Plebs (średniowiecze i nowożytność)


Plebs (średniowiecze i nowożytność) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Plebs, żebracy na moście Wymiany w Paryżu

Plebs – w średniowieczu i czasach nowożytnych najniższa warstwa ludności miejskiej (najbiedniejsi), pozbawiona obywatelstwa miejskiego, złożona między innymi z robotników najemnych, służby, „marginesu społecznego” (żebracy, przestępcy, prostytutki), a także czeladników i terminatorów.

Plebsem nazywano mieszkańców miast, którzy nie należeli ani do patrycjatu (warstwy najwyższej), ani do pospólstwa (warstwy pośredniej). Jako pozbawieni praw obywatelskich nie mieli oni praw politycznych i możliwości udziału we władzy[1].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Wielka Encyklopedia PWN. Tom 21. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2004, s. 152. ISBN 83-01-14115-8.

Bibliografia | edytuj kod

  • Bogdan Snoch: Szkolny słownik historii Polski od pradziejów do roku 1795, wydanie 1995, s. 90.
Na podstawie artykułu: "Plebs (średniowiecze i nowożytność)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy