Plemiona lechickie


Plemiona lechickie w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Osadnictwo słowiańskie na obszarze obecnego Berlina ok. 1150 r.

Plemiona lechickie – grupa plemion zachodniosłowiańskich, trzecia obok grupy plemion czeskich i plemion łużyckich. Z grupy tej wydzieliły się dwa lub trzy odłamy: plemiona polskie, plemiona połabskie i plemiona pomorskie (przy stosowaniu podziału na dwa odłamy zaliczane do plemion polskich[1]). Słowianie z grupy plemion lechickich zasiedlają południowy brzeg Bałtyku.

Do grupy tej zaliczają się:

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Hasło "Słowianie zachodni". W: Mały słownik antropologiczny. Warszawa: WP, 1976, s. 431.
Na podstawie artykułu: "Plemiona lechickie" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy