Pinyin tybetański


Pinyin tybetański w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tybetański pinyin (chin. 藏文拼音 Zàngwén Pīnyīn, stąd skrót ZWPY) – oficjalna transkrypcja języka tybetańskiego przy użyciu alfabetu łacińskiego, używana na terenie ChRL. Oparta jest na wymowie lhaskiej. W przeciwieństwie do transliteracji Wyliego oddaje nie sposób zapisu w alfabecie tybetańskim, lecz rzeczywistą wymowę. Nie oddaje jednak tonów języka tybetańskiego.

Spis treści

Spółgłoski nagłosowe | edytuj kod

Samogłoski i spółgłoski wygłosowe | edytuj kod

Litera -r występująca na końcu sylaby zwykle nie jest wymawiana, lecz wydłuża poprzedzającą samogłoskę.

Litera -n występująca na końcu sylaby zwykle sprawia, że poprzedzającą samogłoskę wymawia się nosowo.

Przykłady | edytuj kod

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Pinyin tybetański" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy