Piotr Małachowski (lekkoatleta)


Piotr Małachowski (lekkoatleta) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Piotr Małachowski (ur. 7 czerwca 1983 w Żurominie) – polski lekkoatleta specjalizujący się w rzucie dyskiem. Trzykrotny uczestnik igrzysk olimpijskich, zdobył srebrny medal w 2008 w Pekinie[1] oraz w 2016 w Rio de Janeiro. Stawał na podium mistrzostw świata oraz Europy (także w gronie młodzieżowców). Dziewięciokrotny rekordzista Polski, wielokrotny medalista mistrzostw Polski seniorów[2].

Reprezentant kraju w pucharze Europy, drużynowych mistrzostwach Europy, zimowym pucharze w rzutach lekkoatletycznych oraz meczach międzypaństwowych. W 2009, 2010 i 2016 wygrywał plebiscyt Złote Kolce na najlepszego polskiego lekkoatletę w sezonie[3][4]. Zwycięzca plebiscytu Gazety Wrocławskiej i Telewizji Wrocław na najlepszego sportowca Dolnego Śląska 2010[5].

Jest żołnierzem Wojska Polskiego, w latach 2004–2005 pełnił służbę zasadniczą, a od września 2005 jest podoficerem zawodowym. Służył w 2. Batalionie Dowodzenia Śląskiego Okręgu Wojskowego[6][7]; 10 Wrocławskim Pułku Dowodzenia, a od lutego 2019 w Centrum Szkolenia Wojsk Inżynieryjnych i Chemicznych im. gen. Jakuba Jasińskiego we Wrocławiu[8].

Spis treści

Kariera | edytuj kod

Początki | edytuj kod

Pochodzący z Bieżunia zawodnik karierę lekkoatletyczną zaczynał na zawodach szkolnych w Ciechanowie – startując w dysku Małachowski osiągnął wynik 31 metrów i dzięki staraniom nauczyciela trafił do trenera Witolda Suskiego, który podczas imprezy sędziował konkurs rzutu dyskiem[9]. W 1999 zajął 10. miejsce w mistrzostwach Polski kadetów[10]. Na dużej imprezie międzynarodowej zadebiutował w 2001 zajmując piątą lokatę w mistrzostwach Europy juniorów[11]. W kolejnym sezonie uplasował się na szóstym miejscu rozegranych na Jamajce juniorskich mistrzostw globu[12]. Na koniec 2002 był jeszcze drugi w Libercu podczas meczu młodzieżowców Czechy – Polska[13]. Dziewiąty dyskobol młodzieżowych mistrzostw Europy w 2003[14]. Do stypendium dorabiał jako bramkarz w dyskotekach wraz z ciężarowcem Marcinem Dołęgą[15]. Jedynym międzynarodowym osiągnięciem Małachowskiego w 2004 było zwycięstwo w meczu młodzieżowców przeciwko Czechom 22 września w Krakowie[16]. W listopadzie 2004 rozpoczął służbę wojskową i stał się zawodnikiem wrocławskiego Śląska[6]. Zdobył – w 2005 w Erfurcie – tytuł wicemistrza Starego Kontynentu młodzieżowców przegrywając złoto o 51 centymetrów z reprezentantem Niemiec Robertem Hartingiem[17][18].

2006 | edytuj kod

Na początku 2006 zawodnik wygrał – 18 marca w Tel Awiwie – zawody zimowego pucharu Europy w rzutach pokonując – pierwszy raz w karierze – wicemistrza świata z 2005 Estończyka Gerda Kantera oraz ustanawiając wynikiem 65,01 nowy rekord życiowy[19]. Zajął odpowiednio drugie i trzecie miejsce podczas najważniejszych krajowych mityngów sezonu – europejskiego festiwalu lekkoatletycznego w Bydgoszczy (1 czerwca) i memoriału Janusza Kusocińskiego w Warszawie (18 czerwca)[20]. 11 dni po warszawskich zawodach Małachowski zadebiutował w reprezentacji podczas superligi pucharu Europy – w Maladze wygrał konkurs dyskoboli i wynikiem 66,21 ustanowił nowy rekord Polski poprawiając o 23 centymetry rezultat Dariusza Juzyszna z 1985 roku[21]. 23 lipca zdobył w Bydgoszczy złoto mistrzostw kraju[2]. Podczas rozrywanych na stadionie Ullevi w Göteborgu mistrzostw Europy z wynikiem 63,76 zajął trzecie miejsce w eliminacjach, a w finale uzyskując 64,57 uplasował się ostatecznie na szóstym miejscu[22]. Na koniec sezonu zajął szóste miejsce w światowym finale lekkoatletycznym[23].

2007 | edytuj kod

17 marca zajął drugie miejsce podczas zimowego pucharu Europy w rzutach w Jałcie – uzyskał wynik 65,05 i przegrał tylko z Gerdem Kanterem, którego pokonał rok wcześniej podczas poprzedniej edycji zawodów[1][24]. Wśród ważniejszych startów w pierwszej części sezonu były mityngi w Dosze (2. miejsce z wynikiem 64,32)[25], Bydgoszczy (2. miejsce z wynikiem 65,84)[26], Oslo (3. miejsce z wynikiem 66,00)[27] oraz Warszawie (3 miejsce z wynikiem 65,03)[28]. 24 czerwca wygrał w Monachium zawody superligi pucharu Europy[1], a tydzień później został na stadionie Olimpii Poznań mistrzem Polski[2]. Podczas zawodów na stadionie imienia S. Dariusa i Girėnasa w Kownie – 25 lipca – zajął trzecie miejsce (za Estończykiem Kanterem i Litwinem Alekną) ustawiając w czwartej próbie – drugi raz w karierze – rekord Polski wynikiem 66,61[29]. Na głównej imprezie sezonu – mistrzostwach świata – był dziewiąty w eliminacjach z rezultatem 63,20, a w finale zajął dwunaste miejsce z wynikiem 60,77[30]. We wrześniu zajął trzecie miejsce w światowym finale lekkoatletycznym, a 16 października zdobył w Hajdarabdzie złoto światowych igrzysk wojska ustanawiając wynikiem 65,87 rekord tej imprezy[31].

2008 | edytuj kod

Małachowski olimpijski sezon rozpoczął od zwycięstwa 3 maja w zawodach w Białymstoku[32]. Sześć dni później dyskobol był drugi w zawodach w Dosze[33]. 24 maja wynikiem 66,65 ustanowił rekord Polski i zajął drugie miejsce w mityngu w Halle[34]. Zwyciężył w memoriale Kusocińskiego[35], był trzeci w pucharze Europy[1] oraz zajął drugie miejsce w europejskim festiwalu lekkoatletycznym[36]. 6 lipca zdobył w Szczecinie kolejny złoty medal mistrzostw Polski[37], a 27 lipca podczas Grand Prix Sopotu im. Janusza Sidły wynikiem 68,65 ustanowił nowy rekord Polski[38]. W ostatnim starcie przed igrzyskami zwyciężył w mityngu Beskidianathletic w Bielsku-Białej z wynikiem 67,98[32]. Na koniec sezonu wygrał zawody w Częstochowie, był drugi w światowym finale IAAF[39] i mityngu Pedro’s Cup oraz trzeci w zawodach w Tallinnie[32].

Letnie Igrzyska Olimpijskie 2008 | edytuj kod

Eliminacje rzutu dyskiem odbyły się na stadionie narodowym w Pekinie 16 sierpnia – grupa A, w której startował Małachowski rozpoczęła rywalizację o godzinie 10:40 czasu miejscowego[40]. Minimum kwalifikacyjne wynosiło 64,50 – Polak już w pierwszej próbie osiągnął lepszy rezultat (65,94) i awansował do finału z najlepszym wynikiem całej rundy eliminacyjnej[40][41].

Konkurs finałowy rozegrano 19 sierpnia wieczorem czasu pekińskiego[42]. W pierwszej kolejce Małachowski rzucił 66,45, a w drugiej serii poprawił swój wynik osiągając odległość 67,82 cały czas prowadząc w zawodach[42]. W czwartej kolejce Gerd Kanter posłał dysk na odległość 68,82 i odebrał Polakowi pozycję lidera[42]. Małachowski nie zdołał już poprawić swojego najlepszego wyniku i ostatecznie został wicemistrzem olimpijskim[42][43] – wygrał Kanter, a brąz zdobył Litwin Virgilijus Alekna z wynikiem 67,79[43].

Poniższa tabela prezentuje start Piotra Małachowskiego podczas finału olimpijskiego w Pekinie[43].

2009 | edytuj kod

Sezon – podobnie jak poprzedni – rozpoczął od zwycięstwa w mityngu w Białymstoku 3 maja[44]. W drugim starcie, 23 maja w Halle, wynikiem z pierwszej kolejki 68,75 poprawił własny rekord Polski[45]. W maju dyskobol zaczął zmagać się z kontuzją palca wskazującego prawej ręki[15][46]. Mimo urazu 7 czerwca wygrał memoriał Janusza Kusocińskiego[44], a już dwa dni później zdobył złoty medal rozegranych w Sofii mistrzostw globu wojska[47]. Wynikiem 66,24 zwyciężył w konkursie dyskoboli podczas pierwszej edycji superligi drużynowych mistrzostw Europy[1]. 2 sierpnia ponownie został mistrzem kraju jednak występ w światowym czempionacie potwierdził dopiero 4 sierpnia po konsultacjach lekarskich związanych z kontuzją palca[46].

Eliminacje rzutu dyskiem na mistrzostwach świata odbyły się 18 sierpnia – minimum kwalifikacyjne ustalono na poziomie 64,50[48]. Małachowski w pierwszej próbie osiągnął 64,20, w drugiej 64,48, a w trzeciej 62,65 i do finału dostał się z ósmym rezultatem eliminacji, w których najlepszy okazał się Robert Harting[48].

Wieczorem 19 sierpnia na Olympiastadion rozegrano finałowy konkurs rzutu dyskiem[49]. Mimo kontuzji Małachowski już w pierwszej kolejce objął prowadzenie z nowym rekordem Polski – 68,77. W drugiej próbie rzucił 68,05, w trzeciej 67,00, czwartą miał nieudaną, a w piątej kolejce umocnił się na prowadzeniu drugi raz w konkursie poprawiając rekord kraju wynikiem 69,15[49]. W ostatniej serii rzutów rzucający jako przedostatni Niemiec Robert Harting posłał dysk na odległość 69,43 ustanawiając swój rekord życiowy i wyprzedził Polaka[49]. Małachowski w swojej ostatniej próbie uzyskał wynik 67,33 i ostatecznie zdobył srebrny medal[50]. Brązowy medal światowego czempionatu zdobył z wynikiem 66,88 Gerd Kanter[49].

Na koniec sezonu zajął jeszcze trzecią lokatę w finale lekkoatletycznym w Salonikach[51]. Po ostatnim starcie w 2009 roku – na mityngu Pedro’s Cup w Szczecinie 15 września[44] – poddał się operacji chorego palca, który utrudniał mu starty przez cały sezon[52].

2010 | edytuj kod

Na początku 2010 przeszedł badania związane z urazem palca, z którym borykał się w poprzednim roku[53]. Sezon 2010 rozpoczął od startów zagranicznych – 15 maja był drugi w Halle[54], 23 maja trzeci w Szanghaju[55] i pierwszy 28 maja w Tajpej[56]. W czerwcu wygrał dwa mityngi w Polsce – w Bydgoszczy i Warszawie[54]. 10 czerwca triumfował w zawodach diamentowej ligi Golden Gala w Rzymie[57], a dziesięć dni później podczas superligi drużynowych mistrzostw Starego Kontynentu był drugi przegrywając tylko z Robertem Hartingiem[58]. Kolejne zwycięstwo w zawodach diamentowej ligi odniósł 3 lipca w Eugene wygrywając mityng Prefontaine Classic[59]. Kilka dni później został w Bielsku-Białej mistrzem Polski ustawiając wynikiem 67,48 rekord mistrzostw[60]. Dwa dni po tym sukcesie – 10 lipca – wygrał kolejne zawody diamentowej ligi poprawiając w Gateshead rekord kraju rezultatem 69,83[61][62]. W ostatnim starcie przed mistrzostwami Europy zajął trzecią lokatę w Monako 22 lipca[54].

Eliminacje rzutu dyskiem odbyły się na Estadi Olímpic Lluís Companys w Barcelonie 31 lipca – minimum kwalifikacyjne do finału wynosiło 63,50[63]. Małachowski startujący w grupie eliminacyjnej B już w pierwszej próbie uzyskał wymagany rezultat osiągając wynik 63,69 – ostatecznie zajął w rundzie kwalifikacyjnej siódme miejsce[63].

Po pierwszej kolejce finału, który rozegrano 1 sierpnia, prowadził Niemiec Robert Harting z wynikiem 68,33, a Małachowski był drugi po rzucie na odległość 65,84[63]. W drugiej kolejce Polak posłał dysk na odległość 68,87 i objął prowadzenie ustanawiając jednocześnie rekord mistrzostw Europy[63][64]. Harting w kolejnych próbach trzykrotnie rzucał ponad 68 metrów jednak nie udało mu się już osiągnąć lepszego rezultatu od prowadzącego Małachowskiego[63]. Polak w trzecie serii spalił próbę, w czwartej osiągnął 64,06, piątą spalił, a w ostatniej kolejce rzucił 64,37[63]. Brązowy medal przypadł w udziale reprezentantowi Węgier Róbertowi Fazekasowi, który uzyskał wynik 66,43[64]. Małachowski jest pierwszym polskim mistrzem Europy w konkurencjach rzutowych od czasu zwycięstwa Janusza Sidło w konkursie rzutu oszczepem podczas mistrzostw Europy w Sztokholmie w 1958[1][65].

8 sierpnia – tydzień po barcelońskim czempionacie – wygrał zawody w Tallinnie, a 14 sierpnia był piąty podczas Grand Prix Londynu[54]. Między tymi startami – 11 sierpnia – odebrał z rąk Ministra Obrony Narodowej Bogdana Klicha awans na stopień kaprala[66]. Dzięki udanym startom w pierwszej części sezonu w mityngach diamentowej ligi i zajęciu drugiego miejsca w finałowym konkursie tego cyklu – zawodach Weltklasse Zürich – zwyciężył w klasyfikacji generalnej Diamentowej Ligi 2010[67][68][69]. Na konie sezonu reprezentował Europę podczas inauguracyjnych zawodów pucharu interkontynentalnego zajmując w nich czwartą lokatę z wynikiem 64,20[70].

Pod koniec września przeszedł operację przepukliny – z kontuzją tą startował przez cały sezon 2010[71].

2011 | edytuj kod

W swoim pierwszym starcie w sezonie – podczas zawodów Qatar Athletic Super Grand Prix 2011 w Dosze – zajął piąte miejsce z wynikiem 63,59 i nie zdobył punktów do klasyfikacji diamentowej ligi[72][73]. 24 maja odniósł pierwszy triumf w sezonie – pokonując między innymi brązowego medalistę ubiegłorocznych mistrzostw Europy Węgra Róberta Fazekasa zwyciężył w zawodach w Turnovie z wynikiem 64,51[74][75]. W Hengelo, 29 maja, z wynikiem 65,25 zajął trzecie miejsce w corocznym mityngu Fanny Blankers-Koen Games 2011[76]. Na mityngu w Krakowie, 12 czerwca na obiekcie miejscowej AWF w trzeciej serii uzyskał wynik 67,97 – drugi wynik na listach światowych w sezonie[77]. Tydzień później zajął 3. miejsce podczas superligi drużynowych mistrzostw Europy w Sztokholmie[78]. 25 czerwca zwyciężył (z wynikiem 68,49) w rozegranym w Szczecinie memoriale Janusza Kusocińskiego umacniając się na drugiej pozycji na listach światowych[79]. 23 lipca na światowych igrzyskach wojska w Rio de Janeiro dyskobol borykał się z kontuzją – przerostem ciała Hoffy[80] – i zajął w tej imprezie dziesiąte miejsce[81][82]. Uraz zawodnika ostatecznie nie okazał się poważny i Małachowski 29 lipca wystąpił w mityngu DN Galan 2011 w Sztokholmie[83] zajmując w tych zawodach drugie miejsce[84]. W ostatnim starcie przed mistrzostwami świata, na mistrzostwach Polski w Bydgoszczy zdobył srebrny medal przegrywając niespodziewanie tytuł mistrza kraju z Przemysławem Czajkowskim[85]. Podczas mistrzostw świata w Taegu w eliminacjach osiągnął najlepszy rezultat ze startujących (65,48)[86], a w finale zajął dziewiąte miejsce – w pierwszej kolejce osiągnął 58,28, drugi rzut miał spalony, a w trzeciej próbie wynik 63,37 dał mu ósmą lokatę jednak ostatecznie dalej rzucił reprezentant Indii Vikas Gowda i Małachowski nie wystąpił w wąskim finale[86]. Po nieudanych mistrzostwach w Korei Południowej Polak zajął m.in. piątą lokatę na zawodach Weltklasse Zürich 2011[87], zwyciężył podczas finału ligi lekkoatletycznej w Krakowie[88] oraz był szósty na mityngu Internationales Stadionfest 2011 w Berlinie[89] i piąty podczas Hanžeković Memorial 2011 Zagrzebiu[90]. Sezon zakończył trzecią lokatą na memoriale Kamili Skolimowskiej w Warszawie uzyskując wynik 63,93[91].

Po zakończeniu sezonu Małachowski poddał się operacji kolana, z którego bólem borykał się od maja[92]. Zabieg polegał na wycięciu fałdu błony maziowej – po operacji dyskobol poddał się trzytygodniowej rehabilitacji[93].

2012 | edytuj kod

Olimpijski sezon 2012 Małachowski rozpoczął, podobnie jak cztery lata wcześniej, 3 maja na mityngu w Białymstoku[94], podczas którego zwyciężył osiągając rezultat 65,62[95]. Wynik dyskobola był lepszy od minimum Polskiego Związku Lekkiej Atletyki na igrzyska olimpijskie w Londynie jednak zawody w Białymstoku nie znajdowały się na liście imprez, na których można uzyskiwać wskaźniki na igrzyska[95]. W swoim drugim starcie w 2012, 11 maja na Qatar Athletic Super Grand Prix 2012 w Dosze (mityngu zaliczanym do cyklu Samsung Diamentowa Liga), zwyciężył z wynikiem 67,53 i wypełnił jednocześnie minimum PZLA na igrzyska w Londynie[96]. Podczas mityngu rzutowego w niemieckim mieście Halle, 19 maja, zajął drugie miejsce za Robertem Hartingiem (który uzyskał 70,31) z wynikiem 68,94 (seria: 68,31-66,02-66,93-68,37-68,94-68,49)[97]. W połowie czerwca Małachowski zwyciężył w mistrzostwach Polski, swój najlepszy wynik (66,89) uzyskując już w pierwszej próbie[98]. 7 sierpnia zajął 5. lokatę w konkursie dyskoboli podczas igrzysk olimpijskich w Londynie[99].

2013 | edytuj kod

8 czerwca 2013 r. podczas mityngu w Hengelo ustanowił fantastyczny rekord Polski 71,84 m, najlepszy od wielu lat na świecie, który przyniósł mu pierwsze miejsce na listach światowych w całym sezonie lekkoatletycznym. W superlidze Drużynowych Mistrzostw Europy w Gateshead uplasował się jednak poza podium, zajmując czwarte miejsce ze słabiutkim wynikiem 59,68 m. Po raz ósmy został mistrzem Polski, a sukces medalowy osiągnął również mistrzostw świata w Moskwie, zdobywając po raz drugi srebro wynikiem 68,36 m. Na koniec sezonu wywalczył jeszcze brązowy medal mistrzostw Europy wojskowych w Warendorfie (61,80). W klasyfikacji Diamentowej Ligi zajął 2. miejsce, gromadząc 14 punktów (m. in. triumfował na mityngach w Szanghaju, Londynie i Sztokholmie).

2014 | edytuj kod

17 maja 2014 r. w Halle Piotr Małachowski uzyskał 69,28 m, pokonując Roberta Hartinga. Wynik ten okazał się najlepszy w całym sezonie lekkoatletycznym. Małachowski reprezentował Polskę w superlidze Drużynowych Mistrzostw Europy w Brunszwiku, gdzie zajął 2. miejsce z wynikiem 65,36 m. Został po raz dziewiąty mistrzem Polski, jednak podczas mistrzostw Europy w Zurychu zajął dopiero 4. miejsce (63,54), przegrywając m.in. z Robertem Urbankiem. Po raz drugi zwyciężył natomiast w klasyfikacji Diamentowej Ligi, gromadząc w serii mityngów 22 punkty (1. miejsca zajął na mityngach w Dausze, Lozannie i Monaco).

2015 | edytuj kod

Piotr Małachowski zdobył w Krakowie wynikiem 65,60 m 10. w karierze tytuł mistrza Polski. Zwyciężył również po raz pierwszy na mistrzostwach świata w Pekinie z rezultatem 67,40 m (brązowy medal zdobył Robert Urbanek). Trzeci raz w karierze triumfował w Diamentowej Lidze, gromadząc 21 punktów i pokonując o 2 punkty R. Urbanka. Małachowski zwyciężył na mityngach DL w Szanghaju, Eugene, Paryżu i Sztokholmie[100]. Najlepszy wynik w sezonie uzyskał 1 sierpnia w Cetniewie – 68,29 m. W podsumowaniach sezonu zajął szóste miejsce w 81. Plebiscycie Przeglądu Sportowego na najlepszych sportowców Polski.

2016 | edytuj kod

To był jeden z najlepszych sezonów w karierze Piotra Małachowskiego. Na zawodach w Bydgoszczy po raz 11 zdobył tytuł mistrza Polski (68,10). W mistrzostwach Europy w Amsterdamie okazał się najlepszy z wynikiem 67,06 m. Podczas igrzysk olimpijskich w Rio de Janeiro zdobył srebrny medal wynikiem 67,55 cm. Polski mistrz prowadził do ostatniej kolejki, w której został przerzucony o 80 cm przez Christopha Hartinga, brata swego odwiecznego rywala, Roberta. Swój medal z Rio Małachowski przeznaczył na cele charytatywne. Najlepszy wynik sezonu – 68,15 – uzyskał 28 maja w Warszawie. 9 września 2016 r. w finałowym mityngu Diamentowej Ligi w Brukseli zajął 2. miejsce z wynikiem 65,27 m (wygrał z wynikiem 65,78 m Szwed Daniel Ståhl,, lider list światowych). Małachowski po raz czwarty zwyciężył w łącznej klasyfikacji DL, gromadząc 54 punkty (wcześniej zwyciężył w mityngach w Dausze, Rabacie, Birmingham i Monaco). Na koniec roku został uznany jedną z 10 osobowości roku przez magazyn Spikes, finansowany przez IAAF. W 82. Plebiscycie Przeglądu Sportowego na 10. najlepszych sportowców Polski zajął, najwyższe w karierze, 3. miejsce. 9 stycznia 2017 na spotkaniu noworocznym Rodziny Olimpijskiej prezydent Andrzej Duda odznaczył Małachowskiego Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Podobne odznaczenie otrzymał również trener Witold Suski.

Osiągnięcia | edytuj kod

Piotr Małachowski podczas europejskiego festiwalu lekkoatletycznego w Bydgoszczy (2007)

Międzynarodowe | edytuj kod

Rankingi | edytuj kod

Ranking Track and Field News[110] | edytuj kod

Mistrzostwa Polski | edytuj kod

 Osobny artykuł: Medaliści mistrzostw Polski seniorów w rzucie dyskiem.

Piotr Małachowski w latach 2001–2017 szesnaście razy startował w wąskim finale mistrzostw Polski seniorów[2]. W klasyfikacji medalowej wszech czasów mistrzostw Polski dyskobol zajmuje drugie miejsce z jedenastoma złotymi, dwoma srebrnymi oraz jednym brązowym medalem[1]. Podczas zawodów w 2016 ustanowił – wynikiem 68,10 – aktualny rekord czempionatu. Dyskobol stawał także na podium mistrzostw Polski juniorów[111] oraz trzykrotnie był mistrzem kraju w kategorii młodzieżowców[112][113][114].

Progresja wyników | edytuj kod

Rekordy | edytuj kod

Rekordy Polski | edytuj kod

Rekordy życiowe | edytuj kod

Odznaczenia | edytuj kod

Uwagi | edytuj kod

  1. Wynik uzyskany dyskiem o wadze 1,75 kg.
  2. a b Wynik uzyskany dyskiem o wadze 1,5 kg.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f g h i j k l m Janusz Rozum, Daniel Grinberg, Zbigniew Jonik, Henryk Kurzyński, Leszek Luftam, Stefan Pietkiewicz, Tadeusz Wołejko: 90 lat polskiej lekkoatletyki 1919–2009. Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2009. ISBN 978-83-902509-9-1.
  2. a b c d Henryk Kurzyński, Stefan Pietkiewicz, Janusz Rozum, Tadeusz Wołejko: Historia Finałów Lekkoatletycznych Mistrzostw Polski 1920-2007. Konkurencje męskie. Szczecin – Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2008. ISBN 978-83-61233-20-6.
  3. „Złote kolce” dla Włodarczyk i Małachowskiego (pol.). Polski Związek Lekkiej Atletyki. [dostęp 14 grudnia 2010].
  4. JanuszJ. Rozum JanuszJ., Włodarczyk i Małachowski laureatami „Złotych kolców 2010”, Polski Związek Lekkiej Atletyki [dostęp 2014-09-13]  (pol.).
  5. Małachowski sportowcem roku według Gazety Wrocławskiej, Oficjalny portal Polskiego Związku Lekkiej Atletyki, 9 stycznia 2011 [dostęp 2011-01-11]  (pol.).
  6. a b c Wicemistrz świata u ministra B. Klicha. wp.mil.pl, 27 sierpnia 2009.
  7. Spotkanie ministra Bogdana Klicha z mistrzem Europy (pol.). wp.mil.pl. [dostęp 9 kwietnia 2011].
  8. a b Mistrz w Centrum (pol.). cswiich.wp.mil.pl. [dostęp 8 marca 2019].
  9. RadosławR. Leniarski RadosławR., Jak Majewski i Małachowski zostali odkryci w Ciechanowie, sport.pl [dostęp 2011-04-09]  (pol.).
  10. LA'99. 2000, s. 125. ISBN 83-910012-5-3.
  11. a b European Junior Championships 2001 (ang.). wjah.co.uk. [dostęp 2016-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-31)].
  12. a b World Junior Championships 2002 (ang.). wjah.co.uk. [dostęp 2016-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-31)].
  13. CZEvPOL Liberec CZE 14 September 2002, tilastopaja.org [dostęp 2014-09-13] [zarchiwizowane z adresu 2011-07-28]  (ang.).
  14. a b EJ Bydgoszcz POL 17 – 20 July 2003, tilastopaja.org [dostęp 2011-04-09] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-12]  (ang.).
  15. a b RadosławR. Leniarski RadosławR., Berlin 2009. Delikatne, srebrne palce – mówi trener Małachowskiego, sport.pl [dostęp 2011-04-09]  (pol.).
  16. POLvCZE Kraków POL 22 September 2004, tilastopaja.org [dostęp 2011-04-09]  (ang.).
  17. a b EJ Erfurt GER 14 – 17 July 2005 / U23 European Championships, tilastopaja.org [dostęp 2011-04-09] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-10]  (ang.).
  18. European Under 23 Championships, gbrathletics [dostęp 2009-09-24]  (ang.).
  19. JanuszJ. Rozum JanuszJ., Małachowski zwycięża w Tallinnie, Polski Związek Lekkiej Atletyki [dostęp 2011-04-09]  (pol.).
  20. Janusz Rozum (opracowanie) oraz Komisja Statystyczna Polskiego Związku Lekkiej Atletyki: Rocznik PZLA 2006. Warszawa: Dział sportowo-techniczny PZLA, 2007.
  21. Janusz Waśko, Andrzej Socha: Athletics National Records Evolution 1912 – 2006. Zamość – Sandomierz: 2007.
  22. a b ME: Małachowski szósty, Krawczyk dziesiąty, sports.pl [dostęp 2011-04-09]  (pol.).
  23. a b 2006 IAAF World Athletics Final – Discus Throw, iaaf.org [dostęp 2011-04-09]  (ang.).
  24. 7th European Cup Winter Throwing, tilastopaja.org [dostęp 2011-04-09] [zarchiwizowane z adresu 2009-07-18]  (ang.).
  25. Qatar IAAF World Super Tour 2007, iaaf.org [dostęp 2011-04-09] [zarchiwizowane z adresu 2011-06-05]  (ang.).
  26. EAF Bydgoszcz POL 10 June 2007, tilastopaja.org [dostęp 2014-11-21] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-04]  (ang.).
  27. Exxon Mobil Bislett Games, iaaf.org [dostęp 2011-04-09] [zarchiwizowane z adresu 2011-06-05]  (ang.).
  28. Janusz Kusocinski Memorial, iaaf.org [dostęp 2011-04-09] [zarchiwizowane z adresu 2011-06-05]  (ang.).
  29. a b JanuszJ. Rozum JanuszJ., Rekord Polski Małachowskiego w mityngu EAA w Kownie, Polski Związek Lekkiej Atletyki [dostęp 2011-04-09]  (pol.).
  30. a b WC Osaka JPN 25 August – 2 September / 11th World Championships, Nagai Stadium, tilastopaja.org [dostęp 2011-04-09] [zarchiwizowane z adresu 2015-11-23]  (ang.).
  31. a b Janusz Rozum: IV Igrzyska CISM – złoto Małachowskiego, 3 medale Polaków w drugim dniu (pol.). Polski Związek Lekkiej Atletyki. [dostęp 13 września 2014].
  32. a b c Piotr Małachowski w sezonie 2008, tilastopaja.eu [dostęp 2011-04-09]  (ang.).
  33. Qatar Athletic Super Grand Prix 2008, iaaf.org [dostęp 2011-04-09]  (ang.).
  34. a b Rekord Polski Małachowskiego na dobry początek, wiadomosci.onet.pl [dostęp 2011-04-09]  (pol.).
  35. Janusz Kusocinski Memorial (APM-Q), iaaf.org [dostęp 2011-04-09]  (ang.).
  36. Tamex Cup Bydgoszcz POL 1 July 2008, tilastopaja.org [dostęp 2011-04-09] [zarchiwizowane z adresu 2011-07-28]  (ang.).
  37. NC Szczecin POL 4 – 6 July 2008, tilastopaja.org [dostęp 2014-09-13] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-04]  (ang.).
  38. a b AdamA. Suska AdamA., Rekord Polski w rzucie dyskiem Małachowskiego, naszemiasto.pl [dostęp 2011-04-09]  (pol.).
  39. a b 2008 IAAF/VTB Bank World Athletics Final – Discus Throw, iaaf.org [dostęp 2011-04-09]  (ang.).
  40. a b 2008 Olympic Games – Discus Throw – M Qualification, iaaf.org [dostęp 2011-04-09] [zarchiwizowane z adresu 2012-08-02]  (ang.).
  41. Athletics at the 2008 Beijing Summer Games: Men’s Discus Throw Qualifying Round, sports-reference.com [dostęp 2011-04-09]  (ang.).
  42. a b c d 2008 Olympic Games – Discus Throw – M Final, iaaf.org [dostęp 2011-04-09]  (ang.).
  43. a b c Athletics at the 2008 Beijing Summer Games: Men’s Discus Throw, sports-reference.com [dostęp 2011-04-09]  (ang.).
  44. a b c Piotr Małachowski w sezonie 2009, tilastopaja.eu [dostęp 2011-04-09]  (ang.).
  45. RafałR. Bała RafałR., Rekord Polski Małachowskiego, Polski Związek Lekkiej Atletyki [dostęp 2011-04-09]  (pol.).
  46. a b Małachowski wystartuje, eurosport.pl [dostęp 2011-04-09]  (pol.).
  47. a b CISM Sofia BUL 9 – 11 June 2009, tilastopaja.org [dostęp 2014-09-13] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-05]  (ang.).
  48. a b 2009 IAAF World Championships in Athletics – Discus Throw – M Qualification, iaaf.org [dostęp 2011-04-09]  (ang.).
  49. a b c d e 2009 IAAF World Championships in Athletics – Discus Throw, berlin.iaaf.org [dostęp 2011-04-09]  (ang.).
  50. RafałR. Bała RafałR., MŚ W BERLINIE: MAŁACHOWSKI WICEMISTRZEM ŚWIATA!, Polski Związek Lekkiej Atletyki [dostęp 2011-04-09]  (pol.).
  51. a b 2009 IAAF/VTB Bank World Athletics Final – Discus Throw, iaaf.org [dostęp 2011-04-09]  (ang.).
  52. Ożywili mu palec, gwizdek24.se.pl [dostęp 2011-04-09]  (pol.).
  53. RafałR. Bała RafałR., Małachowski po kolejnych badaniach, Polski Związek Lekkiej Atletyki [dostęp 2011-04-09]  (pol.).
  54. a b c d Piotr Małachowski w sezonie 2010, tilastopaja.eu [dostęp 2011-04-09]  (ang.).
  55. Diamentowa Liga: Zwycięstwo Bednarka w Szanghaju (pol.). SportoweFakty.pl. [dostęp 9 kwietnia 2011].
  56. Mityng w Tajpej: Trzy zwycięstwa Polaków, Polski Związek Lekkiej Atletyki  (pol.).
  57. GGala Roma ITA 10 June 2010, tilastopaja.org [dostęp 2011-04-09] [zarchiwizowane z adresu 2011-07-28]  (ang.).
  58. a b ETC Bergen NOR 19 – 20 June 2010, tilastopaja.org [dostęp 2011-04-09]  (ang.).
  59. JanuszJ. Rozum JanuszJ., Diamentowa Liga w Eugene – zwycięstwo Małachowskiego (67.66) życiówka Nogi (13.29), Polski Związek Lekkiej Atletyki [dostęp 2014-09-13]  (pol.).
  60. Pyrrusowe zwycięstwo Pyrek, bielsko.biala.pl [dostęp 2011-04-09]  (pol.).
  61. Aviva Gateshead GBR 10 July 2010 (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 9 kwietnia 2011].
  62. DIAMENTOWA LIGA W GATESHEAD: Zwycięstwo i rekord Polski Małachowskiego, Polski Związek Lekkiej Atletyki [dostęp 2014-09-13]  (pol.).
  63. a b c d e f g 2010 European Athletics Championships – Men’s Discus Throw, sportsresult.com [dostęp 2011-04-09]  (ang.).
  64. a b RafałR. Bała RafałR., Małachowski mistrzem Europy, rekord Polski i brąz sprinterek, Polski Związek Lekkiej Atletyki [dostęp 2011-04-09]  (pol.).
  65. European Championships (Men), gbrathletics [dostęp 2011-04-09]  (ang.).
  66. Piotr Małachowski został kapralem, Polski Związek Lekkiej Atletyki [dostęp 2011-04-09]  (pol.).
  67. Triumf Piotra Małachowskiego w Diamentowej Lidze, Polski Związek Lekkiej Atletyki [dostęp 2014-09-13]  (pol.).
  68. Droga Małachowskiego do diamentu, Polski Związek Lekkiej Atletyki [dostęp 2014-09-13]  (pol.).
  69. Piotr Małachowski i 30 zwycięzców Diamentowej Ligi, Polski Związek Lekkiej Atletyki [dostęp 2011-04-09]  (pol.).
  70. a b JonJ. Mulkeen JonJ., Event Report – Men’s Discus Throw, iaaf.org [dostęp 2011-04-09]  (ang.).
  71. RafałR. Kazimierczak RafałR., Polski mistrz stresuje się jak nigdy dotąd, sports.pl [dostęp 2011-04-09]  (pol.).
  72. Samsung Diamond League Doha / Doha (QAT) – Friday, May 06, 2011 – Discus Throw, iaaf.org [dostęp 2011-05-06]  (ang.).
  73. Małachowski piąty w Dausze, Polski Związek Lekkiej Atletyki [dostęp 2011-05-06]  (pol.).
  74. Małachowski zwycięża w Memoriale Danka, Polski Związek Lekkiej Atletyki [dostęp 2011-05-24]  (pol.).
  75. Turnovskému disku kraloval Malachowski, tyčkařka Ptáčníková dokročila do Tegu, atletika.cz [dostęp 2012-09-08]  (cz.).
  76. Fanny Blankers Koen Games Hengelo NED 28 – 29 May 2011, tilastopaja.org [dostęp 2011-05-29]  (ang.).
  77. SAC W KRAKOWIE: Znakomity Małachowski, rekordowy Kuć, Polski Związek Lekkiej Atletyki [dostęp 2011-06-13]  (pol.).
  78. ETC Stockholm SWE 18 – 19 June 2011, tilastopaja.org [dostęp 2011-06-25] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-04]  (ang.).
  79. 57. MEMORIAŁ KUSEGO: Powrót Włodarczyk, minimum sztafety, Polski Związek Lekkiej Atletyki [dostęp 2011-06-25]  (pol.).
  80. Lekkoatletyczne MŚ: Kontuzja Małachowskiego nie tak poważna, sport.interia.pl [dostęp 2012-02-06]  (pol.).
  81. a b JanuszJ. Rozum JanuszJ., RIO: Złoto Wojciechowskiego i 4x400m, Polski Związek Lekkiej Atletyki [dostęp 2011-07-24]  (pol.).
  82. AndrzejA. Czech AndrzejA., Kontuzja Małachowskiego na MŚ wojska, slowosportowe.pl [dostęp 2011-08-09]  (pol.).
  83. MŚ: kontuzja Małachowskiego nie tak poważna, sport.wp.pl [dostęp 2011-08-09]  (pol.).
  84. DN Galan, Samsung Diamond League, Olympic Stadium / Stockholm SWE 28 – 29 July 2011, tilastopaja.org [dostęp 2011-08-09]  (ang.).
  85. MP W BYDGOSZCZY: Majewski złoty po raz 9-ty, Polski Związek Lekkiej Atletyki [dostęp 2012-11-20]  (pol.).
  86. a b 2011 IAAF World Championships – Men’s Discus Throw, daegu2011.iaaf.org [dostęp 2011-10-02]  (ang.).
  87. WK Zürich SUI 7 – 8 September 2011 24th Weltklasse, Stadion Letzigrund, tilastopaja.org [dostęp 2013-01-30] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-05]  (ang.).
  88. Finał ligi: AZS-AWF Kraków obronił tytuł, pzla.pl [dostęp 2012-05-03]  (pol.).
  89. ISTAF Berlin GER 11 September 2011, tilastopaja.org [dostęp 2012-05-03]  (ang.).
  90. Hanzekovic Zagreb CRO 13 September 2011, tilastopaja.org [dostęp 2012-05-03] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-12]  (ang.).
  91. Skolimowska Warszawa POL 20 September 2011 / 2nd Kamila Skolimowska Memorial, tilastopaja.org [dostęp 2013-01-30] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-12]  (ang.).
  92. Lekkoatletyka. Małachowski: Trzy operacje wystarczą, sport.pl [dostęp 2012-05-03]  (pol.).
  93. „A dziś co panu dolega, panie Małachowski?, przegladsportowy.pl [dostęp 2012-05-03]  (pol.).
  94. Czy wicemistrz olimpijski powtórzy wspaniały sezon? Zaczyna podobnie, Sport.pl [dostęp 2012-05-02]  (pol.).
  95. a b Dalekie rzuty w Białymstoku, pzla.pl [dostęp 2012-05-03]  (pol.).
  96. JanuszJ. Rozum JanuszJ., Diamentowa Liga: zwycięstwo Małachowskiego, pzla.pl [dostęp 2012-05-12]  (pol.).
  97. JanuszJ. Rozum JanuszJ., Halle: Majewski 21.12, Glanc 65.34, Małachowski 68.94, pzla.pl [dostęp 2012-05-21]  (pol.).
  98. II dzień rywalizacji w Bielsku-Białej, Polski Związek Lekkiej Atletyki [dostęp 2013-02-02]  (pol.).
  99. a b JanuszJ. Rozum JanuszJ., Piotr Małachowski piąty w finale IO, pzla.pl [dostęp 2012-08-08]  (pol.).
  100. Trzeci diament Małachowskiego, pzla.pl [dostęp 2015-09-04]  (pol.).
  101. a b Zbigniew Jonik i JanuszZ.J.J. Rozum Zbigniew Jonik i JanuszZ.J.J., Historia Zimowego Pucharu Europy w Rzutach, Polski Związek Lekkiej Atletyki [dostęp 2011-04-09]  (pol.).
  102. 2007 IAAF/VTB Bank World Athletics Final – Discus Throw, iaaf.org [dostęp 2011-04-09]  (ang.).
  103. RafałR. Bała RafałR., SKŁAD REPREZENTACJI NA DME W SZTOKHOLMIE, Polski Związek Lekkiej Atletyki [dostęp 2011-06-13]  (pol.).
  104. RafałR. Bała RafałR., MŚ W DAEGU: Wyniki Polaków w IV dniu, Polski Związek Lekkiej Atletyki [dostęp 2011-08-31]  (pol.).
  105. DME w Gateshead: Polacy na piątym miejscu, pzla.pl [dostęp 2013-06-27]  (pol.).
  106. European Athletics Championships 2014 Discus Throw Men [dostęp 2014-08-20] [zarchiwizowane z adresu 2014-10-23]  (ang.).
  107. Discus Throw Men – 15 IAAF World Championships – Beijing (National Stadium) PR of China 22 Aug 2015 – 30 AUG 2015 [dostęp 2015-08-30]  (ang.).
  108. Lekkoatletyczne ME. Piotr Małachowski mistrzem Europy w rzucie dyskiem (pol.). sport.interia.pl. [dostęp 2016-07-09].
  109. Athletics – Men's Discus Throw – Final Results (ang.). 13 sierpnia 2016. [dostęp 2016-08-15].
  110. World Rankings – Men’s Discus (ang.). trackandfieldnews.com. [dostęp 6 września 2016].
  111. NC-j Bielsko-Biala POL 29 – 30 June 2002, tilastopaja.org [dostęp 2011-04-12] [zarchiwizowane z adresu 2011-07-28]  (ang.).
  112. NC-j Biala Podlaska POL 13 – 14 September 2003, tilastopaja.org [dostęp 2011-04-12] [zarchiwizowane z adresu 2011-07-28]  (ang.).
  113. NC-j Gdansk POL 4 – 5 September 2004, tilastopaja.org [dostęp 2011-04-12] [zarchiwizowane z adresu 2011-07-28]  (ang.).
  114. NC-j Kraków POL 27 – 28 August 2005, tilastopaja.org [dostęp 2011-04-12] [zarchiwizowane z adresu 2011-07-28]  (ang.).
  115. a b c d e f g Janusz Waśko, John Brant, György Csiki, Andrzej Socha: National Records Evolution 1912 – 2012. Zamość: 2013, s. 144. ISBN 978-83-62033-30-0.
  116. MirkoM. Jalava MirkoM., Event Report – Men’s Discus Throw – Final, berlin.iaaf.org [dostęp 2011-04-09] [zarchiwizowane z adresu 2012-06-10]  (ang.).
  117. Diamentowa Liga: rekord Polski Małachowskiego, szybki bieg Gaya, sport.onet.pl [dostęp 2011-04-09]  (pol.).
  118. REKORD POLSKI MAŁACHOWSKIEGO!, pzla.pl [dostęp 2013-06-13]  (pol.).
  119. All-time men’s best discus throw, alltime-athletics.com [dostęp 2013-06-08]  (ang.).
  120. Results – Discus Throw Men, fbk-games.nl [dostęp 2013-06-08]  (ang.).
  121. M.P. z 2016 r. poz. 1225 – pkt 3.
  122. Noworoczne Spotkanie Polskiej Rodziny Olimpijskiej. prezydent.pl, 2017-01-09. [dostęp 2017-01-09].
  123. M.P. z 2010 r. nr 27, poz. 258 – pkt 3.
  124. M.P. z 2009 r. nr 25, poz. 339 – pkt 21.

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Piotr Małachowski (lekkoatleta)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy