Piotr I Karadziordziewić


Piotr I Karadziordziewić w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Piotr I Karadziordziewić (cyr. Петар I Карађорђевић, lat. Petar I Karađorđević) (ur. 29 czerwca 1844 w Belgradzie, zm. 16 sierpnia 1921). Urodził się jako piąte dziecko księcia Aleksandra i księżnej Persidy. Pierwszy monarcha konstytucyjny Serbii. Doszedł do władzy w wyniku puczu wojskowego w 1903, który obalił dynastię Obrenowić.

Edukację rozpoczął w Belgradzie, gdzie skończył szkołę podstawową i gimnazjum. Potem kontynuował ją w szkołach wyższych w Genewie i Paryżu. Walczył po stronie Francuzów w wojnie francusko-pruskiej 1870–1871, a w 1875 przyłączył się do bośniackiego powstania przeciwko imperium osmańskiemu. Podczas wojen bałkańskich dowodził zwycięską serbską armią. Wynikiem wojen bałkańskich było wzmocnienie pozycji Serbii i osłabienie imperium osmańskiego. W wyniku trudów wojny podupadł na zdrowiu i zrezygnował tymczasowo z pełnienia urzędu na rzecz swojego syna Aleksandra I., który został regentem. Niebawem Austro-Węgry wypowiedziały wojnę Serbii, rozpoczynając tym samym I wojnę światową. W grudniu 1918 powrócił do kraju, aby objąć tron nowo utworzonego Królestwa Serbów, Chorwatów i Słoweńców, później nazywanego Jugosławią. Po jego śmierci na tron wstąpił jego syn Aleksander.

Jako król Serbii wsławił się reformami konstytucji, wojska, systemu edukacji, rolnictwa i został zapamiętany jako król Piotr I Wybawiciel (cyr. Краљ Петар I Ослободилац).

Zobacz też | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Piotr I Karadziordziewić" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy