiej Komedii w Raju – pisze o nim w 21 Pieśni.

Prace | edytuj kod

  • De Divina OmnipotentiaO boskiej wszechmocności,
  • Dominus vobiscumBóg z Wami,
  • Żywot Romualda,
  • Zakon pustelniczy,
  • Officium Beatae Virginis,
  • Liber Gomorrhianus,
  • De Institutione monialis – dziełem tym napisanym ok. 1057 roku chciał zapobiec rozkładowi kultury Zachodu na wzór tego, czego dopatrywał się w dekadenckim Bizancjum. Znajduje się w nim pierwsze historyczne świadectwo użycia widelców w Europie, w którym to zwyczaju bizantyjskiej żony weneckiego szlachcica dostrzegł przyczynę jej śmierci w czasie epidemii[3],
  • Disceptatio synodalis,
  • De Sancta Simplicitate,
  • Liber Gratissimus.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Doctrine of the Two Swords - Oxford Reference, www.oxfordreference.com, DOI10.1093/oi/authority.20110803110403409 [dostęp 2019-04-11]  (ang.).
  2. CarlC. Erdmann CarlC., The Origin of the Idea of Crusade: Foreword and Additional Notes by Marshall W. Baldwin, Princeton University Press, 9 kwietnia 2019, ISBN 978-0-691-65633-5 [dostęp 2019-04-11]  (ang.).
  3. Donald MacGillivray Nicol: Byzantium and Venice: A Study in Diplomatic and Cultural Relations. Cambridge University Press, 1992, s. 46-47. ISBN 978-0-521-42894-1. (ang.)

Bibliografia | edytuj kod

Vita Beati Romualdi
  • Rudolf Hüls, Kardinäle, Klerus und Kirchen Roms: 1049–1130, Bibliothek des Deutschen Historischen Instituts in Rom, 48, Tübingen: Max Niemeyer Verlag, 1977. ​ISBN 978-3-484-80071-7​.
  • Zbigniew Kadłubek, Rajska radość. Św. Piotr Damiani, Katowice: Wydawnictwo Gnome, 2005. ​ISBN 83-87819-04-2​.
  • Zbigniew Kadłubek, Św. Piotr Damiani, Kraków: Wydawnictwo WAM, seria: Wielcy Ludzie Kościoła, 2006. ​ISBN 83-7318-649-2​.
  • Zbigniew Kadłubek, Cuncta per orbem volumina litterarum. O kazaniu św. Piotra Damianiego na dzień św. Kasjana Męczennika, "Civitas mentis", 1, 2005, s. 84-91.
  • Hans Walter Klewitz, Reformpapsttum und Kardinalkolleg. Die Entstehung des Kardinalkollegiums. Studien über die Wiederherstellung der römischen Kirche in Süditalien durch das Reformpapsttum. Das Ende des Reformpapsttums, Darmstadt: Hermann Gentner Verlag, 1957.
  • Bożena Mazur, Poczet świętych i błogosławionych, Poznań: Publicat SA, 2005, s. 67-68. ​ISBN 83-245-0187-8​.
  • Piotr Damiani.. deon.pl. [dostęp 2013-04-20].
  • Święty Piotr Damian, biskup i doktor Kościoła na brewiarz.katolik.pl [ostatnia aktualizacja: 12.01.2010].
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Pietro Damiano" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy