Piotr Kamka


Piotr Kamka w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Piotr Kamka (ur. 7 listopada 1891 w Gnieźnie, zaginął 24 lipca 1920 pod Wołpami) – żołnierz armii niemieckiej, powstaniec wielkopolski, oficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari. Pośmiertnie awansowany na stopień porucznika.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się w rodzinie Ludwika i Krystyny z Kierczyńskich. Absolwent szkoły powszechnej[1]. W lipcu 1914 wcielony do armii niemieckiej i w jej szeregach walczył na frontach I wojny światowej. Jesienią 1918 powrócił do Gniezna. W styczniu 1919 wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego. W szeregach I batalionu saperów wielkopolskich walczył w powstaniu wielkopolskim na froncie północnym i południowym. Od lutego 1920, będąc dowódcą 1 kompanii XVII batalionu saperów w stopniu podporucznika, walczył na froncie polsko bolszewickim[1]. Podczas lipcowych walk odwrotowych zdecydowanym atakiem odrzucił oddziały nieprzyjaciela za Niemen, co umożliwiło wycofanie się pozostałym polskim jednostkom z zagrożonego odcinka, następnego dnia kontynuował akcję pod miasteczkiem Wołpy. Zginął w trakcie kolejnego ataku. Za czyny bojowe został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari i pośmiertnie awansowany na stopień porucznika[1].

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Polak (red.) 1991 ↓, s. 62.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Piotr Kamka" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy