Południowa Konwencja Baptystów


Południowa Konwencja Baptystów w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Południowa Konwencja Baptystów (ang. Southern Baptist Convention, SBC) – największa protestancka organizacja wyznaniowa w Stanach Zjednoczonych skupiająca stanowe konwencje i lokalne zbory baptystyczne głównie w południowej części kraju. Łącznie do Południowej Konwencji Baptystycznej należy blisko 14,8 milionów członków zrzeszonych w ponad 47 456 zborach[1].

Południowa Konwencja Baptystów jest największą na świecie denominacją baptystyczną oraz największą zarówno baptystyczną, jak i protestancką wspólnotą religijną w Stanach Zjednoczonych oraz drugą co do wielkości denominacją chrześcijańską w Stanach Zjednoczonych po Kościele Rzymskokatolickim.

Słowo ''Południowa'' w nazwie Południowej Konwencji Baptystów wynika z tego, że została ona zorganizowana w 1845 r. w miejscowości Augusta w stanie Georgia przez baptystów z południowych Stanów Zjednoczonych, którzy podzielili się z północnymi baptystami w kwestii niewolnictwa, szczególnie w kwestii tego, czy właściciele niewolników mogliby służyć jako misjonarze[2].

Po amerykańskiej wojnie secesyjnej nastąpił kolejny rozłam, kiedy to większość wyzwolonych czarnoskórych mieszkańców południa ustanowiła niezależne tzw. Czarne Zbory, stowarzyszenia regionalne oraz konwencje państwowe i narodowe, na przykład takie jak Narodowa Konwencja Baptystyczna, która pod koniec XIX wieku stała się drugą co do wielkości konwencją baptystyczną.

W związku z typową dla baptystów tradycją silnej autonomii zborów lokalnych Konwencja jest bardziej organizacją współpracy, a władze organizacji nie mają prawa narzucać niczego zborom członkowskim. Każdy ze zborów ma swobodę w:

  • przystąpieniu i wystąpieniu z organizacji
  • zatrudnianiu i zwalnianiu pracowników zborów
  • samodzielnym określaniu wymagań wobec swoich członków
  • opracowaniu własnego „Wyznania Wiary”
  • określeniu stopnia udziału w programach realizowanych przez Południową Konwencję Baptystyczną

Spis treści

Historia | edytuj kod

Pierwszy baptystyczny zbór w Augusta (Georgia)

Denominacja utworzona została w 1845 roku ze względu na stosunek do niewolnictwa. W latach 1940-1960 liczba członków Południowej Konwencji Baptystów podwoiła się i osiągnęła 10 milionów. W roku 1985 liczba południowych baptystów wzrosła do 14,4 miliona[3].

Od lat 40. XX wieku Południowa Konwencja Baptystów odeszła od części swojej regionalnej i historycznej identyfikacji. Zwłaszcza od końca XX wieku Konwencja zintensyfikowała swoją działalność misyjną wśród grup mniejszościowych i stała się znacznie bardziej zróżnicowana. Ponadto, chociaż Południowych Konwencja Baptystów jest nadal silnie skoncentrowana w południowych Stanach Zjednoczonych, ma kościoły członkowskie w całych Stanach Zjednoczonych i 41 stowarzyszonych konwencji stanowych[4]. Zarówno Konwencje stanowe jak i poszczególne zbory są silnie ewangelikalne w swojej doktrynie i praktyce.

Podkreślają znaczenie indywidualnego doświadczenia nawrócenia, potwierdzonego przez osobę nawróconą chrztem poprzez zanurzenie , odrzucają praktykę chrztu niemowląt.

W 2004 roku Południowa Konwencja Baptystów wystąpiła ze Światowego Związku Baptystycznego i jest największą wspólnotą baptystyczną nie należącą do tej instytucji. Niektóre ze zborów i konwencji stanowych tworzących Południową Konwencję Baptystów wykorzystują swoje prawo do autonomii należąc niezależnie do obu organizacji.

W latach 90. XX wieku zaczął maleć udział procentowy w stosunku do populacji amerykańskiej[5]. Wzrost liczby członków (w liczbach bezwzględnych), utrzymywał się jeszcze do roku 2006. W 2007 liczba członków spadła o około 40 tysięcy[6]. Od tego czasu utrzymuje się stały spadek liczby wiernych[7][8]. W 2018 roku liczba członków Południowej Konwencji Baptystów wynosiła 14 813 234 zgromadzonych w 47 456 zborach.

Przy takiej tendencji w roku 2050 liczba wiernych tej denominacji może stanowić połowę stanu z roku 2006.

Znani południowi baptyści | edytuj kod

Liderzy Południowej Konwencji na spotkaniu z prezydentem Bushem (2006)

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Eileen Lindner, ed. Yearbook of American and Canadian Churches 2010 p. 11; the United Methodist Church is second with 8 million members.
  2. Report on Slavery and Racism in the History of the Southern Baptist Theological Seminary 2018
  3. John Micklethwait, Adrian Wooldridge Powrót Boga, 2011, s. 122.
  4. Southern Baptist Convention > About Us, www.sbc.net [dostęp 2019-08-03]  (ang.).
  5. RCS comparison 1990–2000. Namb. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-01-18)]..
  6. Baptists 4 ethics. 2008-04-30. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-09-10)].
  7. Jonathan Meritt: What Southern Baptists must do to slow their decline. Religion News Service, Jun 11, 2013.
  8. Travis Lotter: Southern Baptist Convention Membership Declined For Seventh Year. Huffington Post, 05/29/2014.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (związek wyznaniowy):
Na podstawie artykułu: "Południowa Konwencja Baptystów" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy