Piotr Adamczyk


Piotr Adamczyk w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Odcisk dłoni i podpis P. Adamczyka w Alei Gwiazd w Międzyzdrojach Piotr Adamczyk, 2010

Piotr Aleksander Adamczyk (ur. 21 marca 1972 w Warszawie) – polski aktor teatralny, filmowy, telewizyjny i dubbingowy.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Absolwent XXX LO w Warszawie, PWST w Warszawie (1997). Na drugim roku studiów wyjechał do Londynu na stypendium do Brytyjsko-Amerykańskiej Akademii Teatralnej. Tam w przedstawieniu dyplomowym zagrał tytułową rolę w Hamlecie (w języku angielskim). Od 1995 występował w Teatrze Współczesnym w Warszawie (Tango, Łgarz, Namiętna Kobieta) oraz gościnnie m.in. w Teatrze Polskim w Warszawie (Don Juan) i Teatrze Narodowym w Warszawie w przestawieniu Władza Nicka Deara („Ludwik XIV”). Zagrał także w języku włoskim w Emigrantach Sławomira Mrożka w teatrze Sala Uno w Rzymie. Obecnie można go zobaczyć w teatrze IMKA w „Dziennikach” Witolda Gombrowicza.

Występował w filmach i serialach: Boża podszewka, Cwał, Sława i chwała. Zagrał tytułową rolę w filmie Jerzego Antczaka Chopin. Pragnienie miłości, która rozpoczęła jego karierę na dużym ekranie. Wystąpił także w międzynarodowych koprodukcjach Karol. Człowiek, który został papieżem i Karol. Papież, który pozostał człowiekiem, gdzie zagrał Karola Wojtyłę. Znane są także jego role w Teatrze Telewizji, m.in.: Ketchup Schroedera, Legenda o św. Antonim, Portret wenecki, Tango, Sprawa Stawrogina, Dwa teatry, Wniebowstąpienie i Wyzwolenie. Trzykrotny laureat nagrody Telekamera w kategorii najlepszy aktor. W 2011 r. wyróżniono go za rolę w serialu „Przepis na Życie”.

Został członkiem komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed przyspieszonymi wyborami prezydenckimi 2010[1].

11 kwietnia 2014 został odznaczony srebrnym medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis[2].

Filmografia | edytuj kod

Dubbing | edytuj kod

Źródło: Filmweb.pl

Spektakle teatralne | edytuj kod

Teatr Dramatyczny, Warszawa

  • 1992: Roberto Zucco jako syn eleganckiej damy (reż. Paweł Łysak)

Teatr Powszechny im. Hubnera, Warszawa

  • 1994: Miłość i gniew (przedstawienie dyplomowe) jako Cliff Lewis (reż. M. Benoit)

PWST, Warszawa

  • 1995: Odprawa posłów greckich jako Aleksander; Menelaus; Więzień (reż. Z. Zapasiewicz)
  • 1995: Opowiastki o panu Cogito (reż. Z. Zapasiewicz)
  • 1995: Gwałtu, co się dzieje! jako Kasper (reż. A. Seniuk)

Teatr Współczesny, Warszawa

Teatr Polski, Warszawa – gościnnie

Teatr Narodowy, Warszawa – gościnnie

  • 2005: Władza jako Ludwik XIV (reż. Jan Englert)
  • 2010: Księżniczka na opak wywrócona jako Roberto, syn księcia Parmy (reż. Jan Englert)

Sala Uno, Rzym (Włochy)

Teatr Imka

Teatr Telewizji | edytuj kod

Nagrody | edytuj kod

  • 2002: Nagroda im. Leona Schillera
  • 2003: Nagroda za główną rolę męską na MFF „Stożary” w Kijowie za film Chopin. Pragnienie miłości
  • 2004: Małe Berło, nagroda od Janusza Gajosa
  • 2005: „Róża Gali” w plebiscycie czasopisma Gala w kategorii „Piękni dziś”
  • 2005: Nagroda czasopisma ELLE w plebiscycie „Kogo kocha Elle?”
  • 2006: Telekamera Tele Tygodnia w kategorii „Najlepszy aktor”
  • 2006: Nagroda czasopisma Elle w plebiscycie „Elle Style Awards” w kategorii „Najlepszy aktor”
  • 2006: Laureat Złotej Piątki, plebiscytu czytelników Tele Rzeczpospolitej
  • 2006: Wiktor – nagroda dla najpopularniejszego aktora telewizyjnego w 2005
  • 2006: Ischia – nagroda za najlepszą rolę telewizyjną w filmach Karol – człowiek, który został papieżem i Karol – papież, który pozostał człowiekiem
  • 2006: Nagroda burmistrza Rzymu „Simpatia” za kreację roli Jana Pawła II w ww. filmach
  • 2008: Złoty Mikrofon za „wszechstronne aktorstwo radiowe i wybitne interpretacje postaci literackich w Teatrze Polskiego Radia”.
  • 2011: Telekamera Tele Tygodnia w kategorii „Najlepszy aktor”
  • 2012: Telekamera Tele Tygodnia w kategorii „Najlepszy aktor”
  • 2014: Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[2]

Przypisy | edytuj kod

  1. Komitet poparcia Bronisława Komorowskiego, onet.pl, 16 maja 2010 [dostęp 2014-04-26] [zarchiwizowane z adresu 2014-04-26] .
  2. a b Największe gwiazdy polskiego kina na przyznaniu medali „Zasłużony Kulturze” (pol.). afterparty.pl. [dostęp 2014-04-11].
  3. Sztuka kochania czyli historia Michaliny Wisłockiej. Filmpolski.pl. [dostęp 2017-01-23].
  4. Piotr Adamczyk jako Bossk. youtube.com, 07 listopada 2017. [dostęp 07 listopada 2017].
  5. Piotr Adamczyk we włoskim teatrze

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Piotr Adamczyk" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy