Pistolet PB


Pistolet PB w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

PB (ros. ПБ) – radziecki wyciszony pistolet samopowtarzalny.

PB został wprowadzony do uzbrojenia w 1967 roku. Jego konstruktor A. Dieragin odpowiednio zaadoptował do nowych zadań standardowy radziecki pistolet PM. Po przeniesieniu sprężyny powrotnej do chwytu pistoletowego (w PM otacza ona lufę) lufę otoczono komorą wstępnego rozprężania gazów prochowych. Dodatkowo do broni może być dołączony tłumik dźwięku, który dla wygody transportu jest dzielony na dwie części i przechowywany we wspólnej dwukomorowej kaburze[1]. Strzał z broni bez założonego tłumika jest niewytłumiony, ale ma nietypowy odgłos utrudniający wykrycie stanowiska strzelającego. W krytycznej sytuacji możliwe jest oddanie strzału bez nakręconej zewnętrznej części tłumika[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e Walter Schultz: 1000 ręcznej broni palnej. s. 258.

Bibliografia | edytuj kod

  • Sergiusz Mitin. Broń rosyjskich komandosów cz. 1. „Raport-wto”. 2003. nr 1. s. str. 46-48. ISSN 1479-270X
  • Walter Schultz: 1000 ręcznej broni palnej. Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk, 2011, s. 260. ISBN 978-83-7708-745-9.
Na podstawie artykułu: "Pistolet PB" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy