Pochówek ciałopalny


Pochówek ciałopalny w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Pochówek ciałopalnyobrządek pogrzebowy po spaleniu ciała zmarłego, pochówki ciałopalne podzielić można na dwie grupy, groby popielnicowe oraz groby bez popielnicy.

Celtycki pochówek bezpopielnicowy, III w p.n.e., Muzeum Archeologiczne w Krakowie Wandalski pochówek popielnicowy, II w n.e., Muzeum Archeologiczne w Krakowie

W trakcie spopielenia zwłok mogło dochodzić do rytualnego spalanie wszystkich darów i rzeczy osobistych zmarłego, z czego większe z nich były dodatkowo gięte lub łamane (np. miecze). Mężczyzn chowano wraz z uzbrojeniem i narzędziami kowalskimi, a kobiety z zapinkami, klamrami i przęślikami. W Europie dominujący w okresie środkowolateńskim 300 l. p.n.e. do 100 l. p.n.e. (regionalnie do ok. 150 l. p.n.e.)[1].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. red. Lech Leciejewicz - Mały słownik kultury dawnych Słowian, Warszawa 1972

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Pochówek ciałopalny" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy