Pocałuj mnie, głuptasie


Pocałuj mnie, głuptasie w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Pocałuj mnie, głuptasie (ang. Kiss Me, Stupid) – amerykańska komedia romantyczna z 1964 roku w reżyserii Billy’ego Wildera.

Obsada | edytuj kod

Opis | edytuj kod

Orvil i Barney są amatorskimi kompozytorami z małego miasteczka Climax. Barney pracuje jako mechanik samochodowy, Orvil udziela lekcji gry na pianinie. Oboje marzą o karierze, zwłaszcza Barney. Orvila bardziej od muzyki interesuje jego piękna żona, Zelda, o którą jest nieustannie zazdrosny. I wtedy muzycy dostają swoją szansę - w stacji benzynowej Barneya zatrzymuje się popularny piosenkarz, Dino Martini. Chociaż nie jest zainteresowany muzykami-amatorami, to Barney knuje intrygę i celowo psuje samochód Dinu, tak, że ten musi się zatrzymać na noc u Spoonera. Ku grozie Orvila, Dino okazuje się być nimfomanem i chce spędzić noc z Zeldą, której akurat nie ma w domu. Barney wymyśla plan, by Orvil pokłócił się ze swoją żoną, by ta na jedną noc nie była w domu, a On sprowadzi z podmiejskiego baru „Pępek” kelnerkę, która będzie udawać żonę Orvila dla Dina. Plan, nie bez przeszkód, dochodzi do skutku. Zelda wyjeżdża do domu rodziców, a kelnerka-prostytutka, Paulie „Lufa”, udaje żonę Orvila. Udało się również sprzedać kilka piosenek, m.in. „Sweet Sofia be Mine”. Nie interesuje się jednak Dinem, o którym sądzi, że nie jest gentelmanem, lecz samym Orvilem, w którym odkrywa duży talent muzyczny. Tymczasem Zelda wraca i wraz z Barneyem obserwują akcję, która odbywa się w jej domu - Orvil tańczy z Polly, a Dino siedzi zażenowany. Widząc to Zelda ucieka do baru „Pępek”, gdzie się upija. Przełożona baru, Duża Berta, przenosi Zeldę do przyczepy, w której mieszka Polly. Dino, który został wywalony z domu przez Orvila, jedzie do „Pępka” i pyta o dobrą kobietę na noc. Barman podpowiada mu, by poszedł do przyczepy Polly „Lufy”. Gdy Zelda widzi Dina zaczyna rozumieć co się wydarzyło w jej domu. Tej samej nocy Orvil zdradza swoją żonę z Polly, która udaje już dla niego Zeldę, a Zelda zdradza Orvila z Dinem, dla którego udaje Polly. Nad ranem Polly wraca do Zeldy i wszystko sobie tłumaczą. Polly dostaje pieniądze na samochód, na które pracuje od lat w „Pępku”. Zelda wnosi z kolei pozew o rozwód. Przed domem sądu Orvil, Zelda i Barney patrzą w telewizji na Dina, który śpiewa na ekranie utwór „Sweet Sofia be mine”. Marzenia Barneya i Orvila zostają spełnione - oboje zyskają na piosence koło miliona i rozdają autografy. Zelda przebacza natomiast mężowi słowami „Pocałuj mnie, głuptasie”.

Ciekawostki | edytuj kod

  • Dean Martin gra w filmie parodię samego siebie.
Na podstawie artykułu: "Pocałuj mnie, głuptasie" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy