Piotr Winczorek


Piotr Winczorek w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Grób Piotra Winczorka na cmentarzu Powązkowskim

Piotr Henryk Winczorek (ur. 21 sierpnia 1943 w Warszawie, zm. 9 lutego 2015[1] tamże) – polski prawnik, profesor nauk prawnych, członek Trybunału Stanu.

Życiorys | edytuj kod

Studiował na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego w latach 1961–1966. Wykształcenie uzupełnił później w Nancy (w latach 1972–1973). Po studiach podjął pracę na macierzystym wydziale (1966), zajmując kolejne stanowiska. W 1972 uzyskał stopień doktora, habilitował się w 1988. Był zastępcą dyrektora i dyrektorem Instytutu Nauk o Państwie i Prawie, kierował także Katedrą Filozofii Prawa i Nauki o Państwie[2].

W 1997 uzyskał tytuł profesora nauk prawnych. Specjalizował się w zakresie nauki o państwie oraz prawie konstytucyjnym. Poza WPiA UW wykładał także na Wydziale Administracji Wyższej Szkoły Administracji Publicznej w Ostrołęce[3].

Był działaczem Stronnictwa Demokratycznego oraz wiceprzewodniczącym Centralnego Sądu CK SD. W 1989 kandydował na posła z poparciem Stronnictwa w okręgu Warszawa–Mokotów[4]. W latach 1989–1991 pełnił funkcję zastępcy członka, a od 1991 do 1993 członka Trybunału Stanu. W latach 1994–1998 wchodził w skład Rady Legislacyjnej przy Prezesie Rady Ministrów. Od 1993 do 1997 był członkiem, a następnie przewodniczącym Zespołu Stałych Ekspertów Komisji Konstytucyjnej Zgromadzenia Narodowego[2]. W 1996 został członkiem zespołu Komitetu Badań Naukowych oceniającego wnioski o granty z dziedziny nauk prawnych. Publikował na łamach czasopism, m.in. w „Rzeczpospolitej”, wydał też liczne pozycje książkowe, w tym podręczniki akademickie.

Postanowieniem prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego z dnia 3 maja 1997, w uznaniu wybitnych osiągnięć w kształtowaniu prawnych podstaw demokratycznego i praworządnego państwa ze szczególnym uwzględnieniem zasług w tworzeniu nowej Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[5]. W 2014 prezydent Bronisław Komorowski, za wybitne zasługi w kształtowaniu zasad demokratycznego państwa prawa, nadał mu Krzyż Komandorski tego orderu[6].

Piotr Winczorek zmarł 9 lutego 2015. Uroczystości pogrzebowe odbyły się 17 lutego 2015 w kościele pw. św. Karola Boromeusza w Warszawie. Został pochowany w grobie rodzinnym na Starych Powązkach[7].

Wybrane publikacje | edytuj kod

  • Demokracja u schyłku XX wieku (współautor Władysław T. Kulesza), Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1992, s. 100, ​ISBN 83-02-04959-X​.
  • Doktryny „socjalizmu samorządowego” we Francji i Jugosławii, Warszawa 1989
  • Dyskusje konstytucyjne, Warszawa 1996
  • Komentarz do Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., Warszawa 2000
  • Miejsce i rola SD w strukturze politycznej PRL (zagadnienia wybrane), Warszawa 1975
  • Prawo i polityka w czasach przemian, Warszawa 1995
  • Prawo konstytucyjne Rzeczpospolitej Polskiej. Podręcznik dla studentów studiów nieprawniczych, Warszawa 2003
  • Teoria państwa i prawa (współautor), Warszawa 1986
  • Ustrój konstytucyjny Rzeczypospolitej Polskiej z tekstem Konstytucji z 2 IV 1997 r. (współautor), Warszawa 1998
  • Wstęp do nauki o państwie, Warszawa 1995[8].

Przypisy | edytuj kod

  1. Wybitny prawnik i konstytucjonalista. Nie żyje prof. Piotr Winczorek. tvp.info, 9 lutego 2015. [dostęp 2015-02-09].
  2. a b Prof. dr hab. Piotr Winczorek. edukacjaprawnicza.pl. [dostęp 2015-02-09].
  3. Piotr Winczorek w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2015-02-09].
  4. „Myśl Demokratyczna” nr 5/1989
  5. M.P. z 1997 r. nr 42, poz. 425
  6. M.P. z 2014 r. poz. 690
  7. Nekrologi: Piotr Winczorek. wyborcza.pl, 13 lutego 2015. [dostęp 2015-02-15].
  8. Wykaz publikacji w katalogu Biblioteki Narodowej. [dostęp 2015-02-09].
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Piotr Winczorek" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy