Piotr Nurowski


Piotr Nurowski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Piotr Jan Nurowski (ur. 20 czerwca 1945 w Sandomierzu[1][2], zm. 10 kwietnia 2010 w Smoleńsku) – polski działacz sportowy i społeczny, przedsiębiorca, od 2005 do 2010 prezes PKOl.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Syn Czesława i Janiny Nurowskich. W 1967 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Przez krótki czas był sprawozdawcą sportowym w Polskim Radiu. W czasie studiów rozpoczął działalność w Związku Młodzieży Socjalistycznej, na początku jako szef koła ZMS na Wydziale Prawa UW, szef organizacji dzielnicowej na warszawskim Żoliborzu, a następnie kierownik wydziału propagandy i prasy Zarządu Głównego.

W 1972 został wiceprezesem Polskiego Związku Lekkiej Atletyki ds. młodzieżowo-wychowawczych. Rok później jako najmłodszy na świecie szef narodowego związku sportowego został wybrany prezesem PZLA. Tę funkcję pełnił do 1976 oraz w latach 1978–1980.

Członek Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W drugiej połowie lat 70. pełnił funkcję kierownika wydziału propagandy i kultury Komitetu Wojewódzkiego PZPR, nadzorował m.in. stołeczną prasę i telewizję. W latach 1973–1976 sprawował mandat radnego Rady Narodowej miasta stołecznego Warszawy[3].

Od 1981 pracownik Ministerstwa Spraw Zagranicznych: I sekretarz ambasady w Moskwie (1981–1984), pracownik Departamentu Azji, Afryki i Australii w MSZ (1984–1986), radca ambasady w Rabacie (Maroko, 1986–1991).

Po 1991 związał się z Zygmuntem Solorzem i zajął się działalnością biznesową w jego spółkach. W latach 1991–1992 dyrektor biura handlowego spółki Solpol. W 1992 zaangażował się w tworzenie stacji telewizyjnej Polsat, członek Zarządu Polskiej Telewizji Satelitarnej Polsat S. A. (1992–1998), członek Rady Nadzorczej Telewizji Polsat S. A. (od 1998). Pełnił również funkcję prezesa Zarządu Elektrimu.

W lutym 2005 wybrany na stanowisko prezesa Polskiego Komitetu Olimpijskiego. Funkcję tę pełnił społecznie – nie pobierał za nią wynagrodzenia[4].

Grób Piotra Nurowskiego (sierpień 2011) (kwiecień 2010)

Zginął 10 kwietnia 2010 w katastrofie polskiego samolotu Tu-154M w Smoleńsku w drodze na obchody 70. rocznicy zbrodni katyńskiej[5]. 19 kwietnia 2010 został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[6]. Został pochowany w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie[7].

8 października 2010 na skwerze im. Olimpijczyków i Sław Sportu Ziemi Raciborskiej w Raciborzu odsłonięto tablicę pamiątkową upamiętniającą ofiary katastrofy w Smoleńsku, w tym szczególnie Piotra Nurowskiego[8].

W listopadzie 2010 został pośmiertnie odznaczony Orderem Zasługi Europejskiego Komitetu Olimpijskiego[9], w sierpniu 2011 natomiast ta sama organizacja ustanowiła ku jego pamięci nagrodę dla Najlepszego Młodego Zawodnika Europy (Best European Young Athlete)[10][11].

Od 2015 roku w podwarszawskim Konstancinie, którego był mieszkańcem odbywa się 10 kilometrowy Bieg Pamięci w którym udział biorą wybitni polscy olimpijczycy[12]

Był bratem Marcina Nurowskiego.

Współpraca z wywiadem wojskowym PRL | edytuj kod

W latach 1986–1990, przebywając na placówce w Maroku, wykonywał zadania związane z obronnością kraju jako współpracownik Zarządu II Sztabu Generalnego o pseudonimie operacyjnym „TUR”; współpraca zakończyła się w listopadzie 1990[13].

Kwestia współpracy z WSI | edytuj kod

W styczniu 2007 w programie 30 minut postawiono mu zarzut współpracy z Wojskowymi Służbami Informacyjnymi jako kadrowy oficer pod przykryciem (OPP) pseud. „TUR”[14][15]. Redakcja programu Misja Specjalna ujawniła szczegóły jego współpracy z WSI: w 1997 „Tur” przekazywał informacje o pobycie Włodzimierza Cimoszewicza w Izraelu i „był zaangażowany” w sprawę lustracyjną Józefa Oleksego. Według akt WSI, Nurowski miał sugerować, że pomagał Oleksemu w „minimalizowaniu skutków” jego procesu lustracyjnego; miał też zadbać, by Polsat „naświetlał właściwie” ten proces. Józef Oleksy i jego adwokat – mec. Wojciech Tomczyk zaprzeczyli temu w materiale Misji specjalnej.

Sąd Okręgowy w Warszawie w 2009 orzekł w nieprawomocnym wyroku, że Ministerstwo Obrony Narodowej ma przeprosić Piotra Nurowskiego, za nieprawdziwe twierdzenia zawarte w ujawnionym w lutym 2007 raporcie z weryfikacji WSI, jakoby w latach 90. był on ich tajnym współpracownikiem[16] Wyrok uprawomocnił się 3 marca 2010, a 22 października 2012 minister obrony narodowej wydał odpowiednie ogłoszenie[17].

Przypisy | edytuj kod

  1. PIOTR NUROWSKI (1945-2010) (pol.). pkol.pl, 2010-04-11. [dostęp 2010-04-11].
  2. Prezes Nurowski nie żyje (pol.). interia.pl, 2010-04-11. [dostęp 2010-04-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-14)].
  3. Lista radnych StRN wybranych w dniu 9 bm.. „Życie Warszawy”. nr 296, s. 12, 1973-12-12. 
  4. Janusz Pindera: Wielki pasjonat sportu (pol.). rp.pl, 2010-04-10. [dostęp 2010-05-17].
  5. Tragedia pod Smoleńskiem. pkol.pl, 2010-04-10. [dostęp 2010-04-10].
  6. Pierwotnie, 16 kwietnia 2010 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, jednak tę decyzję następnie anulowano. M.P. z 2010 r. nr 40, poz. 587 M.P. z 2010 r. nr 40, poz. 588 M.P. z 2010 r. nr 40, poz. 587.
  7. Pogrzeb Piotra Nurowskiego (pol.). sportowefakty.pl, 2010-04-19. [dostęp 2010-04-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-09-10)].
  8. Pamięci Piotra Nurowskiego... (pol.). rafako.com.pl, 2010-10-18. [dostęp 2012-09-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-09-09)].
  9. 39th EOC Assembly pays homage to Piotr Nurowski (ang.). eurolympic.org. [dostęp 2012-12-25].
  10. 1ST BEST YOUNG EUROPEAN ATHLETE AWARD : CANDIDATURES ACCEPTED UNTIL AUGUST 31ST (ang.). eurolympic.org. [dostęp 2012-12-25].
  11. Tobiasz Lis może zostać Najlepszym Młodym Zawodnikiem Europy! (pol.). pzkol.pl. [dostęp 2012-12-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-03)].
  12. Patryk Siepsiak: Pobiegną ku pamięci Piotra Nurowskiego (pol.). konstancinjeziorna.pl, 2015-06-02. [dostęp 2017-05-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-05-18)].
  13. Nurowski: Pracowałem dla wywiadu, ale nie dla WSI (pol.). dziennik.pl, 2007-10-12. [dostęp 2017-05-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-05-17)].
  14. Łukasz Medeksza: WSI sterowały TVP i Polsatem? (pol.). pardon.pl,, 2007-01-27. [dostęp 2012-09-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-09-06)].
  15. Nurowski: Pracowałem dla wywiadu, ale nie dla WSI (pol.). dziennik.pl, 2007-01-28. [dostęp 2017-05-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-05-18)].
  16. PAP: Sąd rozstrzygnął.... pkol.pl, 2009-10-26. [dostęp 2010-04-10].
  17. Ogłoszenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 października 2012 r. (Dz.Urz.MON 2012 Poz. 406). dz.urz.mon.gov.pl, 2012-10-22. [dostęp 2012-10-24].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Piotr Nurowski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy