Piszkowice


Na mapach: 50°28′08″N 16°35′22″E/50,468889 16,589444

Piszkowice w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Galeria: kościół, pawilon ogrodowy Kościół w Piszkowicach Kościół w Piszkowicach Kościół Kościół Pawilon ogrodowy Pawilon ogrodowy Pawilon ogrodowy Piszkowice Galeria:dwór, spichlerz, młyn, Dwór w Piszkowicach Spichrz w Piszkowicach Młyn w Piszkowicach Młyn od strony kanału Tabliczka na moście przy młynie Piszkowice. Kolumna

Piszkowice (niem. Pischkowitz) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, w gminie Kłodzko, w północnej części Kotliny Kłodzkiej.

Spis treści

Położenie | edytuj kod

Piszkowice leżą na granicy Doliny Ścinawki i południowo-wschodniego krańca Wzgórz Ścinawskich, na wysokości około 295–335 m n.p.m.[1]

Podział administracyjny | edytuj kod

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wałbrzyskiego.

Nazwa | edytuj kod

Pierwotnie wieś nazywała się Pischkowitz, dopiero w 1937 roku ówczesna administracja niemiecka dokonała zmiany tej historycznej nazwy pochodzenia słowiańskiego na Pischkowitz na formę Schloßhübel[3].

Historia | edytuj kod

Pierwsza wzmianka o Piszkowicach pochodzi z 1340 roku i mówi o istniejącym we wsi dworze i kościele[3]. Miejscowość niemal nieprzerwanie od 1346 roku do początku XIX wieku należała do rodziny von Haugwiztów, którzy mieli tu swoją siedzibę rodową[3]. W XV wieku miejscowość była znana z ogrodnictwa i sadownictwa[3]. W czasie wojny trzydziestoletniej ówczesnemu właścicielowi Piszkowic Dittrichowi von Haugwitz skonfiskowano posiadłość za sprzyjanie protestantom i przekazano dowódcy twierdzy kłodzkiej hrabiemu Adamowi Berce[3]. W następnych latach wieś miała kilku kolejnych właścicieli, a w 1626 roku powróciła w ręce Dittricha von Haugwitza, który przyjął katolicyzm i odzyskał swoje dobra[3].
W drugiej połowie XVII wieku zbudowano w Piszkowicach okazały barokowy pałac położony na skalnym cyplu, stąd nazwano go „kłodzkim Książem[3]. Bywali w nim znakomici goście między innymi: król pruski Fryderyk II Wielki i wysokiej rangi dowódcy wojskowi uczestniczący w wojnach na terenie ziemi kłodzkiej[3].
Na początku XIX wieku w miejscowości były: dwa folwarki, wapiennik, młyn wodny, kościół i szkoła, a w parku pałacowym bażanciarnia[3]. W roku 1819 zmarł ostatni przedstawiciel rodu Haugwitzów i majątek przeszedł na własność barona Friedricha Falkenhausena, a następnie często zmieniał właścicieli[3]. Od roku 1879, kiedy wybudowano stację kolejową w pobliskich Bierkowicach, wieś stała się popularna wśród turystów, chętnie odwiedzających pałac[3].
Po 1945 roku zabudowania folwarczne przejął PGR, a w pałacu urządzono szkołę[3]. W 2015 roku pałac został kupiony przez osobę prywatną i obecnie (2017) trwa w nim remont[4].

Właściciele[5] | edytuj kod

  • von Haugwitzowie:
    • Otto (1346–1369)
    • 1373 – Tamon
    • Heinrich
    • Rüdiger
    • Hans (1499–1528)
    • Georg (–1560)
    • Heinrich (1539–1603)
    • Magdalena (–1643) żona Heinricha Stillfrieda-Rattonitza
    • 1558 – Wenzel
    • Diettrich
    • 1594 – Hans i Heinrich
    • 1598 – Hans
    • 1607 – 1622 Dittrich
  • 1622–1626 Adam Gottfried Berka z Dubé i Lípy (Adam Gottfried Berka von der Daube und Leippe)
  • 1626 – hrabina Kolowrat
  • 1626 – Anna Kolonna von Wels
  • von Haugwitzowie:
    • 1626 – 1643 Dittrich
    • Wolf Dietrich
    • 1644 – Heinrich i Bernhard
    • 1655 – Wenzel Heinrich (–1691)
    • Maximilian Ferdinand (–1715)
    • Franz Anton (1678–1749)[6]
    • 1782 hr. Wenzel ( 1748–)[7]
    • do 1818(9) – Anton
  • baron Friedrich A. Falkenhausen
  • 1840–1845 – hrabina Falkenhausen de domo Magnis
  • od 1876 – von Zedllitz-Neukirchowie
    • 1876 – baron Georg
    • 1890 – baron Theodor
  • 1893–1910, 1926 – Wolfgang Moritz von Eichborn z Wrocławia
  • 1937 – Rudolf Salfeld
  • po 1945 – w pałacu mieściła się szkoła
  • 1998 – po raz pierwszy pałac został sprzedany

Zabytki | edytuj kod

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są obiekty[8]:

  • kościół parafialny pw. św. Jana Chrzciciela, wzmiankowany w 1384 roku, przebudowany w XVIII i XIX wieku[3],
  • zespół pałacowy, przebudowany w 1722 r.[9], z XVIII–XIX w., w skład którego wchodzą:
  • zespół dworski (młyński, folwarczny), obecnie nr 59, w skład którego wchodzą
    • dwór, z XVI/XVII w.
    • spichrz murowany, 3-kondygnacyjny z 1839 r.
    • młyn, z 1838 r.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 15: Kotlina Kłodzka i Rów Górnej Nysy. Wrocław: I-BiS, 1993, s. 335-340. ISBN 83-85773-06-1.
  2. GUS: Ludność – struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  3. a b c d e f g h i j k l m Waldemar Brygier, Tomasz Dudziak: Ziemia Kłodzka. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Rewasz", 2010, s. 404. ISBN 978-83-89188-95-3.
  4. Pałac Piszkowice. W: wyborcza.pl [on-line]. [dostęp 2017-01-26].
  5. Romuald M. Łuczyński: Zamki, dwory i pałace w Sudetach. Legnica: 2008, s. 298–299. ISBN 978-83-89102-63-8.
  6. Franz Anton von Haugwitz auf Pischkowitz. www.geni.com. [dostęp 30.09.2015].
  7. Wenzel Johann Franz Deodat Heinrich Graf von Haugwitz Freiherr auf Pischkowitzin zu Pischkowitz. www.geni.com. [dostęp 29.07.2016].
  8. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 68. [dostęp 4 sierpnia 2012].
  9. Romuald M. Łuczyński: Zamki, dwory i pałace w Sudetach. Legnica: 2008, s. 301. ISBN 978-83-89102-63-8.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Piszkowice" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy